Chapter 5 – The Disappearance
689 Words
Ang umaga ay mas tahimik kaysa dati.
Wala ang mga karaniwang sigaw ng mga sundalong nag-eensayo, at ang langit ay kulay abo — parang may masamang balita na paparating.
Si Lara Santos ay maagang pumasok sa infirmary. Kape sa kaliwa, clipboard sa kanan. Pero kahit anong gawin niya, hindi mawala sa isip niya ang mga salitang sinabi ni Ethan kagabi.
“Promise me… pagbalik ko, nandito ka pa rin.”
Ngayon, wala siya.
Nasa mission. At walang kasiguruhan kung kailan babalik.
“Intern Santos,” tawag ng head nurse. “We received word from Captain Ortega. The unit has entered Zone Echo.”
“Delikado po ba ‘yon?” tanong ni Lara, kabado.
“Medyo isolated area. Pero si Ramirez ang lead nila. Alam mo naman ‘yon, matigas ang ulo pero matalino.”
Tumango lang siya, pero sa loob-loob niya, parang may malamig na kamay na humawak sa puso niya.
---
Pagdating ng hapon, may mga dumating na sugatang sundalo mula sa field.
Agad silang tumakbo sa emergency tent.
“Multiple injuries! I need IV lines and bandages now!” sigaw ni Lara.
Habang tumutulong siya, pinilit niyang hanapin ang mukha ni Ethan sa bawat stretcher.
Wala.
“Nasaan si Corporal Ramirez?” tanong niya sa isang medic.
Umiling ito. “Hindi siya kasama sa batch na ‘to. Naiwan sa field. Last radio contact… nawala bago ang extraction.”
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog.
Ang mga sigaw, ang ingay ng makina — nawala. Ang tanging naririnig niya ay t***k ng puso niya.
“Nawala.”
Dalawang salitang paulit-ulit sa isip niya, parang kulog na hindi humihinto.
---
Kinagabihan, nakaupo siya sa may barracks, nakatingin lang sa dilim. Sa tabi niya, hawak niya ang dog tag ni Ethan — iniwan nito sa mesa niya bago umalis.
“Para siguradong babalik ako, kailangan kong may babalikan.”
Yun ang sabi nito kagabi, nakangiti pa.
Ngayon, iyon lang ang naiwan.
“Intern Santos,” tawag ni Captain Ortega habang papalapit. “We’re still searching. Pero wala pa ring signal mula sa team nila.”
“Sir, please…” nanginginig na boses ni Lara. “Let me go with the rescue team. Marunong akong magbigay ng first aid. Baka—”
“Denied,” putol ni Ortega. “Hindi ka trained para sa field retrieval. We can’t risk another life.”
Napayuko si Lara, pero hindi mapigilang tumulo ang luha.
Hindi niya alam kung anong mas mahirap — ang hintayin ang balita, o tanggapin ang katahimikan.
---
Lumipas ang tatlong araw.
Tatlong araw ng walang tulog, walang balita.
Ang bawat helicopter na lumalapag ay nagbibigay ng pag-asa — at kasabay nito, takot.
Hanggang sa dumating ang ikaapat na gabi.
“Miss Santos!” sigaw ng isang sundalo. “The rescue unit is back!”
Tumakbo siya palabas, halos mabitawan ang clipboard. Pero paglapit niya sa landing area, bumagal ang lahat.
Isang stretcher ang binaba. Isang katawan, balot ng dugo, walang malay.
“Ethan…” bulong niya, halos hindi marinig ng iba. Tumakbo siya, nanginginig ang kamay.
“T-tuloy ang pulso!” sabi ng medic. “He’s alive, but weak!”
Lumuhod si Lara sa tabi niya, pinigilan ang luha. “Ethan, please, gising ka. Gising ka.”
Mahina ang paghinga nito, may sugat sa braso at likod, pero buhay.
“H-hey,” mahinang bulong ni Ethan, halos pabulong. “I told you… babalik ako.”
Naiyak si Lara, napatawa sabay hikbi. “Sira ka! Akala ko—”
“Sorry,” mahinang sabi niya. “Mission got messy.”
Habang tinatakpan niya ang sugat nito, tumutulo ang luha ni Lara sa kamay niya.
“Promise mo ulit,” sabi niya, mahina. “Wala nang ganito, ha?”
Ngumiti si Ethan, kahit mahina. “Hindi ko kayang mangako niyan. Pero kaya kong mangako ng isa.”
“Ano ‘yon?”
“Na kahit saan ako mapunta… ikaw pa rin ang gusto kong balikan.”
Hindi na siya nakasagot. Pinikit niya ang mata, at sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, huminga siya nang malalim — hindi dahil tapos na ang giyera, kundi dahil alam niyang may dahilan siyang manatili.
- Writer
