ซ่อนรักนายมาเฟีย

ปลอบใจเด็กน้อย

"เเกไม่เล่าฉันเล่นเองโบว์ คือเเบบนี้คะเรื่องเมื่อเช้าทีมีรถหรุมาส่ง โบว์โดนเพื่อนในห้องนินทาคะ ว่าเป็นบ้านเล็กเสี่ยเเก่ๆ บ้าง ขายตัวบ้าง เลยเสียใจมานั่งร้องอยู่นี่อย่างที่คุณเหละคะ"

ด้วยน้ำเสียงโกรธที่น่ากลัว ทำให้เเก้มใสเพื่อนของเธอตัดสินใจเล่าให้คนตรงหน้าฟัง

หึ.. "ทำไมเธอไม่บอกไปหละว่าหละ ว่าพี่ไม่ใช่เสี่ยเเก่ๆทั้งที่ออกจะหล่อขนาดนี้"

"โบว์ไม่กล้าคะ กลัวมีปัญหากับพี่"

"งั้นกลับไปคุยกันที่ห้อง"

"ไปก่อนนะเเก้มใส เจอกันพรุ่งนี้ ของคุณมากนะที่รอเป็นเพื่อนฉัน "

"อื้ม. เจอกันพรุ่งนี้นะโบว์"

​บรรยากาศบนรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของโบว์ที่พยายามกลั้นไว้ ไทเกอร์มองเด็กสาวที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างๆ ความโกรธที่เห็นเธอโดนรังแกยังคงคุกรุ่น แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เห็นน้ำตาเธอกลับทำให้เขาใจอ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ

​เขาเอื้อมมือหนาไปกระชากร่างบางให้เข้ามานั่งบนตักกว้าง โบว์ร้องอุทานด้วยความตกใจแต่ก็ไม่กล้าขัดขืน เธอซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งปล่อยให้น้ำตาไหลซึมลงบนเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขา

​"เลิกร้องได้แล้ว... เสื้อฉันตัวละเฉียดแสนนะโบว์ เธอซักคืนไม่ไหวหรอก"

​แม้คำพูดจะฟังดูร้าย แต่ฝ่ามือใหญ่กลับลูบไล้ไปตามเส้นผมยาวสลวยอย่างเบามือ ท่าทางที่ขัดกับคำพูดนั้นทำให้โบว์ค่อยๆ สงบลง

​"ฮึก... คุณไทเกอร์... โบว์ขอโทษที่ทำให้คุณเสียชื่อเสียง"

โบว์พึมพำเสียงแผ่ว

​ไทเกอร์เชยคางมนขึ้นมา สบตาที่คลอน้ำตานั้นด้วยสายตาคมกริบ

"ใครบอกว่าเธอทำให้ฉันเสียชื่อ?

สิ่งที่เธอทำพลาดคือการปล่อยให้คนชั้นต่ำพวกนั้นมาทำร้ายเธอต่างหาก"

เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยคราบน้ำตาออกอย่างเบามือ

"จำไว้นะโบว์ ตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวเข้ามาอยู่ที่นี่ เธอไม่ได้ตัวคนเดียวฉันเป็นมาเฟีย ใครหน้าไหนที่มันว่าเธอไม่มีพ่อแม่ ให้มันรู้ไว้ว่าตอนนี้เธอมีฉัน' และฉันน่ากลัวกว่าพ่อแม่ทุกคนที่พวกมันมีรวมกันเสียอีก"

​โบว์มองคนตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา ความรู้สึกหวาดกลัวที่มีต่อเขาก่อนหน้านี้เริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

​"คืนนี้ฉันจะสั่งเชฟทำของหวานอร่อยๆให้ทานจะได้อารมณ์ดี ทานเยอะๆ อย่าให้หน้าตาดูโทรมจนฉันหมดอารมณ์"

​เขาจุมพิตหนักๆ ลงบนหน้าผากของเธอ เป็นการประทับตราจองและปลอบโยนในคราวเดียว ก่อนจะกดศีรษะเธอให้ซบลงที่บ่าอีกครั้ง

