Chapter 7 – Orders and Goodbyes
1372 Words
Tatlong araw matapos ang kanilang pag-amin, bumalik sa normal ang routine sa base — o kahit papaano, pilit nilang ginagawa itong normal.
Pero para kay Lara, bawat araw ay tila binibilang.
Bawat oras kasama si Ethan ay may halong kaba at pangamba.
Hindi niya masabi kung bakit, pero may kakaibang tensyon sa paligid.
Laging may mga opisyal na papasok sa opisina ni Captain Ortega, laging may mga classified folders na dala, at laging nakatanggap ng tawag si Ethan sa labas ng barracks.
Hanggang isang gabi, habang inaasikaso ni Lara ang mga report, biglang pumasok si Ethan — tahimik, walang ngiti.
Alam na niya agad.
Bago pa man ito magsalita, ramdam na ng puso niya kung anong sasabihin.
---
“Ethan,” mahina niyang sabi. “May utos na ba?”
Tumango ito. “Reassignment. Deployment sa Mindoro front.”
“Gaano katagal?”
“Walang kasiguruhan.”
Tumahimik si Lara.
Bawat segundo, parang mabigat na kumakapit sa dibdib niya.
“Hindi mo ba puwedeng tanggihan?” tanong niya, halos pabulong.
“Hindi puwede, Lara. Mission order ‘to.”
“Pero kaka-recover mo lang—”
“Alam ko. Pero ‘pag tumanggi ako, ibang tao ang mapapahamak. Hindi ko kayang gawin ‘yon.”
---
Lumapit si Lara, ramdam ang galit at takot na sabay-sabay sumabog.
“Bakit laging ganyan? Bakit kailangan mo laging iligtas ang lahat?
Kailan mo naman ililigtas ang sarili mo?”
Tumingin si Ethan sa kanya, mata sa mata.
“Kapag sigurado na akong ligtas ka.”
At doon tuluyang bumigay si Lara.
Hindi niya alam kung umiiyak siya sa galit o sa sakit.
“Hindi mo pwedeng gamitin ‘yon bilang dahilan sa lahat.”
Huminga nang malalim si Ethan, lumapit, at dahan-dahang hinawakan ang kamay niya.
“Lara… kung may choice lang ako, gusto kong manatili. Pero alam kong hindi ako mapapatahimik ng konsensya ko kung iiwasan ko ‘tong tungkulin ko.”
“Duty over everything,” bulong niya, pilit na ngiti. “Ganyan ka talaga.”
“Hindi.
Duty and you,” sagot ni Ethan. “Hindi ko kayang piliin lang ang isa. Pero ngayon… kailangan kong unahin ‘yung isa para maprotektahan ‘yung isa pa.”
---
Kinabukasan, nagtipon ang mga sundalo sa helipad.
Lara nakatayo sa gilid, bitbit ang medical bag — kunwari abala, pero sa totoo lang, pinipigilan lang niyang umiyak.
Si Ethan, suot ang combat uniform, matikas pero may lungkot sa mga mata.
Bago ito sumakay, lumapit siya kay Lara.
“’Wag kang mag-alala. Hindi ‘to paalam,” sabi niya, may pilit na ngiti.
“Ethan…”
“Kapag natapos ‘to, babalik ako. Sa’yo.”
Tinignan siya ni Lara, mga matang puno ng luha.
“Paano kung hindi ka makabalik?”
Ngumiti si Ethan, marahan, sabay inilagay ang kamay sa dibdib niya.
“Then at least, alam kong dito pa rin ako babalik.”
---
Sumakay siya sa helicopter.
Habang umiikot ang mga blades, ang hangin ay parang humahampas ng mga alaala — mga ngiti, tawanan, tahimik na gabi, at ang mga salitang hindi na nasabi.
Tumingin si Ethan sa kanya mula sa loob, at sa huling sandali bago umangat ang helicopter, itinaas niya ang kamay — isang simpleng salute.
Si Lara, halos hindi makahinga.
Bumalik siya sa infirmary, binuksan ang drawer kung saan nakatago ang isang maliit na sobre — sulat ni Ethan, iniwan bago umalis.
> “Kung sakaling hindi ako makabalik, gusto kong maalala mo ‘to —
hindi ako lumaban dahil sundalo ako.
Lumaban ako dahil may dahilan akong gusto pang mabuhay.
At ‘yon ay ikaw.”
Tumuloy ang luha ni Lara.
Pero sa halip na panghinaan, tumayo siya, pinunasan ang pisngi, at tumingin sa labas ng bintana.
Ang araw ay papalubog na, kulay kahel at pula — parang paalala na kahit matapos ang isang araw, may bukas pa ring sisikat.
Mainit ang araw sa base, pero kakaibang lamig ang naramdaman ni Lara Santos nang dumating ang opisyal na dokumento.
Isang brown envelope, may tatak ng CONFIDENTIAL ORDERS.
At sa sandaling marinig niya ang pangalan —
“Corporal Ethan Ramirez, reassigned to Mindoro Operations” —
parang biglang tumigil ang mundo.
