ผัวขา.. เมียขอโทษ

ชายชั่วทำให้หัวใจหญิงเต้นถี่

บ่ายเมื่อวาน ขณะที่เธอกำลังเตรียมข้าวของเพื่อทำเครื่องดื่มไว้คอยสามี ในเวลาที่เขากลับ เสียงกริ่งก็ดังขึ้น ภาพที่เธอเห็นในวงจรปิดมันทำให้เธอร้อนวูบไปทั้งตัว เธอตกใจต่อภาพที่เธอเห็นในวงจรปิด ถึงแม้เวลาจะผ่านไปนานหลายปี แต่เขายังไม่เปลี่ยนไปเลย หัวใจของเธอเต้นแรง ความคิดสับสนวุ่นวายไปหมด อารมณ์ของคนที่โดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว

"ตายแล้ว เราจะทำยังไง เขารู้จักบ้านเราได้ยังไง" คำถามหลายอย่างถาโถมเข้าในในเวลาเดียวกัน

"อ้อ นี่พี่เทพนะ จำได้มั้ย เปิดประตูให้พี่หน่อย" อนุเทพลดกระจกรถลงจนหมด เพื่อให้คนในบ้านสามารถที่จะมองเห็นเขาได้อย่างถนัด

"พี่เทพ เอ่อ เดี๋ยวนะ เอ่อ" ตอนนั้นเธอทำอะไรไม่ถูกจริงๆ ทั้งตกใจทั้งประหลาดใจ

"เอ่อ พี่รู้จักบ้านอ้อได้ยังไง" เธอถามผ่านอินเตอร์คอมออกไปด้วยเสียงที่สั่น ซึ่งแน่นอนคนที่ถูกถามย่อมต้องรู้สึกได้

"อย่าเพิ่งถามอะไรพี่มากเลย พี่ขอเข้าไปก่อนได้มั้ย" ตอนนั้นเธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ ว่าทำไม เธอจึงใจอ่อนกดรีโมตเปิดประตูให้เขา

นั่นไม่เท่าไหร่ สิ่งที่เธอไม่เข้าใจตัวเองมากกว่านั้น หลังจากที่เขาเข้ามาในบ้านแล้ว เธอตั้งใจเอาไว้ว่า จะต้อนรับขับสู้ตามประสาคนเคยรู้จัก แล้วจะขอให้เขากลับซะ

แต่อนิจจา เขาเหมือนซาตาน สายตาของเขาเหมือนมีมนต์สะกด เพียงแค่สบตาเขา เธอก็ชาวาบไปทั้งตัว อารมณ์ความรู้สึกเก่าๆ มันลุกท่วมเผาไหม้เธอทั้งตัวอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกตัวอีกทีเธอก็โดนเขารวบตัวเข้าไปจูบเสียแล้ว ตอนนั้นเรี่ยวแรงมันหายไปไหนหมดเธอเองก็ไม่รู้ สมองเธอบอกให้ขัดขืน อย่ายอมให้เขาทำกับเธอแบบนี้ ดูเหมือนว่าร่างกายและจิตใจของเธอในตอนนั้นมันโดนหลอมละลายจากอารมณ์ ความรู้สึกเก่าๆจนหมดสิ้น

"พี่คิดถึงอ้อจังเลย อ้อยังสวยไม่เปลี่ยนไปเลย" เขากระซิบข้างหู แล้วงับติ่งหูเธอเบาๆ

"พี่เทพ อย่าค่ะ อย่าค่ะ" เธอตะโกนร้องห้ามเขาเสียงสั่น แต่เสียงของเธอมันร้องตะโกนอยู่แค่เพียงในใจเท่านั้น เธอพยายามดันตัวเขาออกห่าง แต่เรี่ยวแรงเธอหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ แต่อาการวูบวาบ จากริมฝีปากของเขาที่เริ่มจูบซอกไซ้ไปตามลำคอมันช่างซ่านเสียว สร้างความพึงพอใจให้เธอเหลือเกิน รสสัมผัสของเขามันเป็นรสที่เธอต้องการ โหยหามันมาตลอด แต่มันได้ขาดหายไปตั้งแต่วันที่เธอเรียนจบ

"อย่าห้ามพี่เลย พี่คิดถึงอ้อเหลือเกิน พอรู้ว่าอ้ออยู่ที่นี่ พี่ก็รีบมาหาเลย พี่ทรมานเหลือเกิน อ้อเองก็คงรู้สึกเหมือนพี่" เขาพร่ำพลอดกระซิบข้างหูของเธอ ไม่ว่าเขาจะจูบจะไซ้ตรงไหน มันช่างนุ่มนวลซาบซ่าน ทำให้เธอวาบหวิวไปเสียหมด อารมณ์แบบนี้แหละที่เธอโหยหา อารมณ์แบบนี้แหละที่มันขาดหายไปจากชีวิตของเธอ

