Chapter 20 – After the War
591 Words
Dalawang linggo na mula nang mailigtas si Corporal Ethan Ramirez mula sa ambush.
Ang base ay tila muling huminga— pero para kay Dr. Lara Santos, ang digmaan ay hindi pa tapos.
Hindi bala ang kalaban ngayon, kundi mga paperworks, interrogations, at protocols.
Nakaupo siya ngayon sa harap ng mesa ni Colonel Reyes, matalim ang mga mata nito habang binabasa ang incident report.
“Dr. Santos,” malamig ang tono. “According to this, you left your assigned sector without clearance… and personally joined an extraction team in a hot zone.”
Tahimik lang si Lara, pero mahigpit ang hawak sa folder niya.
“Yes, sir.”
“You defied direct command.”
“Yes, sir.”
“At alam mong maaari kang masuspinde o mawalan ng lisensya dahil doon?”
Tumango siya, diretso ang tingin.
“Yes, sir. But if I didn’t go, Corporal Ramirez would’ve died.”
Tahimik ang opisina. Tanging tunog ng relo ang maririnig.
Si Colonel Reyes ay napahinga nang malalim.
“Doctors save lives, Dr. Santos. But you’re still part of the chain of command. Disobeying orders can cost more lives than you save.”
---
Sa labas ng headquarters, nakatayo si Ethan, naka-sling pa rin ang braso.
Naghihintay siya, hindi mapakali.
Nang lumabas si Lara, halata ang pagod at tensyon sa mukha niya.
“Lara,” tawag niya.
Ngumiti ito ng pilit. “Hey, soldier.”
“Anong sabi nila?”
“Temporary suspension. They’ll review my case after a month.”
“Damn it.”
“Hey, it’s fine. I knew what I was risking.”
Tumahimik si Ethan, pinigilan ang emosyon.
“Hindi mo dapat ginawa ‘yon. Hindi mo dapat isinugal ‘yung career mo para sa ‘kin.”
Ngumiti siya, mahina pero puno ng damdamin.
“Ethan, ikaw ‘yung buhay na niligtas ko. ‘Yun ang trabaho ko.”
“Yeah, but you broke every rule just to do it.”
“Then let them take my title, my license… as long as you’re still here breathing.”
---
Sa unang pagkakataon, walang masabi si Ethan.
Lumapit siya, marahang hinawakan ang pisngi ni Lara.
“You’re insane,” sabi niya, mahina.
“Maybe,” sagot niya. “Pero siguro, kailangan talagang baliwin ang isang doktor para lang mailigtas ang sundalo na ‘di marunong sumuko.”
Ngumiti si Ethan, pero may lungkot sa mata.
“After this, what will you do?”
“I’ll wait,” sagot niya. “For the hearing. For your recovery. For peace — kahit sandali lang.”
---
Kinagabihan, magkasama silang nakaupo sa bench sa labas ng infirmary.
Tahimik lang, tinitingnan ang mga bituin.
Ang hangin ay malamig, at sa unang pagkakataon, walang putok ng baril, walang alarma.
“Na-miss ko ‘to,” sabi ni Ethan.
“Ang alin?” tanong ni Lara.
“‘Yung tahimik. ‘Yung ganitong gabi na walang utos, walang misyon, walang takot.”
Ngumiti si Lara.
“Then remember this, Ethan. Because peace… is the only thing worth fighting for.”
---
Bumaling si Ethan sa kanya, tahimik sandali, bago nagsalita.
“Lara, when I get discharged… I’m done with combat missions.”
Nagulat siya. “What?”
“I’m tired. Maybe it’s time to fight for something else.”
Ngumiti siya, nakatingin sa kanya nang diretso.
“For you.”
Hindi na nakapagsalita si Lara.
Tanging luha na lang ang lumabas, dahan-dahan, habang pinisil niya ang kamay ni Ethan.
“Then maybe,” sabi niya, “after the war… we finally deserve our peace.”
---
- Writer
