Chapter 30 – “Separate Skies”
654 Words
Ang araw ng pag-alis ni Dr. Lara Santos ay tahimik.
Walang send-off ceremony, walang banda o saludo —
tanging ang mga yapak niya sa alikabok ng Camp of Hope, at si Ethan Ramirez na nakatayo sa may helipad, tahimik na nakamasid.
Nasa balikat ni Lara ang puting bag ng relief team.
Lumapit siya kay Ethan, pareho silang walang masabi sa una.
“Guess this is it again,” sabi niya, pilit na ngumiti.
“Yeah,” sagot ni Ethan, mababa ang boses. “But this time, it’s not goodbye.”
Kinuha ni Lara ang maliit na papel sa bulsa, iniabot sa kanya.
“Coordinates. Just in case.”
Ngumiti si Ethan. “You’re giving me orders now, doc?”
“Always,” sagot niya, sabay ngiti na may halong lungkot.
---
✈️ Departure
Habang umangat ang helicopter, tumingala si Ethan.
Ang hangin ay puno ng buhangin at ingay ng rotor blades.
At sa gitna ng lahat, nakita niyang nakatingin si Lara pababa, hawak ang kamay sa salamin,
habang ang mga labi niya ay bumigkas ng dalawang salita:
“Find me.”
At gaya ng dati, alam ni Ethan — gagawin niya.
---
🌍 Weeks Apart
Lumipas ang mga linggo.
Si Lara ngayon ay nasa Northern Uganda, bahagi ng civilian medical program ng UN.
Mas simple ang buhay ro’n, pero mas mabigat ang trabaho.
Maraming sugatan, kulang sa gamot, at gabi-gabi, siya lang mag-isa sa field tent.
Madalas, sa kalagitnaan ng gabi, pinagmamasdan niya ang langit.
Tahimik, malawak, at puno ng bituin.
“Under the same sky,” bulong niya. “Maybe he’s looking up too.”
---
Samantala, si Ethan ay nanatili sa Camp of Hope.
Pero mula nang umalis si Lara, tila iba ang lahat.
Mas tahimik, mas malamig.
Hindi na siya nakangiti gaya ng dati.
Isang gabi, habang nagpa-patrol, nakatanggap siya ng distress radio message:
> “Medical team convoy attacked north of Gulu. Casualties unknown.”
Natigilan si Ethan.
North of Gulu — iyon ang assignment ni Lara.
---
⚡ The Call
Agad siyang tumakbo papunta sa command center.
“Who’s in that convoy?” tanong niya.
“Dr. Santos’ team,” sagot ng operator.
“Communication lost thirty minutes ago.”
Mabilis na kinuha ni Ethan ang mapa at ang kanyang gear.
“Send me a vehicle. I’m going.”
“Sergeant Ramirez, that’s not authorized!”
Tumingin siya nang mariin. “Neither was saving a rebel commander.
But I’m not letting her die out there.”
---
🏜️ The Chase
Habang nagmamaneho sa madilim na kalsada, tinatamaan ng liwanag ng buwan ang kanyang mukha.
Sa bawat kilometro, bumabalik ang mga alaala —
ang unang beses niyang nakita si Lara sa ospital,
ang ulan sa Pilipinas,
ang mga halakhak sa ilalim ng tent.
Ngayon, ang tanging laman ng isip niya: hanapin siya.
Pagdating sa lugar ng ambush, puro abo at basag na gamit ang nakita nila.
Ngunit wala ang mga katawan — ni Lara.
Nakita niya lang ang piraso ng medical scarf na suot nito, nakasabit sa puno.
Hinawakan niya ito, nanginginig ang kamay.
“Lara… please. Tell me you’re still out here.”
---
💔 Meanwhile…
Sa malayong kampo, gising si Lara, pilit tinatahi ang sugat ng kasamahan niyang nurse.
May mga rebelde sa paligid, kaya kailangan nilang magtago sa lumang bahay.
“Stay quiet,” sabi niya sa maliit na grupo.
May pasa sa pisngi niya, may dugo sa braso, pero buo ang loob.
Habang naririnig niya ang mga paputok sa malayo, marahan siyang tumingin sa langit —
at bulong niya, mahina ngunit matatag:
“Ethan… kung naririnig mo ‘to, I’m holding on.”
---
🌙 The Sky That Connects Them
Sa parehong sandali, nakatingin din si Ethan sa langit, nakaluhod sa lupa, hawak ang scarf ni Lara.
Tahimik siyang nagdasal.
“Please… let me find her.”
At sa gitna ng dilim, sa parehong kalangitan,
dalawang pusong magkalayo —
pero magkasabay pa rin ang t***k.
- Writer
