SHAMANS

PROLOGUE

READ AT YOUR OWN RISK

Halos tumatakbo na ako marating lang ang terminal ng bus pauwi sa bahay! Ang maputi kong medyas ay puno na ng putik at 'kung tutuusin ay hindi na yata maaninag dahil sa sobrang dumi. Sa sobrang lakas kasi ng ulan nag aagawan na ang mga kasamahan ko 'ring estudyante para lang makauwi!

Dapat ay nakauwi na ako sa ganitong oras. Hindi ko naman kasi akalain na aabutin kami ng mga kagrupo ko sa research ng dapit hapon makagawa lang ng thesis at magandang conclusion! Kailangan naming pagbutihin 'yun dahil may pagka terror ang teacher namin sa Practical research.

Sa tuwing may nakikita akong bus na may bakanteng upuan hindi ako makasiksik sa dami ng nag uunahan. Hanggang saan ba naman aabot ang payat kong katawan? I mean, I'm not that skinny but their bodies are obviously bigger than mine.

"Trich!" Kaagad akong limingon. Si Cristina na kumakaway sa akin malapit sa isang kanto. Nasakay siya sa kanilang saksakyan. Sa palagay ko parang araw araw yata siyang sinusundo. May kaya 'rin kasi ang isang 'to.

"Sumabay kana!" Nabuhayan ako sa sinabi niya. Sa dami ng estudyanteng kasama ko na wala 'ring masakyan sigurado akong aabutin ako ng gabi. Kinuha ko ang panyo sa bulsa ng aking palda at itinali sa ulo. Pagkatapos saka ko sinulong ang ulan.

"Salamat!" Pinagbuksan niya ako ng pintuan.

"Naku! Buti at nakilala kita!" She said while fixing her uniform. Medyo nahiya ako ng kaunti. Paano ba naman ang linis linis niya tapos ako na makikisakay lang ang dumi dumi! Hindi tuloy ako makagalaw ng maayos. Gumilid nalang ako malapit sa pinto.

"Manong pakibabaan po 'yung aircon." Tinignan kami ni Manong Pedro sa front mirror at mabilis na tumango. Sabagay ang lamig nga naman.

Si Cristina ay nakatira mga dalawang kanto ang layo sa amin. Nasa unahan 'yung sa kanila habang nasa pinaka hulian na kami. Malapit na kasi sa squatter area 'yung sa amin, siya naman ay 'dun sa subdivision. So obviously, maglalakad pa ako mamaya. Masyado naman yatang nakakahiya 'kung mag papahatid pa ako!

I saw her getting busy on her phone. Nakatingin lang ako sa labas but I can see her through my peripheral view at isa pa nakikita ko 'rin sa bintana ang repleksyon.

Itinuon ko na lamang ang aking atensyon sa labas. Mukhang wala naman yata siyang balak maki pag usap. It's alright, I'm tired enough to construct a words to say. My brain got drained of thinking too much this day! Bwiset na research!

Naalimpungatan ako sa byahe at nagising dahil sa lakas ng tapik sa aking pisngi.

"Trich! Trich! Sunog!" Halos yugyugin na ako ni Cristina para magising pero parang humiwalay yata ang kaluluwa ko sa kaniyang sinabi.

"Trich, the whole village is on fire!" Kaagad na bumalik ang aking ulirat. Mabilis kong tinignan ang labas ng bintana.

"Si Lola!" Nag iisa lang si Lola sa bahay! Halos buong kabahayan sa magkaka sunod sunod na kanto ang kinakain ng apoy! Kahit pa umuulan ay malakas parin dahil sa hangin! Mabilis kong binuksan ang pintuan ng sasakyan.

"Cristina, Salamat!" Sabi ko at mabilis na tumalikod. Alam kong pati ang kanilang subdivision ay ganoon narin. The whole place is on fire!

"Call me afterwards!" She yelled.

"I will!" Sagot ko at tuluyan na akong lumisan. Tinakbo ko ang layo ng dalawang kanto patungo sa amin. Nagkakagulo na ang lahat at sigawan. Hindi pa dumarating ang bumbero kaya't mas lalong kumakalat ang apoy. Wala na akong pakialam 'kung naliligo na ako sa ulan.

Nakakagulat lang 'kung bakit malaki parin ang sunog kahit sobrang lakas nang buhos ng ulan. Pagdating ko sa harapan ng aming bahay sa tingin ko ay tuluyan na akong nahuli ng dating!

"Trich, 'wag mong susubukang pumasok! Mamatay ka!" Sigaw ng isa sa aming kapitbahay. Maging ang bahay nito ay natupok narin ng lumalaking apoy.

