Chapter 20
930 Words
I sigh as I looked on the car's window. Amiel and I decided to travel on land pabalik ng Manila. I guess we both have one thing on our mind and that is to have more time with each other. . .it takes 8 hour drive kasi pabalik ng Manila which means we'll have more time bago kami makabalik sa kanya kanya naming buhay which by the way I doubt magiging madali para sa akin. Just a month with him is not enough at sa loob din ng mga panahong yun alam ko sa sarili ko na bumalik na naman yung dati,yung pakiramdam na nakasanayan ko ng paggising ko katabi ko siya at yung nakasanayan kong pag-aalaga niya sa akin.
Hay! Life would be so hard now!
Naramdaman ko ang paghawak ni Amiel sa aking kamay habang yung isa niyang kamay ay nasa manibela.
"What are you thinking,sweetie?. ,marahan niyang tanong. Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng pangamba sa kanyang tinig.
Umiling ako sa kanya. . "Wala lang. ,tugon ko naman,pinisil ko ang kanyang kamay.
Ramdam ko ang titig niya sa akin. Ibinaling ko ang tingin sa labas ng bintana. I don't know but I feel like crying. I am so damned sure kapag nakabalik na kami things will never be the same.
Pinisil niya pabalik ang aking kamay,inangat pa niya ito at hinagkan.
"Don't overthink,sweetie! Natatakot ako sa pananahimik mo. . .just trust me this time,I am gonna fight for us. Kung hindi mo kayang lumaban for us,ako na lang ang gagawa just stay beside me,don't leave me,sweetie. . ,patuloy ang paghalik niya sa aking kamay. ,"promise me,you'll never leave me again. . ,ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga labi.
Tumingin ako sa kanya,seryoso siya sa pagmamaneho pero ramdam ko ang matinding emosyon na nararamdaman niya.
"I am afraid,Amiel. . . ,may nginig ang boses na saad ko sa kanya. Humigpit lalo ang kapit niya sa aking kamay.
"Ssshh! Sweetie,don't be afraid, I am here for you,we will face this together. . ,just trust me okay!. . ,muli niyang hinagkan ang aking mga kamay. . ,"I love you so much,always bear that in your mind!. ,
Napapikit ako sa kanyang sinabi. I wanted to tell him that I love him too so much but I don't know what's holding me back. Maybe the thought that this thing between us is wrong pero alam ko sa sarili ko na mahal na mahal ko siya.
Sana mawala na ang takot sa puso ko. Ayokong dumating yung panahon na mapagod si Amiel sa paghihintay sa akin. Sana mahanap ko na muli ang lakas ko.
At nang sa gayun ay masabi ko na rin sa kanya ang mga nangyari nang mga panahong magkalayo kami. Nahihirapan na rin kasi akong kimkimin sa aking sarili ang lahat. Ang bigat bigat sa dibdib.
How I wish I have the strength to tell him everything.....everything.
I can't believe na malapit na kami. But the whole time that we travel after ng pag-uusap namin he managed to switch the topic and then na-enjoy na namin ang byahe. Huminto kami saglit sa Pagbilao,Quezon para kumain ng lunch. Then huminto kami saglit sa tinatawag nilang bitukang manok para magpa-picture. I am amazed but at the same time medyo nakaramdam ako ng takot sa daan na yun kasi talaga namang napakatarik ng daan at malalim ang bangin. Sabi nga ni Amiel hindi na daw yun pinapadaanan sa mga bus na bumibyahe ng Manila at pabalik at sa mga heavy loaded trucks dahil masyadong delikado kasi may mga naaksidente na raw dito.
Napapitlag ako ng maramdaman ko ang paghinto ng sasakyan. Tumingin ako sa labas,napabuntong hininga ako ng makita kong nasa narito na pala ako sa aking condo.
Though I am feeling heavy I still manage to unfasten my seatbelt. I smile at him.
"So-. . . impit akong napatili ng bigla niya akong hapitin at iupo sa kanyang kandungan.
"Promise me sweetie,you won't ignore me again. . ! Please don't ignore me again. . ,pakiusap niya sa akin. Mahigpit ang kapit niya sa aking bewang.
Pinaliguan niya ng halik ang aking mukha. Napangiti na lang ako sa sinabi niya.
"You know what,just by hearing you saying that I feel like I am the most beautiful girl that you've ever known. ,nakangiti kong sabi. I wanted to make the atmosphere light,ayaw ko naman kasing maghiwalay kami ng mabigat sa pakiramdam.
"You're not taking me seriously, are you?. ,matiim niyang tanong sa akin.
Umiling ako sa kanya. ," No,it's not like that. Ang bigat bigat kasi sa pakiramdam kapag sinasabi mo yan sa akin. You know our situation, right?. ,tumango siya. ."Sinabi ko na sa iyo kanina di ba na natatakot ako?. ,kita ko ang pagdaan ng pangamba sa kanyang mga mata. ,"But whatever happens, hindi ako mawawala sa tabi mo unless you tell me so. ,I am ready to take a risk,Amiel! I am ready to feel your love again. . ,tumulo ang luha sa kanyang mga mata. ,"kahit na alam kong kasabay ng pagmamahal na yun ay sakit,nakahanda na ako. ,niyakap niya ako ng mahigpit. Halos bumaon ang kanyang mga daliri sa aking likod. Umaalog ang kanyang mga balikat dahil sa kanyang pag-iyak.
Oh Amiel!
"I'm sorry kung nasasaktan ka sa sitwasyon nating dalawa pero ipinapangako ko sa iyo,hindi ko na hahayaang magkalayo pa tayo. . mahal na mahal na mahal kita,Stephanie. ,hindi ako tumugon sa kanyang sinabi but I cupped his face and I kiss him passionately. I can taste our tears but we continued kissing each other.
Our salty kisses tells how much we love each other.
- Writer
