Eylem, hapishane müdürünün full deri döşeli, boğucu odasında dışarıdan gelen gök gürültüsünü dinleyerek, gergin bir şekilde Emir Ali’nin gelmesini bekliyordu.
Müdür, “Eylem Hanım, beklerken bir şey ikram edelim?” dediğinde adama ters bir bakış attı.
“Gerek yok,” diyerek adam renkten renge girerken koltuğa iyice yerleşti. Bacağını diğerinin üzerine attı. “Kocamı farklı bir koğuşa atmanızı emreden kim?” diye bir kez daha sordu.
Müdür, daha önce söylediği gibi “Bir hata olmuş Eylem Hanım, Bize kimse bir şey emredemez, öyle bir şey mümkün değil,” deyince gözlerini kıstı.
“İkimiz de bunun bir hata olmadığının farkındayız,” deyip adama ters ters baktı. “Emir aldığınızı da az önce görmüş olduk… Kocamın yeri beş dakikada değişti…”
Müdür, “Bakanlık ayrı, dışarıdan geldiğini iddia ettiğiniz usu