"Papaano po si Lola!?" Saad ko at hindi siya pinakinggan. Walang pag aalinlangan kong itinulak ang pinto pero bago pa ako makapasok may bulto ng lalaking palabas sa aming bahay.

"H-Hindi ko siya nakita sa loob, Trich..." Salubong nito sa akin habang hinihingal.

"Pero Mang Dodong! Hindi po siya umaalis ng bahay!" I stated. She never left the house since she became older. Mahina na ito at nahihirapan nang maglakad. Imposibleng wala siya sa loob!

Bago pa ako muling maka apila hinigit na ako nito palayo sa nasusunog na bahay.

"Trich!" Kaagad akong limingon. She quickly went to my direction and embrace me with her warm hugs. Hindi ko namalayang may luha na palang tumakas sa aking mata.

"C-Cristina, Ang Lola ko.." Saad ko at saka siyang kumalas ng yakap. Napuno ng tunog ng siren bumbero. Kasabay niyang dumating ang mga awtoridad. Sa tingin ko'y ang mamayaman mula sa subdivision ang nagpatawag.

"Everything will going to be alright, Trich. Calm yourself and let the Authority do their job. Gaga! Huwag kang sumulong sa lumalagablab na apoy!" Singhal nito sa akin. Hinila nito ang aking braso patungo sa mas ligtas na lugar.

"I quickly went here the moment na malamang kong dito ang pinag mulan ng sunog. " Tumango ako sa kanya. She handed me a bottle of water.

"Trich, kumalma ka nga!" Naiinis niyang sabi sa akin. Mabilis kong ininom ang tubig. Alam kong imposibleng mapupuruhan sila ng sunog. She's living at the subdivision part. Other than that, they're well protected. Maraming mga body guards at kung anu ano pa. Matibay at kongkreto 'rin ang bahay nila. In short, they're rich.

"C-Cris, I don't know where Lola is.." Sabi ko habang nakatingin sa bahay naming halos hindi ko na makilala. Ang kalapit nitong bahay ay patuloy parin na inaagapan.

Dumating na'rin ang mga rescuers para sa mga sugatan at nahimatay na sa nasisilayan.

"Again calm yourself. Hindi makakatulong ang kabang 'yan, Trich.." She reminded.

Sa huli wala akong nagawa kundi hintayin na tuluyang mawala ang sunog. Maraming nawalan ng tirahan, nasiraan ng mga gamit ngunit wala namang nasawing buhay. However, there's also got injured and as of moment the authorities are treating them.

Dumating na'rin ang iba pang opisyales sa lugar.

Wala akong nagawa 'kundi tumunganga sa isang gilid. Oras ang lumipas bago tuluyang nawala ang sunog. Gabi na nang ito'y matapos. The official Authorities declared to stay to the evacuation area they've offered.

Sa huli ipagpapatuloy parin ng mga awtoridad ang pag iimbistiga sa nangyari. Hindi 'raw ito aksidenteng sunog. Someone caused the fire to blown up. Hindi 'rin ako mapali dahil wala 'raw natagpuang patay! Then, where's my Lola? I'm not jumping to conclusion, thinking that she's dead. Paulit ulit akong nagtanong. In the end I received the same answer. There's no body found.

I'm hoping that she's still alive. Wala na akong kasama sa buhay.

"Trich, Stay with me. Hindi mo kailangan pumunta sa evacuation area. You're more safe kung nasa bahay ka. I know, Ligtas ka'rin naman 'dun. However, I don't accept rejection. No buts! Trich.." Saad nito sa akin habang dinuduro ako. Sinabayan pa nang panlalaki ng kaniyang mga mata.

"Nakakah--" She cut my words!

"Don't be a shamed! Gaga! Kakausapin ko lang 'yung isa kong kakilala na pulis. I know you've been brothered 'bout your Lola. I will tell him to inform us, as much as possible." She said and rolled her eyes.

Tumango ako sa kanya. Naghintay ako ng mga ilang minuto. Nakikita ko ngang may kausap ito ngunit hindi ko maiwasang mabagot. Nababagot ako sa kaiisip 'kung nasaan si Lola. Muli kong tinignan ang bahay namin at tanging poste na lamang ang natitira. Aside from that, abo na siguro.

Bigla akong nakaramdam ng kakaiba. I felt that someone is staring at me. Pakiramdam ko tumatagos ito sa aking kaluluwa. My hands are sweating so badly. I know, naulanan ako kanina pero maaring natuyo na siguro ang aking mga kamay dahil kanina pa humupa ang lakas ng ulan.