​บนโต๊ะอาหารหินอ่อนตัวยาวที่ประดับด้วยแจกันดอกไม้สดกลิ่นหอมฟุ้ง โบว์นั่งมองจานขนมหวานหน้าตาสวยงามที่เชฟส่วนตัวเพิ่งยกมาเสิร์ฟ มันคือ ซูเฟล่แพนเค้กเนื้อนุ่มฟูท็อปด้วยผลไม้เมืองหนาวและซอสทองคำเปลวที่สั่งทำพิเศษตามคำสั่งของเจ้าของห้อง

​ไทเกอร์ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะในชุดลำลองเรียบหรู มองดูเด็กสาวที่ค่อยๆ ตักขนมเข้าปากด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ

​"อร่อยไหม?"

เขาถามเสียงเรียบ

​ " อร่อย... อร่อยมากเลยค่ะคุณไทเกอร์"

โบว์ตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่เริ่มปรากฏบนใบหน้า น้ำตาที่เคยมีเมื่อกลางวันเหือดแห้งไปเพราะความใส่ใจที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

​ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับรสชาติของหวาน ไทเกอร์ก็หันไปพยักหน้าให้ นิวตั้น บอดี้การ์ดมือขวาที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล

​"นิวตั้น... พาคนไปที่หอพักของโบว์ จัดการเก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นของเธอมาที่นี่ให้หมด อะไรที่มันเก่าหรือดูไม่ได้ก็ทิ้งไปซะ ฉันเตรียมของใหม่ไว้ให้เธอในห้องแต่งตัวแล้ว"

​โบว์สำลักขนมทันทีที่ได้ยิน เธอรีบวางช้อนลงแล้วมองเขาด้วยความตกใจ

"จะ...เก็บมาหมดเลยเหรอคะ? แต่โบว์ยังไม่ได้ไปลาเจ้าของหอเลย"

​ไทเกอร์วางแก้วไวน์ลงช้าๆ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

"ฉันจัดการเรื่องค่าเช่าที่เหลือและค่าเสียเวลาให้เจ้าของหอไปแล้วโบว์จากนี้ไป เธอไม่มีความจำเป็นต้องกลับไปที่รูหนูนั่นอีก ที่เดียวที่เธอนอนได้ คือที่นี่... บนเตียงของฉัน"

​คำพูดที่เผด็จการนั้นทำให้โบว์หน้าร้อนผ่าว เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การปรึกษา แต่มันคือการประกาศสิทธิ์ขาด

​"แล้ว... ของใช้พวกสมุดบันทึก หรือตุ้กตาหมีนั่นละคะ" โบว์ถามเสียงอ่อย

​"ฉันสั่งให้คนเก็บมาให้ทุกชิ้นที่มีความหมายกับเธอ" ไทเกอร์ขยับตัวลุกขึ้น เดินอ้อมมาหยุดอยู่ที่หลังเก้าอี้ของโบว์ เขาโน้มตัวลงก้มกระซิบที่ข้างหู กลิ่นน้ำหอมราคาแพงทำเอาเธอใจสั่น

"กินขนมให้หมด แล้วไปรอดูห้องแต่งตัวใหม่ของเธอสิถ้าถูกใจ คืนนี้ฉันอาจจะใจดีปลอบ เธอต่ออีกรอบ"

​เขาทิ้งท้ายด้วยสัมผัสแผ่วเบาที่ต้นคอ ก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อคุยงาน ทิ้งให้โบว์นั่งอยู่กับความหรูหราที่มาพร้อมกับพันธนาการที่แน่นหนาขึ้นเรื่อยๆ

"หวังว่าเราคิดถูกเเล้วนะ ที่ตัดสินใจมาอยูกับเขา"

เธอตักขนมเข้าปากช้า ๆ ราวกลับกลัวว่ามันจะหก หล่นลงพื้น รสชาดความอร่อยที่ธอไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน ทำให้โบว์เผลอกินจนหมด

" อ้าว ... หมดเเล้วเหรอ ?

อยากกินอีกอ่า.. -_-

โบว์ทำหน้าเศร้า โดยไม่รู้ตัวว่ามาเฟียหนุ่มกำลังยืนยิ้มให้กับท่าทางของเธออยู่ ตอนนี้