Chapter 11 – Return and Reckoning
627 Words
Ang helicopter ay umandar sa ilalim ng madilim na langit.
Ang ilaw nito ay kumikislap sa bawat patak ng ulan, at ang hangin ay humahalo sa amoy ng dugo at gamot.
Si Lara Santos ay nakaupo sa tabi ni Ethan Ramirez, mahigpit na hinahawakan ang kamay nito habang ang mga paramedic ay patuloy na naglalagay ng IV line at pressure bandage.
“Vitals dropping—hold the line!” sigaw ng isa.
“Stay with me, Ethan,” pakiusap ni Lara, nanginginig ang boses.
Ngumiti si Ethan nang bahagya. “You really broke protocol for me, ha?”
Napaluha siya pero ngumiti rin. “You left me coordinates. Sinong may kasalanan talaga?”
Tahimik silang nagkatinginan sa gitna ng ingay ng rotor blades.
Walang halik, walang yakap — pero sa pagitan ng mga mata nila, may pangakong mas malakas kaysa kahit anong salita.
---
Paglapag sa base, sinalubong sila ng mga opisyal.
Ang mga sundalo ay agad na nagdala kay Ethan sa infirmary, habang si Lara ay pinigilan ng dalawang MP.
“Miss Santos,” sabi ng opisyal, “you left the camp without clearance. That’s a direct violation.”
Tumayo siya ng diretso. “I know, sir. Pero kung hindi po ako umalis, baka hindi namin siya nahanap.”
“Noted. But we’ll still have to report this to Command.”
Tahimik lang si Lara. Hindi siya natatakot sa parusa — ang mahalaga, buhay si Ethan.
---
Ilang oras matapos ang operasyon, nakatulog si Ethan sa recovery room.
Nakaupo si Lara sa gilid, pagod, magulo ang buhok, nangingitim ang ilalim ng mata, pero hindi umaalis.
Lumapit si Captain Ortega.
“You disobeyed direct orders,” sabi nito, walang galit sa tono, pero mabigat.
“Alam ko, sir.”
“Pero kung hindi mo ginawa ‘yon…” huminto siya. “Baka wala na si Ramirez ngayon.”
Nagkatinginan sila.
Tahimik, may halong respeto at awa.
“Consider this a formal reprimand,” sabi ni Ortega sa huli, “but personally… thank you.”
Ngumiti si Lara ng mahina. “Salamat po, Captain.”
---
Pagkatapos ng ilang araw, unti-unting nagising si Ethan.
Nakita niya agad si Lara — nakaupo, nakahilig sa upuan, natutulog habang hawak pa rin ang kamay niya.
Ngumiti siya. “Kahit sa tulog, bantay ka pa rin.”
Nagising si Lara. “Uy—gising ka na!”
“Yeah,” bulong ni Ethan, “thanks to my stubborn intern.”
“Excuse me?”
“Yeah. The one who risked her career just to find me.”
Tumawa si Lara ng mahina. “You left me no choice, soldier.”
Tahimik sandali. Parehong tumingin sa bintana — may liwanag na ng umaga.
“Lara,” mahina niyang sabi, “alam kong bawal ‘to. Alam kong hindi dapat.”
“Ang alin?”
“‘To… tayo.”
Hindi agad sumagot si Lara.
“Hindi mo kailangang sabihin, Ethan. Alam ko.”
“Pero kahit bawal…” hinawakan niya ang kamay nito, “minsan, may mga bagay na mas mahalaga kaysa sa utos.”
---
Ilang linggo ang lumipas.
Si Ethan ay muling naglalakad sa base, may benda pa sa braso, pero buhay.
Si Lara naman ay nasa gilid, abala sa mga report — disciplinary hearing pending.
Nang magkasalubong sila sa hallway, saglit silang tumigil.
“Good morning, Corporal.”
“Good morning, Intern.”
Ngumiti sila, parang walang nangyari, pero sa pagitan ng mga salitang iyon ay may lihim na koneksyon — isang sugatang puso na muling tumibok.
Habang naglalakad palayo, bumaling si Ethan at sumigaw,
“Lara!”
Lumingon siya.
“Next time I leave coordinates…” ngumiti siya, “…make sure you wait for backup.”
Napangiti si Lara, sabay sagot,
“Next time, huwag ka nang mawawala.”
- Writer
