Chapter 18 – The Rescue Line
654 Words
Ang helicopter ay umuusad sa gitna ng makapal na ulap at umuulang gabi.
Sa loob, tahimik ang lahat. Tanging tunog ng makina at t***k ng puso ni Lara Santos ang naririnig niya.
Hawak pa rin niya ang dog tag ni Ethan — mahigpit, parang ito lang ang natitirang koneksyon nila.
“ETA, fifteen minutes,” sabi ng pilot. “Brace yourselves. Terrain’s unstable.”
Tumango lang si Lara. Walang takot, pero puno ng kaba. Ethan, sana nandiyan ka pa.
---
Paglapag nila sa Ridgefall Sector 3, sinalubong sila ng usok at putol-putol na putok sa malayo.
“Move out!” sigaw ng commander.
Habang sumusunod siya sa rescue team, ramdam ni Lara ang lagkit ng putik, ang lamig ng hangin, at ang amoy ng nasusunog na lupa.
Sa bawat hakbang, mas tumitibay ang panalangin niya.
Hanggang sa marinig niya ang mahinang tunog ng radio transmitter.
“—unit… Ramirez… requesting evac…”
“Wait!” sigaw ni Lara. “That’s him!”
Tumakbo siya, halos madulas sa lupa.
At doon, sa likod ng natumbang puno, nakita niya — si Ethan, duguan, sugatan, pero buhay.
---
“Ethan!”
Paglingon nito, nagulat siya. “Lara?! What the—what are you doing here?”
“Rescue mission! Don’t argue!”
Lumapit siya agad, pinigilan ang pagdurugo sa balikat ni Ethan.
“You’re losing blood,” sabi niya, nanginginig pero nakatutok.
“Guess I’m just keeping our routine,” biro ni Ethan, pilit na tumatawa kahit nanghihina.
“Shut up. You’re not dying today.”
“Didn’t plan to. Not when you came all the way here.”
---
“Extraction incoming!” sigaw ng team leader.
Ngunit biglang sumabog ang lupa sa kaliwa nila — boom!
Napasigaw si Lara, napayakap kay Ethan habang nagtatakbuhan ang mga sundalo.
“Ambush! Get down!”
Tumakip ng katawan si Ethan kay Lara, tinakpan siya ng sarili niyang katawan.
“Ethan!” sigaw ni Lara.
“Stay down!”
Nagpatuloy ang putukan ng ilang minuto.
Hanggang sa marinig nila ang tunog ng helicopter — reinforcement, finally arriving.
“Go! Evac now!”
---
Inalalayan ni Lara si Ethan papunta sa chopper, hawak niya ito habang pareho silang tumatakbo sa ulan at putok ng baril.
“Almost there, Ethan! Konti na lang!”
Ngunit bago sila makasakay, nadulas si Ethan. Napahawak siya sa tagiliran.
“Go without me,” bulong nito.
“Don’t you dare say that!” sigaw ni Lara. “You promised!”
Pinilit niya itong buhatin — halos hindi niya kaya, pero hindi siya tumigil.
“I told you,” bulong niya, habang pinapasok ito sa helicopter, “I don’t break my promises either.”
---
Pag-akyat nila, sabay silang bumagsak sa sahig ng chopper.
Ang dugo ni Ethan ay dahan-dahang humahalo sa tubig-ulan, pero nakangiti siya.
“You came for me.”
“Of course I did,” sabi ni Lara, humahabol ang hinga.
“Then maybe… I’m not just a soldier anymore.”
Napaluhod si Lara, itinapat ang kamay sa mukha niya.
“You’re more than that, Ethan. You’re the reason I stayed brave.”
---
Pagdating sa base, sinalubong sila ng mga medic.
Habang ibinababa si Ethan sa stretcher, hinawakan niya ang kamay ni Lara.
“Hey…”
“Hmm?”
“If I don’t make it—”
“Stop it.”
“—just know that I found peace… the moment you called my name.”
Umiiyak si Lara pero pilit na ngumiti.
“You’re not going anywhere. Not now. Not ever.”
---
Habang sinasara ng mga medic ang pinto ng infirmary, naiwan si Lara sa labas — basang-basa, nanginginig, pero buo.
Tumingala siya sa langit, sabay bulong:
> “You kept your promise. Now it’s my turn to keep mine.”
At sa unang liwanag ng umaga, tumigil ang ulan.
Ang base ay muling tahimik — pero sa tahimik na iyon, may buhay na bumalik.
May puso ulit na tumitibok.
- Writer
