Chapter 8 – Letters from the Frontline
655 Words
Mula nang umalis si Corporal Ethan Ramirez, araw-araw ay pare-pareho ang routine ni Lara Santos sa infirmary — pero iba na ang pakiramdam.
Ang bawat tunog ng helicopter ay nagpapabilis ng t***k ng puso niya.
Ang bawat ulat ng sugatan ay parang sibat na tumatama sa dibdib niya.
At sa bawat tahimik na gabi, tanging ang maliit na kahon sa tabi ng kama niya ang nagbibigay ng lakas.
Nandoon ang mga sulat ni Ethan.
---
Una:
Dumating isang linggo matapos siyang umalis — dinala ng isang messenger na galing sa frontline.
Sulat-kamay, amoy usok at alikabok.
> “Lara,
Mabigat ang simoy ng hangin dito. Tahimik minsan, pero alam mong may mga matang nakatingin.
Naalala ko ‘yung sabi mo — ‘wag kong kalimutan huminga.’
Don’t worry, I still do.
Pero minsan, hirap huminga hindi dahil sa giyera, kundi dahil sa pag-miss sa ‘yo.”
—E.R.”
Hawak ni Lara ang sulat, napangiti.
Minsan iniisip niya kung paano pa nagagawa ni Ethan magsulat sa gitna ng putukan.
Pero siguro, ‘yun ang lakas ng mga sundalo — maramdaman ang takot, pero patuloy pa rin.
---
Pangalawa:
Dalawang linggo pagkatapos.
Mas maikli, mas tahimik ang tono.
> “Lara,
Mabigat ang gabi rito. Dalawa sa unit namin ang nasugatan, pero safe kami ngayon.
Alam mo bang iniisip pa rin kita bago ako magpatrolya?
Hindi ko alam kung bakit, pero ‘pag naiisip kita, parang humihina ang ingay ng giyera.”
—E.”
Napalunok si Lara.
Sa bawat linya, parang naririnig niya ang pagod, ang lungkot, at ang lakas ni Ethan.
Kaya tuwing may bagong sulat, lagi siyang nagdarasal — hindi lang para sa kaligtasan niya, kundi para sa susunod na mensaheng darating.
---
Ikatlo:
Isang buwan na ang lumipas.
Ang envelope ay may bahid ng dugo sa gilid. Natigilan si Lara bago ito buksan.
Ang kamay niya nanginginig, pero pinilit niya.
> “Lara,
Nagulo ang operasyon namin. Hindi ko alam kung kailan ulit ako makakasulat.
Pero gusto kong malaman mo ‘to — kung sakaling tumagal ako rito, gusto kong paniwalaan mong kaya ko ‘to dahil sa ‘yo.
‘Wag mong hayaang mawalan ka ng pag-asa kahit mawala ako.
Ang totoo, hindi naman ako nawawala — kasi dala mo na ako.”
—E.”
Tumuloy ang luha ni Lara.
Niyakap niya ang sulat, parang kay Ethan mismo siya kumakapit.
Sa bawat salitang mabasa niya, parang tinatahi nito ang hiwa ng pangungulila.
---
Lumipas ang mga araw.
Walang bagong sulat. Walang mensahe.
Tatlong linggo. Isang buwan. Dalawa.
Ang infirmary ay muling tahimik, pero para kay Lara, bawat katahimikan ay parang sigaw.
Hanggang sa isang gabi, dumating si Captain Ortega.
Tahimik. Mabigat ang mukha.
“Miss Santos,” sabi niya. “We received a radio transmission — incomplete, but it’s from Ramirez.”
Tumigil ang mundo ni Lara.
“Play it,” halos pakiusap niya.
Tumunog ang static ng radio, mahina, putol-putol ang boses.
> “—Lara… if this is recorded… mission— compromised… but I’m alive. Tell them— don’t stop searching… and tell her… thank you.”
Walang kasunod.
Tumigil ang recording.
Napasigaw si Lara, pero walang lumabas na tunog.
Hinawakan niya ang dibdib, pinipigilan ang luha — pero wala siyang magawa.
---
Kinabukasan, bumalik siya sa infirmary. Tahimik, walang galaw.
Pero sa mesa, may bagong sulat — galing sa logistics truck, walang sender, walang tatak.
Buksan niya, at doon niya nabasa ang huling linya:
> “Hangga’t humihinga ako, hindi ako titigil.
Dahil may isang tao sa base na dahilan ng bawat paghinga ko.”
—E.R.”
Niyakap ni Lara ang papel, huminga nang malalim, at sa wakas, ngumiti —
dahil kahit nasa gitna ng giyera, kahit napakalayo nila sa isa’t isa,
ang mga salita ni Ethan ay patuloy na nakakarating.
At sa pagitan ng mga bala at hangin,
naririnig pa rin niya ang boses na nagsasabing,
“Huwag kang mawawala. Babalik ako.”
---
- Writer
