พวกเขาเดินเข้าไปในห้องที่ปิดประตูหน้าต่างมิดชิด มีเพียงแสงสว่างที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง กับแสงจากเทียนที่จุดอยู่บนโต๊ะและมุมห้อง บนเตียงที่ตกแต่งสวยงามมีเด็กหญิงคนหนึ่งนอนหลับ โดยมีผ้าห่มหนาหนักคลุมเอาไว้
สักพัก เด็กหญิงก็ไอรุนแรงจนตัวงอ ฮูหยินจ้างที่เพิ่งเดินเข้าไปรีบเข้าประคองและลูบหลัง นางสั่งให้สาวใช้รินน้ำชาร้อนๆ มาให้ เด็กหญิงไอจนใบหน้าแดงก่ำและหายแทบไม่ทัน แม่ของนางได้แต่ลูบหลังลูบไหล่ด้วยความกังวลใจ เมื่อเด็กหญิงหยุดไอ นางนอนพิงแม่ด้วยความเหนื่อยอ่อน ฮูหยินจ้างแอบเช็ดน้ำตาตัวเอง
จิงซิงอี้ซึ่งยืนมองก็พูดขึ้นมาว่า “ช่วงนี้คุณหนูเยี่ยนมีไข้ต่ำๆ ไอแห้งๆ หายใจเร็ว มีเสียงดังหวีดตอนหายใจ เจ็บหน้าอกโดยเฉพาะตอนไอ แล้วก็เริ่มมีเสมหะสีเขียวปนเลือดใช่หรือไม่ขอรับ”
เมื่อได้ยิน ฮูหยินจ้างตกใจ นางคิดตามแล้วพยักหน้า จิงซิงอี้ถามต่อว่า “ข้าขออนุญาตจับชีพจรคุณหนูได้มั้ยขอรับ”
ฮูหยินจ้างที่ตอนนี
