Chapter 22 – Peacekeepers
470 Words
Tatlong buwan ang lumipas mula sa hearing.
Tahimik na muli ang base, ngunit marami na ring nagbago.
Si Dr. Lara Santos ay inilipat sa isang civilian medical outreach camp sa isang liblib na bayan sa Luzon.
Wala nang command center, walang sundalong tumatakbo — tanging mga bata, matatanda, at mga sugatang sibilyan na nangangailangan ng tulong.
Naka-puting medical uniform siya, simple, walang ranggo.
Habang nag-aasikaso ng pasyente, marahan siyang ngumiti.
Maybe this is what peace looks like, bulong niya sa sarili.
---
Habang pinupunasan niya ang noo ng batang may lagnat, narinig niya ang tunog ng jeep sa labas.
Napatingin siya — isang lalaking naka-camouflage pants, may simpleng t-shirt, may sling bag.
Nakangiti.
“Need another medic here?”
Napahinto si Lara.
“Ethan?”
Lumapit ito, bitbit ang maliit na kahon ng medical supplies.
“Got your coordinates from Colonel Reyes. Said you might need help.”
Ngumiti si Lara, hindi makapaniwala.
“I thought you were still on base.”
“I was. But I filed my discharge papers.”
“What? You actually left?”
Tumango siya.
“Yeah. I figured… I’ve had enough wars. Time to serve in a different way.”
---
Tahimik sila sandali habang sabay nag-aayos ng mga gamit sa tent.
Si Lara ay nakatingin sa kanya, parang hindi makapaniwala na naroon siya — hindi na sundalo, hindi na pasyente, kundi taong pinili ang kapayapaan.
“Hindi ko akalain na totoo ‘yung sinabi mo noon,” sabi ni Lara.
“Ano ‘yon?”
“Na you’d fight for peace.”
Ngumiti si Ethan. “Guess I finally won that battle.”
---
Kinagabihan, nakaupo sila sa labas ng maliit na klinika, may bonfire sa harap nila.
Ang mga bata sa paligid ay naglalaro, at ang hangin ay malamig, puno ng katahimikan.
“Na-miss ko ‘to,” sabi ni Lara.
“Ang alin?”
“‘Yung tahimik. Yung walang utos, walang ranggo. Just… us.”
Ngumiti si Ethan, nakatingin sa apoy.
“Funny, no? We met in war. But maybe we were meant for this peace all along.”
---
Pagkalipas ng ilang sandali, tumingin siya kay Lara.
“Do you ever regret it?”
“Regret what?”
“Risking everything for me.”
Ngumiti siya nang marahan.
“Hindi. Kasi kung hindi kita iniligtas, hindi ko rin maliligtas ‘yung sarili kong puso.”
Tumingin si Ethan sa kanya, nagdahan-dahan ang hinga, at sa gitna ng katahimikan, hinawakan niya ang kamay nito.
Hindi na kailangan ng mga salita.
Ang bawat t***k ng puso nila ay sapat na sagot.
---
Sa malayo, naririnig ang tunog ng mga kuliglig.
Ang langit ay maliwanag sa mga bituin.
At sa gitna ng katahimikan, dalawang dating mandirigma ang natutong mamuhay muli —
hindi bilang doktor at sundalo, kundi bilang dalawang taong piniling manatili.
- Writer
