เป็นไงบ้างโบว์ มันทำอะไรเธอบ้าง "
ฮือ.. พี่ไทเกอร์ โบว์กลัว เขาขู่โบว์ ว่ารอบหน้าจะไม่ยิงที่รถเเล้วจะยิงโบว์เเทน โบว์กลัวคะ ไม่อยากมาเรียนเเล้ว "
ใบหน้าหล่อของไทเกอร์นิ่งเข้มเต็มไปด้วยความโกรธ
"ไม่ต้องกลัวนะโบว์ มันเข้ามาเเฝงตัวเป็นนักศึกษาในนี้ได้ ฉันก็จะให้คนเเฝงตัวเข้ามา ดูเเลเธอตอนอยู่ในห้องเรียนเหมือนกัน"
"ไอ้นิวตั้น มึงไปขับรถโบว์กลับ ส่วนมึงไอ้เบสเตอร์ ออกรถ กลับคอนโด"
บนรถเต็มไปด้วยความเงียบไทเกอร์ยังคงนั่งโอบโบว์เเน่น เพื่อให้เธอหายจากความกลัว จนถึงคอนโดห้องนอนกว้างขวางเงียบสงบลงหลังจากพายุแห่งความหวาดกลัวสงบลง ไทเกอร์พาโบว์กลับมาถึงคอนโดโดยที่อ้อมแขนแกร่งไม่ยอมปล่อยให้ร่างเล็กห่างกายแม้แต่วินาทีเดียว เขาอุ้มเธอขึ้นมาวางบนเตียงอย่างทะนุถนอมราวกับเธอเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
ไทเกอร์ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แล้วรั้งร่างที่ยังคงสั่นเทาของโบว์เข้ามาสวมกอด
