The Masochist Wife

Chapter 7

I drive for an hour without an exact place to go.

Basta ang gusto ko lang ngayon ay ang malayo sa kanya kahit saglit lang.

Gusto kong makalimot sa lahat ng sakit! At masagot ang tanong kung bakit namin kailangang humantong sa ganto?

Gustung-gusto kong intindihin ang asawa ko. Pero paano? Paano ko sya maiintindihan? Saang anggulo ko iintindihin kung bakit niya ito ginagawa sa akin?

Basang-basa ng luha ang mga mata ko. Nanlalabo na iyon pero pinipilit kong pinapakalma ang sarili ko.

I'm driving for Christ's sake! Baka ano pang mangyari saken sa daan.

Malalim akong huminga at saglit na inihinto ang kotse ko sa gilid ng kalsada. I need to calm down first! I need to think straight!

Doon sa madilim na parte ng kalsada kung saan masyadong tahimik na ang gabi ay inilabas ko ang lahat ng loob ko. I cried my heart out!

Humagulgol ako ng iyak hanggang sa maramdaman kong parang wala na akong ilalabas pa.

Gusto ko ng sukuan si Jace! Gusto ko ng igive-up ang marriage namin pero iniisip ko kung saan at bakit ako nag-umpisa. Iniisip ko kung para saan ang ipinaglalaban ko. Iniisip ko kung para saan ang lahat ng mga ginawa ko at heto na naman ako! Isang iyak lang at handa na ako ulit magpakatanga para sa kanya!

Naputol ang pag-iisip ko ng marinig kong tumunog ang phone ko. Agad kong tinignan kung sino ang tumatawag at nalaglag ang balikat ko ng makitang si Froilan iyon!

Hindi ko alam pero para bang kahit papano'y umaasa akong sya yung tatawag at hahanapin kung saan ako.

Kaya nung makita kong si Froilan ang tumatawag, agad akong nadismaya!

Don't get me wrong huh! Masaya naman akong isa sa mga kaibigan ko ang tumawag pero iba pa rin talaga pag yung taong inaasahan mo sanang mag-aalala sayo ang makaalala.

Malungkot kong sinagot ang tawag. I even tried harder to lighten up my voice.

"H-hello." I failed on my first word na parang pati boses ko ay tinaraidor na ako.

"Hello, Gail! Anong nangyari sayo? Bakit ganyan ang boses mo? May nangyari ba? " Sunud-sunod na tanong nya sa kabilang linya ng marinig ang pagpiyok ng boses ko.

To think that there's someone whose concern of how are you feeling, makes me cry harder.

This time, hindi ko na talaga kayang pigilan pa ang sarili. Humagulgol na ako ng tuluyan na agad namang ikinabahala ni Froilan.

"Gail, what's up? Anong nangyari? Come on, please tell me! Hush for now, please!" he pleaded.

Mas lalo pang lumakas ang iyak ko.

"Where are you, Gail? Please meet me! I'm here to listen, okay? Please." pagmamakaawa pa niya.

Walang tigil sa pagpatak ang mga luha ko na parang wala ng bukas. I couldn't help my tears from falling. It hurts like hell that I can't even speak up!

Wala na akong naririnig sa kabilang linya kundi ang mga malalakas na buntong-hininga nya. Patuloy lang siya sa pakikinig sa akin na animu'y naghihintay kung kelan ko siya kakailanganin.

Ilang saglit pa kami sa ganoong sitwasyon hanggang sa maya't maya ay unti-unti na akong kumakalma.

"F-froi, I n-need you." That's all I manage to say for now.

"Yeah, sure Gail. I am here! Just tell me where and I'll be there." He gently said trying to calm me more.

"T-thanks. I'll text you the address." I said as I hang up the call.

I cried once again before I pulled myself together to drive again.

I texted Froilan to meet me at the Rooftop! Isa iyong exclusive bar para sa mga kilalang Bussiness Tycoon. I have an access here because of Pau kaya hindi ako nahirapang makapasok.

Malapit lang din iyon sa bar ni Pau kaya naman hindi na ako nahirapan sa pagpunta doon.

Mas nauna akong dumating kesa kay Froilan kaya kumuha na ako ng isang VVIP room para sa amin.

Gusto kong uminom kaya umorder na rin ako ng maiinom! I often drink wines and cocktails but right now I want it hard!

