Chapter 23 – The Oath of Tomorrow
618 Words
Chapter 23 – The Oath of Tomorrow
Umaga.
Tahimik ang maliit na bayan.
Ang liwanag ng araw ay tumatama sa mga dahon ng mangga sa labas ng klinika.
Si Dr. Lara Santos ay nakatayo sa veranda, hawak ang tasa ng kape, nakatanaw sa taniman kung saan nag-aayos si Ethan Ramirez ng mga kahon ng medical supplies.
Hindi na siya naka-uniform ngayon.
White shirt. Jeans. Barefoot.
At ngiti na walang halong takot.
“Careful with that,” sabi ni Lara habang lumalapit.
“You’re still recovering.”
Ngumiti si Ethan, hindi tumigil sa ginagawa.
“Relax, doc. Hindi na ‘to combat zone.”
Ngumiti si Lara, pero sa loob, ramdam pa rin ang kakaibang katahimikan na ngayon lang niya naramdaman — hindi dahil sa takot, kundi sa kapanatagan.
---
“Lara,” tawag ni Ethan habang nag-aayos ng kahon.
“Hmm?”
“Naalala mo ‘yung una nating away sa infirmary?”
Napatawa siya. “Alin doon? Ang dami kaya.”
“‘Yung sinabihan mo akong mayabang.”
“Eh kasi naman, mayabang ka talaga!”
Tumawa si Ethan, napailing.
“Yeah, I guess I was. But you… you made me realize something.”
“Ano ‘yon?”
“That strength isn’t about how loud you shout orders… sometimes it’s about how quietly you care.”
Natigilan si Lara.
“Ang lalim mo na ngayon, ha,” biro niya, pero may ngiting totoo sa labi.
“Blame the doctor who saved me,” sagot ni Ethan, sabay ngiti pabalik.
---
Habang lumalakad sila papunta sa community clinic, may isang matandang babae ang lumapit, hawak ang anak nitong may sugat sa tuhod.
“Doktora, baka puwedeng pa-check.”
Ngumiti si Lara. “Of course.”
Ngunit bago pa siya kumilos, lumuhod si Ethan, marahang nilinis ang sugat ng bata.
“Tough kid,” sabi niya, sabay tapik sa balikat nito.
Ngumiti ang bata at tumakbo palayo.
Nakangiti si Lara habang pinapanood siya.
“Hindi ka na lang sundalo ngayon, ha?”
“Maybe,” sagot ni Ethan. “But helping people… I think that’s my new mission.”
---
Kinagabihan, nakaupo silang dalawa sa ilalim ng puno ng acacia, may lampara sa pagitan nila.
Tahimik lang ang paligid, tanging mga kuliglig at ihip ng hangin ang maririnig.
“Ethan,” mahinang sabi ni Lara.
“Hmm?”
“Do you ever miss it? The uniform? The mission?”
“Sometimes,” sagot niya. “Pero pag tinitingnan kita, I remember why I left.”
Tahimik siya sandali bago nagsalita ulit.
“You once made an oath to serve the country,” sabi ni Lara.
Ngumiti si Ethan. “And now… I’m making a new one.”
---
Dahan-dahan siyang tumingin kay Lara, seryoso, may ngiti sa labi.
“I, Corporal Ethan Ramirez, hereby take a new oath…”
Tumingin siya sa kanya nang diretso.
“…to stand by Dr. Lara Santos — in peace and in storms, in silence and in chaos. No orders, no ranks, just heart.”
Natawa si Lara, sabay punas ng luha.
“Hindi official oath ‘yan.”
“Then make it official, doc.”
Ngumiti siya, sabay abot ng kamay nito.
“Then I, Dr. Lara Santos, accept the oath — on one condition.”
“Ano ‘yon?”
“That you never forget who you are… a soldier who chose peace.”
Ngumiti si Ethan, sabay marahang humawak sa kamay niya.
“Then peace is now our battlefield.”
---
Habang bumababa ang araw at nagiging ginto ang langit,
naglakad silang dalawa pauwi, magkatabi, walang takot, walang lihim.
Hindi na kailangan ng medalya, o ranggo, o parangal —
dahil ang panalo nila ay buhay, pagmamahal, at kapayapaan.
---
- Writer