Mabilis na tinunton ng aking mata ang 'kung sino mang nakatingin sa akin. I don't know but my instincts was rulling on me. Nanindig ang balahibo ko sa pulang mga matang nakatitig sa akin. Nakasuot ito ng itim na kasuotan. She's fully covered with black dressed. I can't see her face but her eyes are completely red. Ang mga kamay nito ay may bahid ng dugo. Triple ang kabang naramdaman ko. My knees are shaking with nervousness.

Then, suddenly she smiled with full of evilness.

"Alam ko 'kung nasaan siya.."

Mas lalo akong kinabahan. I am fully aware that she's meters away from me yet I can still able to see her! Nagmumula sa kanya ang mga tinig na iyon. I looked around to check if I'm only the one who heard it. And yes! Ako lang..

Ang lahat ng nasa paligid ay may kani kanilang pinag kakaabalahan. Nakipag usap parin si Cristina sa pulis na tinutukoy niya at maging ang tanong kalapit ko lang ay wala 'ring napansing kakaiba.

Kahit napupuno na ako ng takot muli ko siyang tinignan.

"Sumama ka sa akin.."

Kitang kita ko 'kung paano bumukas ang kaniyang mga bibig. May mga binibigkas 'rin itong hindi ko maiintindihan.

I know she's referring to my Lola. Hindi ko alam ngunit gamit ang mga nanginginig kong binti sinusubukan ko paring mag lakad ng paunti. My body was being hypnotized! I'm trying to fight back! Ngunit kinokontrol ako ng aking katawan.

Pa unti unti akong tumatawid sa kalsada. Mas lalong nabuo sa akin ang takot nang may sasakyan na siguradong sasagasa sa akin. The car is approaching on a high speed level! Nanlaki ang aking mata sa sobrang takot.

Before I could hit by that car. Naramdaman ko ang mabilis na pagpulupot sa aking bewang at kaagad akong niyapos. Nanginginig ang aking katawan sa kaba. Sa sobrang bilis ng pangyayari namalayan ko na lamang na yakap yakap ako ng isang estrangherong lalaki. I can felt his breath on my neck that makes me shiver. Nakakulong ako sa maiinit niyang braso habang naisandal ako nito sa isang pader.

Mas lalo akong nagulat nang wala akong matagpuang sasakyan na paalis. Parang wala 'ring nakita ang mga tao sa paligid. Katulad lamang kanina ay wala itong pinagbago!

"What was that.." I whispered.

"She cast an hypnotizing spell that puts you inside the illusion." He muttered. Mas lalong tumayo ang balahibo ko sa katawan sa bawat dampi ng kaniyang hininga sa balat ng aking katawan.

"Yet it could still kill you if I didn't come to save you.." He said in a lower voice na tanging ako lang ang makakarinig. Kumalas ito sa akin at nagulat ako sa kulay ng kaniyang mga mata. Berde! Berde ang kulay ng kaniyang mata. Ngunit hindi ko maaninag ang kaniyang mukha dahil sa kaniyang kasuotan.

Dahil sa takot na nadarama muli kong binalingan ng tingin ang kinaroroonan ng babae kanina. Nakahinga ako ng maluwang nang makita kong wala na siya 'dun.

"A-Anong klaseng nilalang kayo?" I asked. Umigting ang kaniyang panga.

"Ikaw, S-Sino ka?" I asked again. I couldn't believe this is happening. Pakiramdam ko nanaginip lamang ako. He step closer to my direction. May katangkaran ito at halata namang hanggang braso niya lang ako. He bent down moving his face more closer to mine. Napalunok ako sa kaba.

"Baby, Not this time.." He whispered and disappeared..

Naiwan akong nakatunganga. Pa ulit ulit kong kinurot ang aking sarili. Hindi ko narin kinayang tumingin sa iba pang lokasyon. Baka 'kung ano pa ang makita ko. Baka wala ng mag liligtas sa akin sa susunod.

"Trich! Tara!" Tumakbo ito patungo sa akin. Nangunot ang kaniyang noo nang ako ay makita.

"Ba't parang nakakita ka ng multo?" Hindi ako nakasagot. She raised her eye brow. Ano bang sasabihin ko? Na nakakita ako ng may pula at berde ang mata? Na muntik na akong masagasaan? That's ridiculous! Sa huli hinila nito ang aking braso.

"You know what? Let's go home. You need a plenty time to take a break."

Break is necessary after encountering something impossible to exist.

__________

Mechole_03

Care to share your thoughts?