หน้ามหาวิทยาลัยในเช้าที่ดูแสนจะธรรมดา รถลีมูซีนสีดำสนิทที่ดูภูมิฐานกว่ารถของไทเกอร์แล่นมาจอดดักหน้าโบว์ ชายชุดดำเดินลงมาเชิญเธอขึ้นรถอย่างสุภาพแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน ภายในรถคือไทเลอร์พ่อของไทเกอร์ที่นั่งจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ
"ที่ฉันมาคุยกับเธอในวันนี้ เพราะฉันรักลูกชายของฉัน และฉันไม่อยากให้เขาต้องมาเสี่ยงตายเพียงเพราะเด็กกำพร้าอย่างเธอ"
ไทเลอร์วางกระเป๋าหนังลงบนเบาะข้างตัว
"ในนี้มีเช็คเงินสดร้อยล้าน แลกกับการที่เธอต้องหายไปจากชีวิตของไทเกอร์ตลอดกาล"
โบว์หน้าซีดเผือด มือบางสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่น
"แต่โบว์ โบว์รักพี่ไทเกอร์นะคะ"
"ถ้ารักเธอ ก็ควรจะปล่อยให้เขาไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัย ไม่ใช่เอาตัวเธอเป็นภาระให้เขาต้องคอยระแวงหลัง ฉันให้เวลาเธอคิดสองวัน ถ้าครบกำหนดแล้วเธอยังไม่ไป อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน"
ตลอดสามวันมานี้ โบว์กลายเป็นคนไร้ชีวิตจิตใจ เธอนั่งเหม่อลอยในคลาสเรี
