บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำในห้องที่โอ่อ่าของคฤหาสน์เตชะเกรียงไกรวันนี้ดูจะรื่นรมย์กว่าทุกวัน ท่านเกี๊ยงหรือเกรียงไกรนั่งประจำตำแหน่งหัวโต๊ะด้วยท่าทางอิ่มเอมใจอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่มักจะดูเคร่งขรึมตามสไตล์ข้าราชการระดับสูงบัดนี้กลับมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่ตลอดเวลา จนแม้แต่คนในบ้านก็สัมผัสได้ถึงพลังงานที่เปลี่ยนไป
“เย็นนี้ป้าเล็กเห็นคุณท่านยิ้ม อารมณ์ดีตลอดเลยนะคะ ท่าทางจะมีเรื่องอะไรดีๆ แน่เลย” ป้าเล็กที่กำลังก้มลงตักข้าวใส่จานให้เอ่ยทักขึ้นตามประสาคนเก่าแก่ที่อยู่กันมาจนเหมือนญาติสนิท
“วันนี้ได้พักเต็มที่น่ะป้า เครียดจากงานมาทั้งอาทิตย์ พอได้พักแล้วมันรู้สึกสบายทั้งกายทั้งใจ” เขาตอบพลางหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะปรายตาคมปลาบไปมองสะใภ้สาวที่นั่งอยู่ข้างลูกชาย รสรินที่กำลังจัดวางช้อนส้อมชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเหลือบตาขึ้นสบกับเขาเพียงชั่ววินาที แววตาที่สื่อถึงกันนั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่รู
