Chapter 6 – The Confession
787 Words
Tahimik ang infirmary nang gabing iyon.
Walang ingay kundi ang tunog ng wall clock at ang mahina’t mabagal na paghinga ni Corporal Ethan Ramirez, na kasalukuyang nagpapagaling sa hospital bed.
Si Lara Santos ay nakaupo sa tabi niya, tahimik na nag-aayos ng mga chart.
Pero kahit anong gawin niya, hindi mawala sa isip niya ang mga nangyari noong rescue — kung paano niya halos mawalan ng ulirat nang makita si Ethan na duguan, kung paano tumigil ang mundo nang hawakan niya ito uli.
Ngayon, nandito na siya. Buhay.
Pero may kakaibang bigat sa pagitan nila — parang may mga salitang gustong tumakas pero parehong natatakot sabihin.
---
“Hindi ka pa rin natutulog,” sabi ni Ethan, mahina pero malinaw.
Nagulat si Lara. “Dapat tulog ka pa rin. Hindi ka pa stable.”
Ngumiti ito, pilit. “Paano ako makakatulog kung naririnig ko pa rin ‘yung boses mo sa tabi ko?”
“Kung marunong ka lang sumunod sa doktor—”
“Kung marunong ka lang din magpahinga,” putol niya, sabay ngiti.
Tahimik. Saglit silang nagkatitigan. May kakaibang init sa hangin, pero puno rin ng tanong at pag-aalinlangan.
---
“Lara,” tawag ni Ethan, seryoso na ang tono. “May kailangan akong sabihin.”
Tumingin siya, ramdam ang kaba. “Ano ‘yon?”
“Hindi ko alam kung paano sisimulan ‘to… pero ayokong may tinatago pa ako sa ‘yo.”
Umupo si Lara sa gilid ng kama. “Go on.”
Huminga siya nang malalim. “Tatlong taon na akong nasa serbisyo. At sa loob ng tatlong taon na ‘yon… marami na akong kasamahan na hindi na nakabalik. Noong una, sinanay ko ang sarili kong huwag maramdaman — kasi kapag nasanay kang nasasaktan, madali kang masira.”
“Ethan…” bulong ni Lara.
“Totoo. Hanggang sa dumating ka,” mahina niyang sabi. “Hindi ko alam kung bakit, pero nung unang araw pa lang, iba na.
‘Yung paraan ng pagtingin mo, ‘yung tapang mong sumagot kahit intern ka lang—parang nakikita ko ‘yung mundong matagal ko nang hindi nararamdaman.”
Hindi nakaimik si Lara.
Ramdam niya ang bawat salita. Parang may tinatamaan sa loob niya na pilit niyang itinatago.
---
“Hindi mo kailangang sabihin ‘yan,” sabi niya, umiwas ng tingin. “Baka mali ‘yung iniisip mo.”
“Hindi ako nag-iisip. Sigurado ako.”
“Ethan, alam mo na bawal—”
“Alam ko. Pero alam mo rin na hindi lahat ng bawal, mali.”
Napatingin siya sa kanya.
Ang mga mata ni Ethan, puno ng pagod at sakit, pero may halong katotohanan — matapang, diretso, totoo.
“Hindi mo kailangang sagutin,” dagdag niya, mahina. “Pero gusto kong marinig mo lang.
Sa gitna ng putukan, sa bawat giyera, ang iniisip ko lagi ay kung makikita pa kita.
At nung nawala ako sa field… ikaw lang ang gusto kong maalala bago ako mawalan ng malay.”
Tumulo ang luha ni Lara, pero agad niyang pinunasan. “Hindi mo dapat sinasabi ‘yan.”
“Bakit?”
“Dahil masakit.”
“Masakit ba dahil bawal? O dahil totoo?”
Hindi siya nakasagot.
Tumalikod siya sandali, pero hinawakan ni Ethan ang kamay niya — mahina, pero mahigpit.
“Hindi ko hinihingi na suklian mo. Gusto ko lang maramdaman mong totoo ‘to.”
“Ethan…”
“Pagkatapos ng lahat ng nakita natin, ayokong magtago pa. Giyera na nga sa labas, giyera pa sa loob natin.”
Tahimik. Ang tanging maririnig ay ang t***k ng puso nila, sabay, mahina, pero buo.
---
Lumipas ang ilang minuto bago muling nagsalita si Lara.
“Ethan… hindi mo alam kung gaano kahirap ‘to para sa akin.
Intern lang ako, ikaw sundalo — may batas, may utos, may limitasyon.”
“Alam ko,” bulong niya. “Pero kung may natutunan ako sa giyera, ‘yun ‘yung katotohanang hindi mo dapat itinatago habang buhay.”
Napalunok si Lara, at sa wakas, dahan-dahan siyang ngumiti — malungkot pero totoo.
“Kung ganun, eto rin ‘yung katotohanan ko,” sabi niya, halos pabulong.
“Natakot ako. Hindi lang sa giyera, kundi sa nararamdaman ko para sa’yo.”
Nagulat si Ethan. “Lara…”
“Pero kahit anong pilit kong itanggi…
sa bawat sandaling natatakot akong mawala ka, alam kong hindi na lang ‘yun dahil sa trabaho.”
Tumahimik siya, saka tuluyang ngumiti.
“Ethan, ikaw ‘yung dahilan kung bakit ako natutong lumaban — hindi lang para sa iba, kundi para sa sarili ko.”
Saglit lang, pero sapat na ang sandaling iyon.
Sa pagitan ng mga sugat, bawal na damdamin, at delikadong mundo — doon nila natagpuan ang katotohanan.
- Writer
