All of Me

First message

Sh*t!

"I'm sorry miss, it was an accident" ani ng lalaking nakatapon sa akin ng Iced coffee.

Napaka swerte ko talaga. Bakit ngayon pa? Gusto ko lang ng katahimikan. At ngayon basang basa ako ng kapeee!!!!

"Dapat kasi nag iingat ka! What if hot coffee yang hawak mo? edi napaso paso pa ako? Myghadd!" - inis na sambit ko sa lalaking nakatayo sa harapan ko hababg eto ako nagpupunas ng damit ko.

"That's why it's called 'ACCIDENT'. So, I'm sorry. It was an accident or Maybe it is meant to happen?" aniya na may pagka sarkastiko.

"Meant to happen?!" WHAT THE HELL! I'M STARTING TO THINK NA SINADYA NIYA TALAGA YUN.

Dahil sa inis ko ay tumayo ako at hinarap ko siya. Ngunit nagulat ako pagtingin ko sa kaniyang mata. Asul ang kaliwang mata at ang kaniyang kanang mata naman ay may pagka kulay scarlet. Sa sandaling yon ay namangha ako sa aking nakita.

Bigla akong sinipa ng realidad na laganap sa paligid ang mga contact lenses kaya't nawala ang aking pagka mangha sa kaniyang mata.

"Pakiramdam ko talaga sinadya mo 'to eh. Ano pang magagawa ko? As if naman totoo yang sorry mo. Next time kasi mag ingat ka at next time pag nakagawa ka ng mali sa iba sana naman ipakita mong sincere yung sorry mo hindi yung ikaw pa yung sarkastiko makipag usap! "

Pagkasabi ko no' n ay kinuha ko nalang yung gamit ko at dumiretso na sa sasakyan. Nilaksan ko ang aircon para matuyo manlang sana. Wala pa naman akong dalang extra t-shirt!!! Nakakainis yung lalaking yun. Ang yabang. Hindi Porket gwapo siya palalampasin ko yun. Pakshet siya. Hindi siya gwapo! Binabawi ko naaaaaaaaa.

Pinilit kong kalkalin ang sasakyan ko at nagbabaka sakaling makakahanap ng t-shirt ayokong umuwi sa bahay. Ayokong magpunta kay daddy na ganito ang itsura ko. Gusto namang maging presentable sa Harapan niya.

*toktoktok*

May kumatok sa bintana ng kotse ko at nang lingunin ko iyon ay si Mr. Coffee Clumsy ang nakita ko. Binaba ko ang bintana at nakita kong may dala siyang paper bag.

"here" sabay abot sa'kin ng dala niyang paper bag.

"what's that?" pataray kong sabi sa kaniya habang pinagtataasan ng kilay.

"Peace offering"

Binuksan ko iyon at nakita kong may t-shirt sa loob na puti. Kailangan kong tanggapin 'to dahil mas ayaw kong umuwi sa bahay kaya ok nalang

"Hey, I'm really sorry. It was just an accident and i know it is my fault kasi hindi ako tumitingin ng maayos sa dinadaanan ko. I was just pre occupied. And I'm really really sorry for the way I treated you earlier. Bad mood lang." muka naman siyang sincere this time. At isa pa kailangan ko din yung t-shirt.

"ok. Thanks for the shirt"

"I'm Alexis"

"Sophia" nagkamay kaming dalawa at ngumiti sa isa't isa. Ngayon ay mas lalo kong nakita ng maayos ang muka niya. Matangkad aiya at maputi. Singkit ang kaniyang mga mata at makapak ang kaniyang kilay.

Ngumiti na lamang ulit ako sa kaniya at nag senyas na isasara ko na ang bintana. Tumango na lamang siya bilang pag sang ayon at umalis na. Pag alis niya ay agad kong sinuot at damit na ibinigay niya at inilagay sa paper bag ang damit kong nabasa ng kape.

Nag drive na muli ako para pumunta kay daddy dahil don lang may katahimikan. Doon ako makakapag isip isip ng maayos.

Inabot din ng 30 minutes ang biyahe ko papuntang Angel's Garden Memorial Cemetery. Nag park lang ako at dumiretso sa puntod ni daddy. It's been 2 years since he died. Nasangkot si daddy sa isang aksidente kung saan na hit and run siya at hanggang ngayon hindi parin namin nakikita ang nakapatay kay daddy. Si daddy lang ang kakampi ko sa bahay namin, he's my number 1 supporter.

Pumupunta ako dito kaoag may problema ako, pag malungkot ako, at kapag gusto ko mag celebrate. Dito nga ako nag celebrate ng graduation ko eh. I know he's happy for me. Alam ko proud siya sakin. Sana lang di siya maaga kinuha ni God.

30 minutes had passed and kinwento ko lahat kay daddy lahat ng nangyari kanina, lalo na sa cafe. At dahil mahaba pa ang maghapon kumuha na lamang ako ng papel at lapis para gawin ang madalas kong ginagawa. Ang mag paint at drawing.

Actually, talent ko 'to. Magaling ako dito. Fine arts nga sana ite-take kong course nung college kaso tutol si Mama don. Wala daw kasing Future sa Fine Arts. Nag take ako ng marketing hoping na matutuwa sakin si Mama. She doesn't give me any attention at all. I love her, I really do. But sometimes, nakakapagod.

"I need to do it again" bulong ko sa sarili ko ng makita ang gawa ko. It's not perfect. I wanted it to be perfect, si daddy kasi dinodrawing ko. Kaming dalawa.

————–—————

Nakatulog ako at pag gising ko 5:30 na ng hapon. Pwede na akong umuwi. Nag paalam ako kay daddy at sumakay na sa sasakyan.

Nag drive-thru muna ako sa isang fast food na nadaan ko para sa aking dinner. Hindi rin kasi ako nag lunch kaya gutom na gutom ako. I ordered burger and fries with regular coke, para habang nag dadrive ako makakakain ako.

7:30 pm na din ako nakauwi dahil sa sobrang traffic. Dumiretso na ako sa kwarto habang di pa ako nakikita ni mama. Ayoko siyang makita, ayokong makarinig ng sermon ngayon. Gusto ko nalang mag pahinga.

Tumawag ako kay Andrea at sinabing nakauwi na ako. Sinabi ko sa kaniya lahat ng nangyari skain maghapon at kung bakit di na ako naka text. She's my Best friend. She knows everything about me. I'm glad i have her.

Nagbihis na ako at naglinis na ng katawan para maghanda sa pagtulog. Nahiga na ako sa aking kama at akmang pipikit na ng biglang tumunog aking aking cellphone. It's from unknown number.

From: unknown number

I'm sorry. I love you. Take care, always. I'm still here.

~R