Chapter 12 – Falling into Duty
770 Words
Ang umaga sa Camp Del Ramos ay tila mas malamig kaysa dati.
Tahimik ang hangin, at sa gitna ng katahimikan, maririnig ang mahina ngunit mabigat na yabag ng mga opisyal patungo sa Disciplinary Hall.
Sa loob, nakaupo si Lara Santos, suot pa rin ang simpleng medical uniform — walang makeup, walang takot sa mukha, pero ramdam sa mga mata ang bigat ng inaasahang parusa.
Sa mesa sa harap niya, nakaupo si Captain Ortega kasama ang dalawang senior officer.
At sa gilid ng silid, tahimik na nakatayo si Corporal Ethan Ramirez — bandaged arm, matigas ang postura, pero sa likod ng mask ng sundalo ay halatang nag-aalala.
---
“Miss Santos,” simula ng kapitan, “we appreciate your service during the recovery of Corporal Ramirez. However, your decision to leave the camp without clearance put not only your life, but also others, at risk. Do you understand that?”
Tumango siya. “Yes, sir. Naiintindihan ko.”
“Then why did you do it?”
Tahimik si Lara sandali.
Huminga nang malalim, at saka nagsalita — mahina pero buo:
“Because he needed help. And no one else was looking.”
Nagkatinginan ang mga opisyal.
Ang isa sa kanila, isang matandang colonel, sumandal sa upuan. “Miss Santos, ang compassion ay maganda — pero ang military structure ay umiikot sa disiplina. Kung lahat ay kikilos batay sa puso, mawawala ang utos.”
“Kung lahat ay kikilos batay sa utos,” sagot ni Lara, halos nanginginig, “baka may mga hindi na makabalik.”
Tahimik.
Ang mga opisyal ay nagpalitan ng tingin.
Maging si Captain Ortega ay napangiti nang bahagya sa ilalim ng kanyang seryosong anyo.
---
Tumayo si Ethan.
“Sir, permission to speak.”
“Granted.”
“Kung may dapat parusahan, ako po ‘yon. She acted because I left her something to find me. I gave her those coordinates. If not for her, I wouldn’t be here.”
“Corporal—”
“With respect, sir, she didn’t break the rules to be reckless. She did it to save one of your men.”
Tahimik ulit.
Narinig ni Lara ang bawat salita, at pakiramdam niya’y bumigat lalo ang dibdib niya.
Hindi niya alam kung maiiyak siya o matatawa — kasi kahit pagkatapos ng lahat, pinipili pa rin ni Ethan na protektahan siya.
---
Pagkalipas ng ilang sandali, nagpasya ang mga opisyal.
“Miss Santos, dahil sa ginawa mong paglabas ng kampo, you will receive a formal reprimand and a two-week suspension from active fieldwork. However,” tumingin si Captain Ortega, “Command recognizes your bravery and contribution to the rescue. You will remain assigned to the medical unit once suspension is lifted.”
Hindi siya makapaniwala.
“Thank you, sir…” mahina niyang sabi, halos mapaiyak.
“Dismissed,” sabi ng colonel.
Paglabas niya ng silid, sinalubong siya ni Ethan sa pasilyo.
“See? Told you I’d fight for you.”
Ngumiti siya, pero umiwas ng tingin. “You shouldn’t have done that.”
“Too late. Soldier instinct.”
---
Naglakad silang dalawa papunta sa labas ng building.
Tahimik, malamig ang hangin, ngunit ramdam nila pareho ang init ng araw.
“Two weeks suspension,” sabi ni Lara, bahagyang tumatawa. “Ang tagal kong walang gagawin.”
“Perfect. Time to rest.”
“Rest? Sa base? Baka ma-bored ako.”
“Then maybe you can visit the rehabilitation wing,” sagot ni Ethan, nakangiti. “Baka may kailangan ng tulong… tulad ko.”
Ngumiti si Lara. “Smooth ka talaga, soldier.”
“At least ngayon, hindi mo na kailangang sundan ang coordinates ko.”
“Hindi na?”
“Hm.” Tumingin ito sa kanya. “This time, ako na ang susunod sa’yo.”
---
Sa loob ng ilang araw, bumalik sa normal ang base.
Pero sa bawat sulyap ng mga tao kay Lara at Ethan, may mga ngiti, may mga bulong —
ang kuwento ng intern na nilabanan ang utos para sa isang sundalo ay kumalat na sa buong kampo.
At sa isang gabi, habang tahimik silang nakaupo sa gilid ng runway, pinagmamasdan ang mga bituin, mahina ang tinig ni Lara:
“Ethan, may tanong ako.”
“Ano ‘yon?”
“Kung hindi ka nasugatan… sa tingin mo, mangyayari pa ‘to?”
Ngumiti si Ethan. “Siguro hindi.”
“Then maybe it was meant to happen.”
“Or maybe…”
Tumingin siya sa kanya, masinsinan.
“…it was meant to remind us na minsan, duty and heart don’t always have to fight. They can protect each other.”
Tahimik.
Hangin. Bituin. At dalawang taong muling natutong huminga.
- Writer