"อย่าค่ะ พี่เทพ อ้อแต่งงานแล้วนะ อย่าค่ะ" เธอพยายามร้องห้ามเขา แต่อนิจจาเสียงของเธอมันช่างเบา และสั่นพร่า จนกลายเป็นเสียงเชิญชวนไปเสียนั่น

"อ้อ ลืมช่วงเวลาที่เรามีความสุขด้วยกันแล้วเหรอจ๊ะ เมื่อก่อนเรามีอะไรกันแทบทุกวัน เรามีความสุขกันมาก อ้อจ๋า พี่คิดถึงอ้อจังเลย" เสียงกระซิบกระซาบของเขา มันทำให้เธอย้อนคิดถึงทุกช่วงเวลาที่เธอกับเขามีความสุขร่วมกัน มันยิ่งทำให้อารมณ์ที่เธอพยายามกดมันไว้หลายปี พรั่งพรูออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมมันได้

และหลังจากนั้น มันกลับกลายเป็นเธอเองที่เป็นฝ่ายร้องขอให้เขาช่วยปลดปล่อยเธอ ซ้ำแล้วซ้ำอีก ด้วยอาการของหญิงร่านสวาท คิดแล้วมันช่างน่าอายเหลือเกิน

ชลิดา เธอยอมรับอย่างดุษณีว่า รสสวาทที่เขาปรนเปรอให้เธอตลอดบ่ายของเมื่อวาน มันเติมเต็มส่วนที่เธอขาดหายไปหลายปี ได้อย่างเต็มเปี่ยม มันล้นหลาม เต็มอิ่ม เขาทำให้เธอสุขแล้วสุขอีก หากชายผู้นี้เป็นชัยธวัช คงจะดีไม่น้อย ชีวิตของเธอคงจะสมบูรณ์แบบ

"คิดอะไรอยู่จ๊ะ" ชลิดาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เพราะเสียงร้องทักเบาๆมาจากประตูห้องน้ำ ที่อยู่ติดกับห้องนั่งเล่น

"พี่เทพ" เธออุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ

อนุเทพ คนที่เธอเคยเรียกเขาว่า แบดบอย ในสมัยที่เธอยังเรียนอยู่ ยืนมองเธออยู่ที่หน้าห้องน้ำไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาจ้องมาด้วยสายตาที่เชิญชวน เขาค่อยๆ เดินเข้าหาเธอ อีกแล้วเธอใจเต้นแรง ทำอะไรไม่ถูก

"พี่เทพอย่า..." เธอพูดเพียงแค่นั้นก็ต้องหยุด เพราะปากของอนุเทพประกบเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ ลิ้นของเขาฉกลอดเข้าไปในปากของเธออย่างชำนาญ อารมณ์อยากที่เป็นทุนเดิมที่มันคุกรุ่นตั้งแต่เช้า บัดนี้มันเหมือนกองไฟที่โดนน้ำมันสาดเข้าไปตรงๆ มันลุกพรึบขึ้นทันที

เธอพยายามเหลือเกินที่จะหักห้ามใจตัวเอง สมองเธอสั่งตัวเองว่าอย่านะอ้อ อย่านะ สามีเธออยู่ข้างนอกนั่น

ชลิดา ก็รวบรวมพลังทั้งหมดที่พอจะมี ผลักตัวอนุเทพออกไป

"ไม่ค่ะ พี่เทพ ไม่ได้ค่ะ พี่ชัยอยู่ข้างนอกนั่น พี่เทพทำกับอ้อแบบนี้ไม่ได้ค่ะ" เธอพยายามดิ้นรนให้ออกมาจากวงแขนเขาให้ได้ แต่อนุเทพยังคงยื้อยุดเธอเอาไว้ ด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า หรืออาจเป็นเพราะเธอไม่ได้ผลักเขาออกไปให้จริงจังเท่าที่ควร

"เมื่อวานเรามีความสุขกันมากเลยนะ พี่อยากทำให้อ้อมีความสุขอีก"

"ไม่ได้ค่ะ พี่เทพ อ้อทำแบบนี้ไม่ได้ สามีอ้ออยู่ด้วย มันทำร้ายเขาเกินไป ไม่ได้ค่ะ" เธอพยายามหักห้ามอารมณ์ของตัวเองและพยายามขัดขืน พูดให้เขาเห็นใจ

"อ้อขอร้องค่ะ เราอย่าทำอีกเลย ขอให้มันจบแค่เมื่อวานนี้เถอะ อ้อแต่งงานแล้ว อ้อไม่อยากทำร้ายสามีอ้อค่ะ"

