Chapter 16 – Separation Orders
561 Words
Dalawang araw na lang bago ang rotation.
Ang base ay abala sa paghahanda — bagong supplies, bagong personnel, at mga goodbye na hindi kailanman sinasabi nang direkta.
Sa infirmary, nag-aayos si Lara Santos ng mga gamit.
Tahimik lang siya, pero bawat tiklop ng uniform at bawat lagay ng medical file ay parang tinik sa dibdib.
This is it.
Paglingon niya, nandoon si Ethan Ramirez, nakasuot na ng fatigue uniform, may sling pa sa braso pero pilit na nakatayo.
“Akala ko bawal ka munang tumayo,” sabi ni Lara, pilit na nakangiti.
“Eh ikaw rin naman, bawal pa raw ma-stress,” sagot ni Ethan.
“Tama ka, pero paano ko magagawa ‘yon kung may pasyente akong matigas ang ulo?”
Nagkatitigan sila — tahimik pero puno ng mga salitang hindi masabi.
---
“Captain Ortega told me,” sabi ni Lara, mahinang boses.
“You’re being sent to Mindanao. Combat zone ulit.”
Tumango si Ethan.
“High risk area. Need experienced men.”
“And you said yes?”
Ngumiti siya nang mapait. “You know how this works, Lara. I don’t get to say no.”
Natahimik si Lara, tumingin sa sahig.
“Bakit kailangan palaging ganito, Ethan? Bakit kailangang parati kang mawala sa gitna ng lahat?”
Lumapit si Ethan, marahang hinawakan ang kamay niya.
“Because that’s what I was trained to do. But every time I leave…”
Huminga siya nang malalim.
“…ikaw ang gusto kong balikan.”
---
Napapikit si Lara, pilit pinipigilan ang luha.
“Ethan, please… huwag mo nang pahirapan ‘to. Alam mong hindi natin pwedeng labanan ang utos.”
“I’m not asking you to fight the system,” sagot ni Ethan,
“but promise me one thing.”
“Ano ‘yon?”
“Na kahit mawala ako sa paningin mo, hindi mo ako kalimutan.”
Ngumiti siya, kahit nangingilid na ang luha.
“Impossible. You’re too loud to forget.”
Tumawa si Ethan, mahina pero totoo.
“Then I guess that’s my legacy.”
---
Kinabukasan, bago mag-alisan ang convoy, lumapit si Lara sa field.
Mainit ang hangin, maalikabok ang daan, at ang bawat tunog ng makina ay parang countdown sa puso niya.
“Ethan!” sigaw niya.
Lumingon ito, suot ang helmet at may bag sa balikat.
Lumapit si Lara, hinila ito sandali — saglit lang, sapat para maramdaman ang init ng palad nito sa kanya.
“Wala akong karapatang pigilan ka,” sabi niya, nanginginig ang boses.
“Pero may karapatan akong maniwalang babalik ka.”
Ngumiti si Ethan, marahang tinapik ang pisngi niya.
“I will. You’re my home base.”
---
Habang papalayo ang convoy, naiwan si Lara sa gilid ng runway, nakatingin sa papalayong alikabok.
Hawak niya ang maliit na tag na ibinigay ni Ethan — dog tag niya, may naka-engrave na:
> “CPL Ramirez, E.”
“Return with honor.”
Pinisil niya iyon sa palad, sabay bulong:
“Return with heart.”
---
Sa gabing iyon, sa tahimik na infirmary, tinignan ni Lara ang bakanteng kama ni Ethan.
Ramdam pa rin niya ang presensya nito, ang tinig, ang halakhak, ang amoy ng antiseptic na palagi niyang ginagamit sa sugat nito.
At sa labas, habang ang ulan ay marahang bumabagsak,
bumulong siya sa hangin:
> “Sa gitna ng utos at tungkulin… ikaw pa rin ang pipiliin ko.”
- Writer