Hindi siya umimik.
Nakatingin lang siya sa papel, habang pinipilit na huwag maramdaman ang bigat ng salitang reassigned.
Hindi ito simpleng transfer.
Isa itong misyon — at alam niya kung anong ibig sabihin ng ganoong klaseng misyon.
Hindi lahat nakakabalik.
---
Nang gabing iyon, nagtagpo silang muli sa mess hall. Tahimik, halos walang tao.
Tanging tunog ng lumang electric fan at mahinang tugtog ng radyo ang naririnig.
Si Ethan, suot ang fatigue uniform, hawak ang tasa ng kape na matagal nang lumamig.
“Alam ko na,” mahina pero diretso ang boses ni Lara.
Hindi siya nagulat si Ethan — parang inaasahan na niya ito.
“Kailan ka aalis?”
“Tomorrow dawn.”
Tahimik.
Bumigat ang hangin sa pagitan nila.
---
“Hindi mo ba puwedeng tanggihan?” tanong ni Lara, halos bulong lang.
Umiling si Ethan. “Hindi puwede. Alam mo naman kung paano ito gumagana. Wala akong choice.”
“Lagi ka na lang walang choice.”
“Lagi tayong may choice, Lara,” sagot niya, diretso ang tingin. “Pero minsan, kailangan mong piliin ‘yung mas mabigat na tama kaysa sa mas madali.”
Napayuko siya. “Tama. Pero bakit parang ako ‘yung laging natitira rito habang ikaw ‘yung lumalaban sa labas?”
Ngumiti si Ethan, malungkot pero may tapang. “Kasi ikaw ‘yung dahilan kung bakit ako bumabalik.”
---
Sa sandaling iyon, hindi na napigilan ni Lara ang luha.
Tumayo si Ethan, dahan-dahang lumapit. Hinawakan niya ang pisngi nito, hinaplos ng marahan, parang sinusubukang tandaan ang bawat detalye ng mukha niya.
“Hindi ko alam kung paano ako mabubuhay sa takot na ‘to,” bulong ni Lara.
“Hindi mo kailangang mabuhay sa takot,” sagot niya. “Mabuhay ka sa pag-asa.”
“Pag-asa?”
“Na babalik ako. Dahil hindi ako aalis nang walang dahilan para bumalik.”
Hinawakan ni Lara ang dog tag ni Ethan — ‘yung parehong dinala niya noong una itong nawala sa mission.
“Puwede bang ako naman ngayon ang magbantay?”
Ngumiti siya. “Bantayan mo ako sa dasal mo, ‘yon lang ang kailangan ko.”
---
Kinabukasan, alas singko ng umaga, nagtipon ang mga sundalo sa helipad.
Ang hangin ay malamig, pero sa dibdib ni Lara, parang may bagyong bumubulong ng takot at pagtanggi.
Nakatingin siya sa bawat sundalong sumasakay, at sa gitna nila — si Ethan, may bitbit na ransel at baril, pero may kakaibang bigat sa bawat hakbang.
Bago siya sumakay, lumapit siya kay Lara.
Walang salita sa una — tanging tingin lang.
Tingin na nagsasabing salamat, paumanhin, at sana, muli pa.
“Ethan,” bulong ni Lara, “babalik ka, ‘di ba?”
Ngumiti siya, marahan. “Hindi ko alam kung kailan, pero babalik ako.
Hindi dahil sa utos, kundi dahil may isang intern na pinangakuan ko ng dahilan para mabuhay.”
Tumuloy ang luha ni Lara, pero pinilit niyang ngumiti.
“Kapag bumalik ka, gusto kong ako ‘yung unang makakita sa’yo.”
“Deal.”
---
Habang umangat ang helicopter, lumipad ang alikabok at hangin.
Lara pinigilan ang sarili — gusto niyang tumakbo, gusto niyang sumigaw, pero pinili niyang tumayo nang tuwid.
Sa huling sandali, itinataas ni Ethan ang kamay niya, nagbigay ng salute —
isang pangakong walang salita pero ramdam hanggang kaluluwa.
Nang mawala ang helicopter sa langit, lumapit si Captain Ortega.
“Miss Santos, may iniwan si Ramirez para sa’yo,” sabi nito, sabay abot ng maliit na sobre.
Binuksan ni Lara sa infirmary — kamay niyang nanginginig.
Nandoon ang isang maliit na sulat, sulat-kamay ni Ethan.
> Lara,
Kung nababasa mo ‘to, nasa labas na ako ng base.
Alam kong ayaw mong marinig ‘yung mga dramatikong pangako, kaya simple lang:
Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng misyon na ‘to, pero sigurado ako kung saan ako gustong bumalik.
Sa’yo.
—E.R.
Hawak ni Lara ang papel, pinikit ang mga mata.
Ang luha ay bumagsak nang marahan, pero sa likod ng sakit, may ngiti — dahil alam niyang hindi ito paalam.
Isa lang itong pangakong kailangang tuparin.
- Writer
