แสงสีส้มสุดท้ายจากตะวันยามเย็นส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาในคอนโดหรู มุมมองจากตรงนี้มองเห็นเมืองกรุงเทพฯ อย่างชัดเจน ตึกสูงระฟ้าตั้งเรียงราย แสงไฟเริ่มค่อยๆ สว่างขึ้นเป็นจุดๆ ทำให้ทิวทัศน์ดูสวยงามเกินจริง แต่สำหรับชัยธวัชแล้ว ความสวยงามเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรเลย มันเป็นเพียงภาพพื้นหลังที่ไร้ความหมายสำหรับความว่างเปล่าภายในของเขา
เขานั่งอยู่บนโซฟาสีเทาเข้มตัวเดียว มือถือแก้วไวน์แดงที่ไวน์แทบจะไม่พร่องไปเลย เขาเพียงแค่จับแก้วไว้แน่นเหมือนต้องการบางสิ่งให้ยึดเกาะ สายตาจับจ้องไปที่หน้าต่าง แต่ความคิดกลับจมดิ่งอยู่ในความสับสน
สามวันแล้ว... สามวันที่เขาตัดสินใจเดินออกจากร้านกาแฟ เดินจากชลิดาไป สามวันที่เขาควรจะรู้สึกโล่งใจ รู้สึกเป็นอิสระ แต่ความโล่งใจนั้นเป็นเพียงรสชาติขมปร่าที่จางหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและสูญสิ้นมากกว่าเดิม
ชัยธวัชวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบโท
