Chapter 26 – The Next Mission
502 Words
Makalipas ang ilang linggo mula nang matanggap nila ang sulat, tila tahimik na bumalik sa normal ang lahat.
Ang community clinic ay muli nilang pinapatakbo — may mga batang tumatakbo sa labas, mga sundalong nagpapatingin, at mga lokal na pasyenteng bumabalik para magpasalamat.
Pero ngayong araw, may kakaibang liham na dumating.
Galing ito sa United Nations Medical Corps.
Nakaupo si Lara sa harap ng mesa, binabasa ang dokumento habang si Ethan ay nasa likod niya, nakayuko at nakatingin din.
“Deployment request,” sabi ni Lara, halos pabulong.
“South Sudan. Post-conflict relief team. They’re requesting a doctor… and a security officer.”
Tahimik si Ethan sandali, bago marahang ngumiti.
“So… they want us.”
---
“Matagal na rin mula nang huli tayong lumabas ng bansa,” sabi ni Lara habang naglalakad sa labas ng clinic.
“Hindi mo ba nami-miss ‘yung fieldwork?” tanong ni Ethan.
Tumingin siya sa langit, nag-isip.
“Miss? Oo. Pero takot din ako.”
“Takot?”
“Takot na baka kapag lumayo ulit tayo, mawala ‘yung peace na meron tayo ngayon.”
Lumapit si Ethan at hinawakan ang kamay niya.
“Lara, peace isn’t about the place. It’s about the people you fight for — and the person you fight with.”
“Ang drama mo talaga,” natatawa niyang sabi, pero bakas ang lambing.
“Hindi drama ‘yon, doc. Military wisdom.”
---
Kinabukasan, habang nag-aayos sila ng mga gamit, dumating si Colonel Reyes.
“Totoo ‘yung balita,” sabi nito. “Maganda ang offer ng UN. Pero hindi madali ‘yung lugar. Conflict zone pa rin. Are you sure about this?”
Tumingin si Ethan kay Lara, sabay silang ngumiti.
“Yes, Sir,” sagot ni Ethan. “We’ve been through worse.”
“Doctor Santos?” tanong ng Colonel.
Ngumiti si Lara. “If people out there need help, then that’s where I should be.”
Nagbigay galang si Colonel Reyes, sabay tapik sa balikat nila.
“Good luck. You two have always been my best team — on and off the field.”
---
✈️ Airport Scene
Habang naglalakad sila papunta sa boarding gate, nakatingin si Lara sa mga sundalo at nurse na naglalakbay din.
Tahimik lang siya, pero bakas sa mata niya ang pinaghalong takot at pag-asa.
“Ethan…”
“Yeah?”
“What if this time, it’s not war we face… but the past we’ve been trying to forget?”
Ngumiti siya, sabay sagot ng marahan:
“Then we face it together. The same way we survived everything else.”
---
Sa eroplano, habang nakatingin sila sa papalayong Pilipinas, hinawakan ni Ethan ang kamay ni Lara.
“This time,” bulong niya, “we’re not running from something. We’re running toward something.”
Ngumiti si Lara, sabay sagot:
“Hope.”
At habang lumilipad ang eroplano sa ulap, nakikita nila ang liwanag ng araw na sumisilip sa gilid ng horizon.
A new mission.
A new beginning.
But the same unbreakable bond.
- Writer
