Chapter 14 – The Lost Signal
654 Words
Sirens blared, radios cracked with broken messages, and the night sky glowed with the pulse of red warning lights.
Si Lara Santos ay nakatayo sa infirmary doorway, suot ang medical vest niya, pero ang mga mata ay nakatuon sa command tent sa kabilang dulo ng runway.
“Recon Team Bravo—no response from Corporal Ramirez. Possible ambush north of Ridge 17,” sigaw ng radio operator.
“Dispatch med-evac. Now!”
Humigpit ang hawak ni Lara sa locket niyang may sulat ni Ethan sa loob.
Hindi siya makagalaw, pero sa dibdib niya, may malakas na sigaw: “Hindi na ako manonood lang ulit.”
---
Pagpasok niya sa command tent, agad siyang hinarang ng isang guard.
“Medical personnel only, ma’am.”
“Exactly,” sagot niya. “That’s what I am.”
Tumigil si Captain Ortega nang makita siya. “Lara—this isn’t your assignment.”
“Sir, may injured sa field, and no medic’s been cleared yet.”
“Miss Santos, this is not your—”
“Sir,” putol niya, nanginginig pero matapang,
“kung si Corporal Ramirez ang sugatan, dapat may tao ro’n na marunong mag-stitch ng sugat bago pa siya mawalan ng oras.”
Tahimik.
Sa pagitan nila ay mabigat na hangin.
Pagkatapos ng ilang segundo, marahang tumango si Ortega.
“You’re not authorized, but you’re right. Pack your kit.”
---
Sa loob ng chopper, habang papalapit sila sa Ridge 17, nanginginig ang kamay ni Lara pero hindi dahil sa takot —
kundi sa pag-asa.
Please, Ethan. Hang in there.
Paglapag nila, sinalubong sila ng usok, abo, at tunog ng mga putok sa malayo.
Ang lupa ay basang-basa sa ulan at dugo.
“Med team, move!”
Habang tumatakbo siya sa pagitan ng mga debris, nakita niya ang isang unit flag—unit ni Ethan.
“Corporal Ramirez!” sigaw niya. “Ethan!”
Walang tugon.
Hangin. Alikabok. Katahimikan.
Hanggang sa marinig niya ang mahinang ubo sa likod ng isang nasunog na truck.
Tinakbo niya iyon, at doon — nakahandusay si Ethan, may sugat sa tagiliran, duguan pero buhay.
“Ethan!”
Ngumiti siya, mahina. “I told you… I’d come back.”
“Shut up. Huwag kang magsalita!” sigaw ni Lara habang nililinis ang sugat niya.
“Always giving me orders, doc,” bulong ni Ethan, pilit na tumatawa kahit nahihirapan.
---
Nang dumating ang ibang sundalo, tinulungan nilang isakay si Ethan sa stretcher.
Habang umaandar ang helicopter, mahigpit ang kapit ni Lara sa kamay niya.
“Akala ko…”
“Shhh…” sabi ni Ethan, mahina. “You really don’t follow orders, do you?”
Ngumiti siya sa gitna ng luha. “I only follow one.”
“Which is?”
“Tiwala sa’yo.”
Sa unang pagkakataon, hindi na nag-iwas si Ethan. Hinawakan niya ang mukha ni Lara.
“Then trust me on this, Lara. Kapag bumalik tayo sa base…” huminga siya nang malalim,
“…I’m done hiding.”
---
Paglapag nila sa base, sinalubong sila ng mga sundalo.
Habang ibinababa si Ethan, si Lara naman ay tinapik ni Captain Ortega.
“You disobeyed me again,” sabi niya, pero may ngiti sa labi.
“Sorry, sir.”
“I’ll pretend I didn’t see you on that chopper.”
Ngumiti siya, sabay sunod kay Ethan papasok sa infirmary.
Habang inaasikaso niya ang sugat nito, marahang hinawakan ni Ethan ang kamay niya.
“Lara,” bulong niya, halos hindi marinig.
“Hmm?”
“Next time I go missing…”
“Yeah?”
“…come with me instead.”
---
Sa labas ng infirmary, unti-unting tumigil ang mga sirena.
Tahimik na naman ang base.
Pero sa loob, dalawang puso ang sabay na humihinga — pagod, sugatan, pero buo.
At sa labas ng bintana, ang unang sinag ng araw ay dahan-dahang bumabalik.
Hindi na ito “lost signal.”
Ito na ang simula ng new connection —
isang pangakong hindi kailanman mapuputol.
- Writer
