หลังเลิกยุ่งกับพระเอก ก็กลายเป็นเมียนายเอกซะงั้น??

ตอนที่1

ณ โลกต่างมิติ

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีครับโฮสต์ ขณะนี้ภารกิจทั้งหมดได้เสร็จสิ้นแล้วครับ]

เฮ้อ...ในที่สุดก็จบสักทีนะ เสียงบ่นพึมพำดังขึ้น หลังจากได้ยินเสียงของระบบ

หนิงเยว่เล่อเมื่อได้ยินว่าภารกิจได้เสร็จสิ้นลงแล้วนั้น ตัวเธอก็รู้สึกว่าดีใจมากเพราะว่าตัวเธอกำลังจะได้กลับไปในช่วงเวลาที่อายุ18อีกครั้ง ในช่วงอายุ18ปีของตัวเธอนั้นเป็นช่วงเวลานึงที่ครอบครัวอยู่อย่างครบหน้าครบตากัน

พอหนิงเย่วเล่อคิดแบบนั้นก็รู้สึกดีใจจนบอกไม่ถูก  ความรู้สึกว่าที่พบเจอตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาก็รู้สึกได้ว่า “มันช่างยาวนานเหลือเกิน” พอนึกขึ้นว่าตลอดเวลาสำหรับการเดินทางทำภารกิจของเธอ เมื่อมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว บางทีก็แอบใจหายเหมือนกันแฮะ 

[ขณะนี้ถึงเวลาแล้ว...โฮสต์โปรดเตรียมตัว]

‘รู้แล้วล่ะน่า 001 ตลอดเวลาที่ผ่านมาขอบคุณมากๆเลยนะ...’

[....]

‘เฮ้อ...ให้ตายสิ เธอเนี่ยนิสัยยังเหมือนเดิมนะ’

[โฮสต์ โปรดรักษาตัวด้วย]

‘ขอบคุณมากๆนะ 001’

หลังจากพูดจบภาพที่อยู่ตรงหน้าก็ได้มืดสนิท ก่อนที่จิตของหนิงเยว่เล่อจะกลับเข้าไปสู่ร่างของตัวเองตอนเมื่ออายุ18ปี ระบบที่กำลังเฝ้าจับตามองดูจิตของหนิงเย่วเล่อกลับไปสู่ในช่วงเวลาที่กำหนดไว้นั้น ก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดแปลกจากปกตินั้น แต่ด้วยความที่ว่าเกิดการหละหลวมของตัวระบบ จึงทำให้ตัวระบบไม่ได้ทำอะไรกับสิ่งที่ผิดแปลกที่เกิดขึ้นนั้นไป เพราะด้วยเหตุนี้เองทำให้จิตของหนิงเยว่เล่อที่ควรจะไปย้อนกลับอยู่ไปในร่างของช่วงเวลาที่อายุ18 กับกลายว่าเป็นว่าจิตของเธอได้ทำการย้อนไปในช่วงอายุ5ขวบแทน 

จิ๊บ จิ๊บๆ เสียงนกร้องเบาๆในยามเช้า แสงที่สาดส่องรอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ราวกับเป็นนาฬิกาปลุกสำหรับคนขี้เซาให้ตื่นขึ้นมา เพื่อเน้นย้ำว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

เมื่อหนิงเยว่เล่อลืมตาตื่น สิ่งที่เธอเห็นเป็นอันดับแรกคือเพดานห้องสีชมพูที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่ทันใดนั้นเธอก็พึมพำพูดกับตัวเองได้ว่าเธอเปลี่ยนสีห้องใหม่ช่วงตอนขึ้นมัธยมต้น แต่แล้วสิ่งที่อยู่หน้าเธอไม่เป็นเหมือนกับที่ตัวเธอคิด

เยว่เล่อ: ไม่หรอกเธอคงคิดมากไป ซะเมื่อไหร่เหล่า

ทันใดนั้นเองหนิงเย่วเล่อก็ลุกพรวดหันซ้ายหันขวาดูรอบๆห้อง ทำไมทุกอย่างในห้องเหมือนห้องตอนสมัยเด็กเลย พอพูดจบเย่วเล่อก็เริ่มลนลาน อยู่ดีๆก็มีความคิดบ้าๆที่คิดว่าตัวเองคงอยู่ในความฝันแน่ๆ เธอก็เลยลองหยิกแก้มตัวเองดู

อึก..เจ็บๆ! นี่มันไม่ใช่ความฝันแล้ว! ตัวฉันกลับมาแล้วงั้นหรอ? เย่วเล่อก็ได้ก้มมองร่างกายของตัวเอง เห็นมืออันน้อยๆของตัวเอง แล้วก็แขนที่เล็ก สิ่งที่ตัวเองกำลังเห็นอยู่ตอนนี้เป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าร่างกายเธอเป็นแค่เด็กน้อยคนนึง แทนที่ตัวเองจะกลับมาอยู่ในร่างของเด็กสาวช่วงวัยรุ่น

นี่มัน...อะไรกันละเนี่ย? เยว่เล่อยิ่งรู้สึกสับสนมากขึ้น เธอเลยตัดสินใจเดินไปที่กระจก เมื่อเธอมองดูเงาสะท้อนในกระจก เธอก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองพวกท่านเทพแห่งโชคชะตาเล่นตลกกับฉันแล้วรึยังไงกัน? เย่วเล่อที่พูดไปแล้วก็หมุนตัวดูหน้ากระจกไปนั้นก็ได้พึมพัมขึ้นมาว่า

ภาพที่ฉันควรจะเห็นอยู่ตรงหน้ามันควรจะเป็นเด็กสาวอายุ18นี่นา แต่ทำไมมันถึงกลับกลายเป็นร่างเด็กน้อยในวัย5ขวบได้ล่ะ เย่วเล่อที่ยิ่งมองก็ยิ่งไม่เข้าใจไปใหญ่

ถ้าถามว่าทำไมเย่วเล่อคิดแบบนั้นอย่างงั้นหรอ? นั่นก็เพราะว่าตัวของเย่วเล่อนั้นได้ตั้งค่าระบบให้ส่งจิตของเธอกลับไปในเวลาที่เธอนั้นอายุ 18ปี หนิงเย่วเล่อที่เอามือแตะกระจกก็ได้บ่นพึมพำออกมาอีกว่า

‘แต่นี่มันมองยังไงๆ ก็เด็กห้าขวบชัดๆ’

แถมท้าย

เล่อเล่อ:ระบบ หลอกกันได้นะ!!

ระบบ:ผมไม่รู้ว่าโฮสต์ กำลังพูดเรื่องอะไร

เล่อเล่อ:......