"ตามที่คุณเล่ามา หมอว่าคุณคิดไปเองมากกว่า ความจริงคุณไม่ได้ด้อยไปกว่าคนอื่นเลย" หญิงวัยไม่น่าจะเกินห้าสิบ แต่งตัวภูมิฐาน นั่งไขว่ห้างเอนหลังพิงโซฟาสีขาวตัวใหญ่ ตรงข้ามกับที่ชัยธวัชนั่งอยู่ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ เรียบเรื่อยและเยือกเย็น ราวกับว่าปัญหาที่เขาเผชิญอยู่เป็นเรื่อง เบาบาง
"ตอนแรกผมก็คิดอย่างที่หมอคิดเหมือนกันครับ แต่พอพิจารณาลึกลงไปในความรู้สึก ถึงได้รู้ว่าผมมีปัญหาแน่ ๆ" เขาแย้ง และพยายามอธิบายสิ่งที่เขากำลังเป็น
"ถ้างั้น คุณพร้อมที่จะ เปิดเปลือยความรู้สึก เล่าในสิ่งที่คิดว่ามันเป็นต้นเหตุให้คุณเป็นอย่างนั้นให้หมอฟังได้มั้ยคะ หมอจะได้รู้ว่าจะต้องช่วยคุณตรงจุดไหน" แพทย์เลียบเคียงสอบถามและพยายามสร้างความไว้วางใจให้แก่เขา
"เรื่องที่ผมจะเล่า มันจะเป็นความลับใช่มั้ยครับหมอ" ชัยธวัชถามย้ำ เขาต้องการความมั่นใจว่ามันจะเป็นความลับจริงๆ ก่อนที่เขาจะเปิดเผยบาดแผลที่ฝังลึกที่สุด
"แน่นอน