Umorder ako ng Brandy para sa amin at agad ng tinungo ang room na sinabi nung waiter!

Wala pa si Froilan kaya nag-umpisa na agad akong uminom pagkarating nung mga inorder ko.

I badly need this! I want to be wasted even just for tonight! I want to forget kahit hindi ko makayanan ang hang over bukas!

Marami-rami na akong nainom nang makarating si Froilan. He's on his typical white shirt and a 6pocket.

"Hey! What happened?" he worriedly asked me.

Agad niya akong nilapitan ng makitang halos nangangalahati na ang alak na iniinom ko.

I don't know where to start this! Hindi ko alam kung saan at papano ako mag-uumpisang magkwento. Basta ang gusto ko lang ngayon ay may makakasama.

He didn't tried to asked me again nung mapansin nyang wala ako sa huwisyong magkwento! And I silently thanked him because of that!

He just stayed there with me! Ni hindi sya umiimik o uminom kahit ano pang pilit ko sa kanya.

Nanatili kaming ganoon for a couple of hours hanggang sa maubos ko na yung isa. Nagpumilit akong dumagdag pa pero pinigilan niya ako.

"Just please, Froi. Even just for tonight, I want you to let me. P-pleash. " I don't know what I am saying anymore.

Maybe it's the liquor who's gotten into me whose speaking.

I'm glad that he finally let me! And I'm also happy that he joined me here tonight. I don't have to be worried kung papano ako makakauwi. I know na hindi niya ako pababayaan kahit na magpakalasing pa ako ng sobra.

I somewhat feel a self-pity. Naaawa ako sa sarili ko. Para bang kailangan kong makilimos ng taong makakaintindi sa mga nararamdaman ko.

All my life, ako yung nag-iintindi pero ni minsan walang nakaalalang intindihin ako.

"Froi, I am that hard to understand? Am I unlovable? Pleash tell me atleash. " I asked him upon remembering Jace.

Ayan na naman ang mga luha kong nag-uunahan sa pagtulo.

He didn't show me even just a little pity. I was unloved! I was, I am and I'll always be his masochist wife!

"Sssshh. Don't you ever say that, baby! You deserve everything the world could give! And if destiny would let me, ako sana ang nagmamahal sayo ngayon! " he gently said to me.

He hugged me as if it could take away all the pains I am feeling.

Marahan niyang hinagod ang likod ko na para bang pinaparamdam niyon na hindi ako nag-iisa sa mga sandaling ito.

It makes me feel safe through his warmth hug.

Napapaisip ako kung papano kung siya kaya ang nakatuluyan ko? Masaya kaya ako ngayon? Hindi ko ba mararanasan ang lahat ng ito?

I wiped my tears for a God-know-how many times already!

Gusto ko pang uminom pero talagang hindi na ako pinayagan pa ni Froilan.

He even threatened me with a FRIENDSHIP OVER if I'll try to insist!

Wala akong nagawa kundi ang tumigil na. Ramdam ko na rin ang panghihina at pagkulo ng sikmura ko. I wanted to vomit!

Nakita iyon ni Froilan kaya inalalayan niya na akong makapunta sa sink bago pa ako magkalat dun. He even guide me all throughout nang walang halong pandidiri.

Halos isuka ko ang lahat ng laman ng tyan ko. Parang pati mga bituka ko at mga laman-loob ay lalabas na rin ng wala sa oras.

I vomit and vomit until there's nothing to come out anymore.

Froilan is still guiding me! Saglit kaming nanatili pa doon upang makabawi ako ng lakas mula sa pagsuka. He didn't dare to leavee even just for a second. Hanggang sa inilalayan niya na akong lumabas at isinakay sa kotse niya.

That's the last thing I remember before everything went black!

---

"She's here with me, you asshole! I don't know what happened but how dare you call her this early in the morning just to asked her where could be your necktie? You d*mbed ass! Don't you ever try to call her again for something that's not so important! Nagpapahinga pa siya at malaki ka na para hanapin kung saan mang lupalop ng mundo napunta ang bwiset mong necktie!!! "

I was awakened by Froilan's voice! Malakas iyon at parang may kaaway pa siya sa cellphone!

Hindi ko alam kung nasaan ako pero nakahinga ako ng maluwag ng marinig kong boses iyon ni Froilan. I bet I'm here in his room. I know I'll be safe with him. Malaki at buo ang tiwala kong hinding-hindi niya ako pababayaan.

