ชลิดา ยังคง นอนทุรนทุราย อยู่บนเตียง ร่างกายของเธอเกร็งกระตุกเป็นระลอก หลังจากการระเบิดของอารมณ์ครั้งแรก ร่องรอยน้ำรัก ที่เปรอะเปื้อนอยู่บนผิวเนียนของเนินสวาทเป็น เครื่องยืนยันถึงความร่านที่ถูกปลดปล่อย ใบหน้าของเธอยังคงแดงก่ำ ดวงตาพร่ามัวไปด้วย หมอกควันแห่งตัณหา ที่ยังไม่จางหายไป
อนุเทพ หยุดการปรนเปรอ เงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ริมฝีปากของเขามีร่องรอยความชุ่มชื้น และ รอยยิ้มหยัน แห่งความพึงพอใจ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาได้รับชัยชนะเหนือร่างกายของเธออย่างสมบูรณ์ และตอนนี้ คือเวลาของการ ทวงคืนการบูชา
“อื้อออ... พี่เทพ...” ชลิดาครางเรียกชื่อเขาด้วยเสียงแหบพร่า ความกระหาย ทำให้เธอไม่ต้องการให้เขาผละไป
อนุเทพ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบของเขาจ้องมองลงมาที่ร่างกายเปลือยเปล่าของเธออย่างผู้มีอำนาจ เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อให้เธอซึมซับ ความยิ่งใหญ่ ของเขา
เขาเอื้อมมือไป ป
