Chapter 10 – The Search
713 Words
Nang sumikat ang araw, may kakaibang tunog sa kampo ng Camp Del Ramos — hindi ang karaniwang sabayang sigaw ng sundalo at helicopter, kundi ang mahinang kumpas ng radar monitors at ang paggalaw ng ilang tauhan na may lihim na misyon.
Si Lara Santos ay nasa kanyang post bilang intern, ngunit sa kalooban niya’y nasa ibang lugar ang isip: ang lihim na koordinato na nakita niya sa huling sulat ni Ethan Ramirez.
> “Coordinates… N13°17 — E121°10.”
Isang simpleng tala, ngunit tulad ng sulat ni Ethan ay puno ng katotohanan at pag-asa.
Lumapit siya sa command tent. “Sir,” mahina niyang sabi, “may nahanap po akong coordinate sa sulat ni Ramirez. Baka makatulong po…”
Ngumiti si Captain Ortega, pero seryoso ang loob. “Miss Santos, naiintindihan ko ang nararamdaman mo. Pero ang paglabas sa kampo na wala kang clearance… bawal.”
Tumayo siya mula sa upuan. “Sir, hindi na po ito basta clearance. Ito po ang hahanap ko.”
Tahimik lang si Captain Ortega.
“Maghihintay tayo ng full SAR team,” sabi niya.
Ngunit sa dibdib ni Lara, ay may nagliliyab na desisyon.
---
Sa gabi, dumilim ang kampo.
Si Lara ay naglakad palabas ng infirmary – bitbit ang mga sulat ni Ethan, ang coord, isang mental na mapa ng posibilidad.
Tumingin siya sa langit; makapal ang ulap, mahina ang buwan, parang alinlangan ang hanap-hanap ng liwanag.
Bago siya tuluyang lumusong sa dilim, may isang sundalo ang lumapit. “Miss Santos, may sasama po kami… pero bilang logistic support lang.”
Tumango siya nang saglit, pagkatapos ay sinabing, “Okay po. Gusto kong kahit paano ay makatulong.”
Sa loob niya, alam niyang ang makatulong ay ang magsalba — hindi lang iba — kundi si Ethan.
---
Sabay silang umalis sa base, papunta sa isang lugar sa E-zone na sinasabi sa koordinato: mabato, may gubat, may ulan sa kalagitnaan ng gabi.
Ang truck ay huminto at nagpatuloy silang donlang pagsulong sa lupa. Sniper cover. Flashlight. Mabilis na hakbang.
Habang lumalalim ang gabi, ang katahimikan ay nagiging kalaban.
Naririnig ni Lara ang t***k ng sarili niyang puso at ang tunog ng posibleng pag-may-abang sa dilim.
Sa isang clearing, tumigil ang truck. “Dito kami.”
“Miss Santos, manatili ka rito habang kami ang maguna,” sabi ng sundalo.
Tumayo siya sa gilid, hawak ang sulat ni Ethan, hawak ang pag-asa.
At sa sandaling iyon, may narinig silang putok — hindi malayo — at isang paghiyaw.
“Ramirez!” sigaw ng isa.
Si Lara ay tumakbo. Hindi siya dapat lumabas, pero sa puso niya — kailangan niyang makita.
---
Pagdating niya sa clearing, nakita niya ang ilang sundalo naka-laydown, may sugatan.
At sa gitna nila — si Ethan, nakahandusay sa lupa, dumi at dugo sa uniforme.
“Ethan!” araw-gabi naghalo sa puso ni Lara.
Hinawakan niya ang balikat nito. “Sir… sir!” nanginginig ang boses.
Ngumiti ito ng mahina. “Miss Santos… ikaw…”
“Hindi ka magiging wala,” sigaw niya, halatang luhaan.
Habang tinatahi niya ang sugat nito – maging isang simpleng saksak lang – ramdam niya ang lupa na tila gumuguhit sa ilalim nila, ang hangin na malamig at humahatak.
“Bakit ka hindi tumugon sa radio?” tanong niya.
“Comms down… signal lost… pero nakita kita… kaya hindi ako susuko.”
Sa dilim at sa panganib, nagkaroon sila ng sandali ng katahimikan — dalawang puso, sugatan, nagtatagpo sa gitna ng giyera.
“Promise mo na babalik tayo,” bulong ni Ethan.
“Promise,” sagot ni Lara, habang hawak ang kamay niya.
---
Sa wakas, dumating ang larawan ng helicopter-lights sa kalagitnaan ng gubat.
Tinawag nila ang stretcher. Isa sa mga sundalo ang nagsabi: “We’re evacuating.”
Nakita ni Lara ang wangis ng takot sa mata ni Ethan — hindi sa kamatayan kundi sa posibilidad na mawala siya sa kanya.
Hinawakan niya ang mukha nito. “Hindi ka aalis.”
Ngumiti ito ng mahina. “Hindi… kung ikaw nandiyan.”
Habang inalalayan nila si Ethan palabas, tumingin siya sa lugar kung saan umalis sila.
Ang koordinato sa sulat, ngayon ay may kahulugan na — hindi lang lokasyon ng panganib, kundi lokasyon ng katotohanan: na ang pag-ibig nila, kahit sa gitna ng giyera, ay may direksyon.
- Writer
