EP.1 แดนนรก
1158 Words
EP.1
"แค่มีเงินกับอำนาจ การเป็นคนดีก็ไม่จำเป็น" เสียงชายหัวเกรียนในชุดนักโทษพูดบนเก้าอี้ขณะนั่งชันเข่าคุยสนุกปากช่วงพักหายใจ
"ไม่จำเป็นเหี้ยอะไร เจ้านายไอ้เอกำลังจะมาที่แดนของเรา"
"ไอ้เพชร! เมื่อไหร่มึงจะเลิกอัปเดตข่าวมั่วๆไอ้ห่าราก"
"กูพูดความจริง ไทเลอร์จะมาที่นี่"
"มึงพูดดีๆ นั่นชื่อเจ้านายไอ้เอ เดี๋ยวก็โดนพวกมันรุมกระทืบหรอก"
"ใครจะเข้าเรือนจำนะ! ไทเลอร์น่ะเหรอ"
"เออ ถูกจับคดีฆ่าคนตาย แถมจำนนต่อหลักฐาน ตำรวจเลยเข้าจับกุม" นักโทษชายจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส
"อย่าเสียงดัง!" พัศดีวัยกลางคนตะเบ็งเสียงดังลั่นทันทีที่รถเรือนจำคันสีขาวจอดสนิทหน้าทางเข้าประตู ดึงเอเดนที่กำลังเตะฟุตบอลให้หยุดความสนใจสิ่งตรงหน้า เอี้ยวคอมองตามเสียงฮือฮาของนักโทษหลายร้อยคนซึ่งสวมชุดเดียวกัน มุ่งสายตาตามนักโทษคนใหม่อย่างใจจดใจจ่อ
"นาย!/นายครับ!" เสียงร้องเรียกดังสนั่นในตอนร่างสูงชุดสูทดูดีเยื้องกรายลงจากรถ ดวงตาคมเข้มกวาดมองหาใครสักคนที่แตกต่างไปจากนักโทษคนอื่น เชื่อมความหมายหลากหลายกับอดีตเพื่อนรักสารเลวคนนั้นซึ่งกำลังมองเขาจากด้านในผ่านกรงเหล็กตาข่าย
"เอเดน ...ไอ้เศษสวะ" มาเฟียหนุ่มเค้นเสียงคาดโทษ แสยะยิ้มประหนึ่งว่ากำลังสนุก ละสายตาจากเอเดนมองกุญแจมือเย็นเฉียบพลางดันลิ้นกับมุมปาก สาวขายาวมุ่งหน้าเข้าดินแดนนักโทษชายไร้การขัดขืน
"สบายดีนะ ไทเลอร์" น้ำเสียงเยาะเย้ยชวนกวนประสาทเอ่ยทักทายมาเฟียหนุ่มครั้นถึงเวลารับประทานอาหารของเหล่านักโทษชาย ไม่รู้ชะตาตัวเองเลยว่าวันนี้จะเป็นวันสิ้นชะตา
ไทเลอร์เหลือบมองเอเดนถือถาดอาหารด้วยหางตาก่อนส่งสัญญาณพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่คุมขังออกจากบริเวณดังกล่าว กล้องวงจรปิดถูกปิดการทำงานอัตโนมัติ กลุ่มนักโทษชายพร้อมใจกันถอยหลัง ล้อมรอบเป็นวงกลมโดยไม่ได้นัดหมายก่อเกิดความเงียบไปชั่วขณะ
ในระหว่างที่ไทเลอร์สะบัดชายเสื้อสูทไว้ทางด้านหลังเท้าเอว หันไปสนใจบุคคลอื่นซึ่งไม่ใช่คนตรงหน้า อดีตเพื่อนรักก็กำถาดสเตนเลสในมือแน่นจนสั่น มองใบหน้าคมครึ่งเสี้ยวหมายจะใช้ถาดแข็งในมือฟาดเข้าที่สันกรามเยี่ยงหมาลอบกัด การปรากฏตัวของไทเลอร์ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่เป็นเหตุจงใจทั้งสิ้น
ตุ้บ!
"อึก!" โอกาสเพียงเสี้ยววินาทีถูกมาเฟียหนุ่มเอียงตัวหลบ แล้วเป็นฝ่ายใช้ความรุนแรงทุบเข้าที่ท้ายทอยจนใบหน้าคมของหนุ่มฝรั่งเศสกระแทกลงกับขอบโต๊ะเป็นแผลช้ำ
เอเดนไม่ต่างจากคนเริ่มคลุ้งคลั่ง หลังตั้งหลักได้ เขาคว้าสิ่งของที่สามารถใช้เป็นอาวุธพุ่งตรงเข้าทำร้ายไทเลอร์ โดยมาเฟียหนุ่มไม่ยอมให้ลูกน้องเข้าช่วยเป็นกำลังหนุน
การแลกหมัดในครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะยอมปล่อยให้เดนนรกอย่างอดีตเพื่อนรักได้ทำร้าย ข้าวของในโรงอาหารแตกหักกระจายไปแทบทุกมุมไม่มีชิ้นดี
ผัวะ!