"อ้อจะลืมความสุขที่เรามีด้วยกันได้จริงๆ เหรอ ลืมไอ้นี่ได้จริงเหรอ" อนุเทพพูดออดอ้อนกับเธอ เขารู้ว่าชลิดาเธอกำลังต่อสู้กับความต้องการของตัวเองอย่างรุนแรง

เขารู้ว่าชลิดาเป็นผู้หญิงที่มีความต้องการสูงและร้อนแรงในเรื่องนี้แค่ไหน และดูเหมือนว่าเขารู้จักตัวตนของชลิดา มากกว่าชัยธวัข สามีของเธอรู้จักเธอด้วยซ้ำ ภายใต้ความเรียบร้อย และความเป็นกุลสตรีของเธอ มันคือภูเขาไฟลูกมหึมาดีๆ นี่เอง ภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ตลอดเวลา และพอมันปะทุแล้ว ตัวเธอเองก็หยุดตัวเองไม่ได้

"อ้อจะลืมไอ้นี่ของพี่ได้จริงๆ เหรอจ๊ะ" ไม่พูดเปล่า อนุเทพรูดซิปงัดเอาแท่งของความเป็นชายเขาออกมา พร้อมกับจับมือของชลิดามาจับไว้ เวลานี้ดูเขาช่างกักขฬะกับเธอเสียเหลือเกิน แต่มันกลับทำให้อารมณ์ของเธอยิ่งพลุ่งพล่าน

ชลิดากำแก่นกายของเขาไว้แน่นอย่างไม่รู้ตัว มันขยายตัวใหญ่ขึ้นจนเต็มที่เต็มกำมือเธอ เธอรู้สึกถึงความร้อนของแท่งนั้น มันกำลังเต้นตุ๊บๆ อยู่ในมือของเธอ

"ไม่เอา อย่าจับ อย่าจับ ปล่อยมือเดี๋ยวนี้" เธอสั่งให้ตัวเองปล่อยมือจากแท่งสวาทของเขาที่บัดนี้แข็งตัวเต็มที่ แต่ทำไมมือของเธอไม่ยอมทำตาม แต่มือเจ้ากรรมมันกลับรูดให้เขาอย่างเต็มใจเสียด้วยซ้ำ เธอกำลังต้องมนต์สะกดของซาตาน

อนุเทพได้โอกาส เขารั้งตัวเธอเข้ามาประกบจูบ ชลิดาจูบตอบเขาด้วยอารมณ์ที่เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป

"เห็นมั้ย อ้อเองก็อยากเหมือนพี่" อนุเทพกระซิบข้างหูเธอเบาๆ เด้งเอวให้ชลิดารูดแก่นกายเขาให้ถนัดขึ้น

"ไม่ค่ะพี่เทพ ไม่ค่ะ อ้อไม่ต้องการ ไม่ค่ะ ไม่ค่ะ" ชลิดารวบรวมแรงทั้งหมดดันเขาออกไปเต็มแรง เธอหลุดออกมาจากวงแขนของเขาและถอยห่างให้พ้นรัศมีวงแขนของเขา เวลานี้ใจเธอเต้นแรง ความต้องการของเธอยังเรียกร้อง แต่เธอต้องยุติเรื่องนี้เดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้น เธอรู้ตัวว่าเธอไม่อาจทนทานต่อความต้องการของตัวเองต่อไปได้อีกต่อไปแน่ ๆ

"ไม่ค่ะ พี่เทพ วันนี้ไม่ได้ค่ะ อ้อขอร้อง" ตอนนี้หน้าตาของเธอดูน่าสงสารเอาจริงๆ ในสายตาของอนุเทพ

"หมายความว่า วันอื่นได้ใช่มั้ยจ๊ะ" อนุเทพยังคงรุกต่อ

"วันอื่นก็ไม่ได้ค่ะ ขอให้มันจบแค่นี้นะคะ" พูดจบเธอก็เดินเข้าห้อง ล็อกประตูขังตัวเองไว้ในห้อง ปล่อยให้อนุเทพมองตามด้วยสายตามที่เขาเท่านั้นที่รู้

"ไอ้เทพจะคอยดูนะจ๊ะ น้องอ้อของพี่ คืนนี้จะอ้อนขอพี่เทพให้กระแทกอ้อแรงๆ กี่รอบ" อนุเทพพึมพำเบาๆ ยิ้มกับตัวเอง ก่อนจัดแจงกับเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วเดินกลับออกไปหาชัยธวัชที่นั่งรออยู่ข้างนอก เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

++++++++++