Agad akong napasapo sa ulo kong grabe ang kirot! Ni hindi ko makayanang buksan ang mga mata ko dahil pakiramdam ko ay umiikot ang mundo at para na naman akong masusuka!

Gaaaad! This is how I hate hangovers!!

"Aaaahhhh.. " napadaing ako ng makaramdam na naman ng kirot.

Sobrang sakit talaga niyon na parang binabarena ang ulo ko.

"You're finally awake! Does your head hurts?" Froilan asked me with his concern tone.

Pilit kong binuksan ang mga mata ko at nakakahilo ang sinag ng araw!

"It hurts like hell, Froi! Gaaad! I don't want to drink like that again!" sabi ko ng puno ang pagsisisi.

Ngayon kailangan kong tiisin ang lahat ng ito. Bakit kagabi parang ang tapang-tapang ko na wala na akong pakialam kung mahangover man ako kinabukasan? Ngayong andito na, hindi ko rin pala kaya. Haaays!

"Naku! Ilang tao na ang narinig kong nagsabi ng ganyan pero umuulit pa rin. Parang kagabi lang, sobrang lakas ng loob mong magdagdag pa tapos ngayon sising-sisi ka? " pangaral niya saken.

"I'm s-sorry for last night, Froi! I shouldn't have done that! I shouldn't have drag you to my mess." I said out of guilt.

Nagbabadya na naman ang mga luha ko.

"You don't have to be sorry! Ano ka ba? Ofcourse hindi ko kayang pabayaan ka. Bumangon kana jan at lalabas lang ako saglit para bumili ng gamot." He said trying to calm me.

I nodded him. Takot akong magsalita pang muli dahil baka hindi na naman ako makapagpigil.

There's something in his eyes na parang ayaw pa niya akong iwan dito but I pushed him to do so.

Pagkaalis niya ay agad kong sinita ang sarili ko. Nakakahiya na masyado kay Froilan. Kagabi ko pa siya naaabala.

Ngayong mag-isa nalang ako dito ay saka lang ako nagkaroon ng pagkakataon na tignan ang kwarto kung saan ako naroroon-Froilan's Room.

Sa unang tingin palang hindi mo aakalaing lalake ang may ari. It look so neat and manly. It's painted with a combination of white and gray na mas lalong nagpaliwanag ng kwarto. Ni walang anumang kalat na makikita sa paligid.

There's also a mini bookshelf beside his table and all the books are well-organized.

Ah-oh! That man and his reading habits!

A small smile escape my lips when I saw an old picture! That's our 1st picture together with the Team Buldak. Our group named after our favorite Korean Noodles which is Buldak. And that's how everything started.

It felt so good to reminisce the old days. Our memories together will be the happiest! And I am so lucky enough to have them until now!

Mabilis akong napalingon ng biglang bumukas ang pinto at iniluwa noon ang pawis na pawis na si Froilan.

He's sweating and his hair is a little bit messy yet he still looks so hot! Goodness gracious! What am I even thinking?

"Ah-eh pasensya na medyo natagalan. H-hehe. I forgot my keys so I kinda jogged my way to the drugstore." kakamut-kamot sa ulong aniya.

Malakas naman akong natawa sa kanya!

"Hahah! Seriously, Froi? Sa lahat ba naman ng pwede mong makalimutan, ang susi mo pa?!" I bursed out laughing.

Muli siyang napakamot sa ulo niya dahil sa kahihiyan.

"Yeah,right! Aga-aga, tatanga-tanga na!" dagdag niya at sabay kaming tumawa dahil dun.

"A genuine laughters really suits your pretty face!" maya-maya'y puna niya na ikinatigil ko.

"Thank you for everything, Froi! I don't know what to do if it's not beacause of you!" I sincerely said.

"It's nothing, Gail! I'm always one call away! And please if something happens, you know where to find me." dagdag niya na mas lalo kong na-appreciate.

He pulled me into a warmth hug na agad ko namang sinuklian.

Blaaaaaaag!

Parehas kaming nagulat at napabitaw sa isa't isa nang biglang bumukas ang pinto!

Iniluwa niyon ang mukha ng asawa kong galit na galit!

I saw how his jaw clenched and his deep brown eyes were fuming mad!

"I won't say anything for interrupting but I think I need to get back my wife, Valencia!" he said in a cold tone.

And before I could protest, he pulled me in my arms and dragged me out of Froilan's room!