Defne, Aylin’in sözünden sonra odasına geçtiğinde yine, yapacak hiçbir işi olmadığı için bir süre aynanın karşısında oturdu. Cilt bakımını tamamladı. Saçlarındaki örgüleri açıp geceliğini giyerek yazmaya hazırlandı.
Yatakta uzansa da olanları düşündüğü için bir süre uyuyamadı. Etrafındaki herkes evlenirken, birileriyle birlikte olurken, derdini anlatacak birilerine sahipken onun konuşabildiği kimse yoktu.
Annesi vardı ama onunla her şeyi konuşamıyordu. Eylem vardı. Onunla da bir yere kadar samimi olabiliyordu. Daha yakın, daha özel bir şey istiyordu. Ama korkuyordu da… Babasının ölümünü dışarıdan bakanlar için kolayca kabullenmiş gibiydi ama öyle değildi.
Hırlı da olsa adam babasıydı, hırsız da olsa… Annesine düşkündü, o üzülür diye üzüntüsünü belli etmemişti ama olacak da olan da ortad