"อั่ก!" อาการชาโลดแล่นทั่วใบหน้าหล่อเหลาเมื่อไทเลอร์ถูกหมัดหนักของฝั่งตรงข้ามซัดเข้าที่โหนกแก้มข้างซ้าย แรงกระแทกพานให้ฟันคมชนกับมุมปากหนาเกิดแผลอย่างน่าเจ็บใจ
ความผิดมหันต์ของเอเดนยากที่จะทำใจยอมรับให้อภัย ทำใจได้ยากหากยังได้ยินชื่อว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ ดวงตาอาฆาตตวัดขึ้นจ้องอีกฝ่ายแทบจะหั่นออกเป็นชิ้นๆ
พลั่ก! ความโทสะกระตุ้นไทเลอร์ให้ลืมความเจ็บปวดเมื่อชั่วครู่ กระโดดถีบอดีตเพื่อนรักสุดน้ำหนักเท้าและเรี่ยวแรง
"อึก! ไอ้เลอร์!" เอเดนกระแทกแผ่นหลังกับพื้นกระเบื้องเย็นยะเยือกครั้นบัดนี้เป็นไทเลอร์ที่กำลังบ้าคลั่งกว่า
ร่างสูงตรงขึ้นคร่อมตัวคู่ต่อสู้หายใจหอบแรง กระหน่ำหมัดหนักๆเข้าใส่โหนกแก้มซีกซ้ายเป้าหมายอย่างเก็บกด กลิ่นคาวจากเลือดเริ่มคละคลุ้งให้ได้กลิ่น ใบหน้าฟกช้ำอาบไปด้วยเลือดตามรูจมูกและมุมปาก ไม่สามารถเรียกความสงสารจากปีศาจในจิตใต้สำนึก
ไม่เปิดโอกาสให้เอเดนได้ต่อสู้ ชายหนุ่มกดเข้าที่ลำคอหนาแดงก่ำ ล้วงบางอย่างในกระเป๋ากางเกงสูทขึ้นมา ใช้ฟันกัดปลอกเข็มฉีดยา จัดการฉีดสารบางอย่างเข้าสู่กระแสเลือดตรงลำคออดีตเพื่อนรักด้วยความเลือดเย็น เขาเหลือบมองสองมือที่กำลังจับข้อมือแกร่งกระตุกเกร็งอย่างหนัก
"แค่นี้ก็ถือว่ากูเมตตามึงแล้ว" ไร้ความเสียใจและรู้สึกผิดบาป มาเฟียหนุ่มดูอาการของคนกำลังจะขาดใจในอีกไม่ช้า
หยดเลือดซึมทางรูจมูกกระเซ็นเปื้อนริมฝีปากผลพวงจากร่างกายพยายามสูดอากาศเข้าออกเพื่อยื้อชีวิตอย่างสมเพช มือหนาสะบัดออกจากการเกาะกุมพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นยืน ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์เข้ามาลากเอเดนไปแดนนรกเองกับมือ
"อีกสิบนาทีกล้องวงจรปิดจะกลับมาทำงาน จัดการซากขยะซะ!" เสียงหนึ่งในนักโทษออกคำสั่งกับนักโทษด้วยกันเอง ทำให้กลุ่มคนดังกล่าวกุลีกุจอจัดโต๊ะให้คงสภาพเดิม แม้จะมีบางส่วนแตกหักไปบ้างจากการต่อสู้ ก่อนชายร่างท้วมจะเข้ามาก้มหัวทำความเคารพมาเฟียหนุ่ม
"นายครับ เดี๋ยวผมไปส่งหน้าประตูครับ"
"...อืม" ดวงตาคมกริบหรี่ลงหลังแน่ใจว่าเอเดนสิ้นใจตายในที่สุด ถือว่าเป็นการล้างแค้นแทนเคน อดีตมือขวาคู่ใจของไทเลอร์ที่ถูกฆ่าตายอย่างทรมาน ไม่มีโอกาสได้กลับมาแจ้งข่าว และสะสางบัญชีที่เอเดนริอ่านจะฆ่าโซเฟีย
เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาละสายตาจากร่างไร้วิญญาณ สาวขายาวผ่านนักโทษชายมุ่งหน้าออกไปจากเขตคุมขังโดยเป็นเป้าหมายเดียวที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจตลอดทางเดิน
...ระหว่างนั้นเจ้าหน้าที่ก็เข้ามารอรับพร้อมกับรถหรูจอดรออยู่หน้าทางเข้า บ่งบอกถึงความพร้อมแกมเฉลยกลายๆว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นการตระเตรียมมาก่อนหน้า แต่หากมีใครสักคนนึกเอะใจก็คงจะตะหงิดตั้งแต่เห็นชุดที่ได้รับการยกเว้น
"ถ้าเป็นคนอื่นนายคงกระทืบหน้าซ้ำๆก่อนเดินออกไปนะกูว่า"
"ก็เคยเป็นเพื่อนกันไง เลยละเว้น"
"แต่ตอนพี่เคนตายหน้าเละเลยนะ"
"แล้วศพไอ้นี่ล่ะ ยังไม่ส่งตัวมันข้ามประเทศเลยมาตายที่ฝั่งไทย แล้วแบบนี้จะมีปัญหาตามหลังไหมวะ"
"นั่นมันปัญหาของประเทศ"
"พวกมึงหุบปาก! รีบกระจายตัวได้แล้ว" เสียงตวาดด่าทำเอากลุ่มซุบซิบวงแตกอัตโนมัติ
- Writer
