ความมืดของราตรีค่อยๆ จางหายไป แสงสีทองอ่อนของดวงอาทิตย์เริ่มทอแสงผ่านหน้าต่างห้องนอนเข้ามา ชัยธวัชและชลิดายังนอนอยู่บนเตียง ร่างกายแนบชิดกันภายใต้ผ้าห่มผืนบาง
ชัยธวัชลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าอันงดงามของชลิดาที่ยังคงหลับใหล เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของเธอ ความรู้สึกผสมปนเปกันระหว่างความรัก ความเจ็บปวด และความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา
ชลิดาค่อยๆ ลืมตาขึ้น สบตากับชัยธวัช รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอ
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ..." เสียงเธอเละและแหบเล็กน้อย
ชัยธวัชยิ้มตอบ มือของเขาลูบไปตามแก้มของเธออย่างอ่อนโยน
"อรุณสวัสดิ์ อ้อ หลับสบายไหม?"
ชลิดาพยักหน้า "ค่ะ เป็นการนอนที่หลับสบายที่สุดในรอบหลายวันเลย" เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน
ทั้งคู่นอนมองหน้ากันอยู่ครู่ใหญ่ ไม่มีใครพูดอะไร แต่สายตาที่มองกันนั้นบ่งบอกถึงความรู้สึกมากมายที่ไม่อาจพูดออกมาเป็นคำพูดได้
ในที่สุด ชัย
