บ่ายวันเสาร์เคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนน่าอึดอัด สำหรับผู้หญิงที่เคยใช้ชีวิตท่ามกลางความวุ่นวายของงานและการบริหารจัดการอย่างรสริน การต้องมานั่งๆ นอนๆ อยู่บนโซฟาตัวหนานุ่มภายในคฤหาสน์ที่เงียบสงัดเช่นนี้ กลับให้ความรู้สึกไม่ต่างจากการถูกจองจำในกรงทองที่ประดับประดาด้วยอัญมณีล้ำค่า
เธอยังจำน้ำเสียงรู้สึกผิดของกวินเมื่อคืนก่อนได้ดี “พี่ต้องเข้าไปสะสางงานให้นายให้เสร็จก่อนวันจันทร์นี้... เสียดายนะ วันหยุดทั้งทีพี่น่าจะได้มีเวลาอยู่กับเมียที่น่ารักของพี่” เขาบ่นพลางสวมกอดเธอด้วยความรัก ซึ่งเธอก็ทำหน้าที่ภรรยาแสนดีด้วยการปลอบประโลมให้เขาสบายใจว่าเธออยู่ได้ ทว่าในยามนี้ เมื่อต้องเผชิญกับเข็มนาฬิกาที่ดูเหมือนจะเดินช้ากว่าปกติ ความเงียบสงัดของบ้านกลับทำให้ความฟุ้งซ่านในใจเริ่มทำงาน
รสรินนั่งทอดถอนใจอยู่บนโซฟาบุผ้าไหมตัวยาวในห้องนั่งเล่นชั้นบน นิ้วเรียวไถหน้าจอมือถือไปมาอย่างไร้จุดหมาย เกมในจอที่พ
