ใบหน้าหล่อเหลาของฟรานที่บ่อยครั้งมักจะแสดงออกอย่างเรียบเฉยจนดูเย็นชาไร้ความรู้สึกค่อยๆ ซีดลงทีละเล็กละน้อยหลังจากรับสายโทรศัพท์ของเคลย์ที่พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนจากความตื่นตระหนก
“ใจเย็นๆ ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง”
[ใครจะใจเย็นแบบมึงได้วะสัส ซูเปอร์คาร์และคลับของกูโดนเผาวอดวายอยู่ในกองไฟ มึงเป็นแค่หุ้นส่วนเล็กๆ มึงก็พูดได้ดิ ห่าเอ๊ย!!]
เคลย์หัวเสียอย่างหนัก
เหตุเกิดที่คลับและล่ามมายังโรงเก็บรถซูเปอร์คาร์ ความเสียหายราคาแพงจนเข่าทรุด ขณะเดียวกันก็รู้ว่าเดเมียนวางแผนมาอย่างดีถึงได้กล้าเอาคืนพวกเขาแบบเอิกเกริก
คิดถึงตรงนี้ก็อยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต
“มึงจะอารมณ์เสียใส่กูทำเชี้ยไร!” ฟรานใส่อารมณ์สวนคืนเคลย์บ้าง “ยังไงกูก็เป็นหุ้นส่วน มึงไม่ใช่คนเดียวที่เสียหายสักหน่อย”
[เออ!! กูแม่งผิดเองแหละที่สุ่มหัวกับมึงวางแผนโง่เง่าเล่นงานไอ้เดเมียน]
“...” ฟรานเม้มปาก พูดอะไรไม่ออก
[แค่นี้นะ แ
