ซ่อนรักนายมาเฟีย

ตัดสินใจย้ายออกจากที่นั่น

โบว์ตื่นไปโรงเรียนเต่เช้าเช่นทุกวัน วันนี้เธอจะลองปรึกษาเเก้มใสเพื่อนของเธอเรื่องบ้านเช่าหรือหอพักดู พร้อมกับเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เพื่อนฟังจนหมด

"ฉันเห็นด้วยนะที่เเกจะไม่อยู่ที่นั่นต่อ เเต่เเกเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวนะโบว์เเกอยู่ข้างนอกมันจะไม่อันตรายกว่าเหรอ?

ก็จริงของเเก้มใส เเต่เธอทนไม่ไหวเเล้ว กลัวว่าวันนึงมันจะเกิดขึ้น

"ฉันดูเเลตัวเองได้หนะเเก้ม เเกไม่ต้องห่วง ถึงมันไม่มีเรื่องเเบบนี้เกิดขึ้นฉันก็ตั้งใจจะออกมาอยู่ข้างนอกอูยู่เเล้วเเกไม่ต้องห่วง "

"งั้นเเกก็ลองหาหอดูนะ เดี๋ยวฉันไปดูเป็นเพื่อนว่าโอเคไหม "

"ขอบใจเเกมากนะเเก้มใส"

โบว์ใช้เวลาว่างตอนพักเที่ยงหยิบมือถือขึ้นมาเสิร์ชหาหอพัก ที่ราคาไม่เเพง เเละไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก เเต่ก็ยังไม่เจอที่ถูกใจ จนเลิกเรียนโบว์เข้าทำงานที่คาเฟ่ต่อ ก่อนจะปรึกษากับน้ำผึ้งเจ้าของร้านสาวที่ใจดีกับเธอมาตลอด

"เอางี้ไหม พี่รุ้จักหอนึงราคาไม่เเพงเเถมยังอยู่ไม่ไกลด้วย โบว์สนใจไหม เดี๋ยวพี่ถามให้ว่ามีห้องว่างไหม "

"สนใจคะ พี่น้ำผึ้งลองถามให้โบว์หน่อยสิคะ "

เธอยิ้มเเป้นด้วยความดีใจ

" งั้นเราช่วยพี่ดูหน้าร้านเเป้บเดี๋ยวพี่ทักถามให้ "

น้ำผึ้งเจ้าของร้าน เดินไปล้างมือเเล้วหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมาเเชตไปหาเจ้าของหอที่ตนรู้จัก เพื่อถามเรื่องห้องว่างให้โบว์

"โบว์พี่ถามให้เเล้วนะ เขาบอกมีว่างอยู่ห้องนึง ราคาก็สองพันบาทโบว์ไหวไหม ??

น้ำผึ้งถามสาวรุ่นน้องเพราะกลัวเธอหาจ่ายไม่ไหว

"ไหวคะพี่ โบว์พอมีเงินเก็บอยู่บ้างอีกสองอาทิตย์ก็ปิดเทอมเเล้วโบว์ว่าจะไปหาหอใหม่อยู่ไกล้ๆกับมหาลัยคะ "

เธอตั้งใจจะอยู่ที่นี่เเค่พอเรียนจบเท่านั้น อีกเเค่สองอาทิตย์เอง

"งั้นพี่ช่วยคุยให้เขาลดค่าหอให้เอาไหม ไหนๆโบว์ก็อยู่เเค่เเป้บเดียว "

"ขอบคุณนะคะพี่น้ำผึ้ง พี่ใจดีที่สุดเลย "

เธอยกมือไหว้ สาวรุ่นพี่ก่อนจะลุกขึ้นไปเก็บกวาดตามทำความสะอาดโต้ะที่ลูกค้าลุกขึ้นออกไปเเล้ว

"น้ำผึ้งมองสาวรุ่นน้องด้วยความเอ็นดู โบว์เป็นคนน่ารัก ขยัน เธอเองรับน้องเข้าทำงานก็พราะสงสาร

วันนี้เธอเลิกงานหนึ่งทุ่มเลยรีบกลับมาบ้านพักเพื่อเก็บข้าวของเเละของใช้ที่จำเป็นเตรียมไว้เพื่อจะเอาติดตัวไปด้วยตอนไปเรียนเเล้วค่อยฝากไว้ที่คาเฟ่พี่น้ำผึ้ง ก่อนจะเดินเข้าไปเคาะห้องทำงานของเเม่ครูนิ่มเพื่อลา

ก๊อกๆๆ.. "เข้ามาสิจ๊ะ "

เสียงเคาะหน้าห้องทำงานของหญิงวัยกลางคน พร้อมกับเสียงอนุญาตให้เข้ามา

อ้าวมีอะไรเหรอโบว์ ?? เเม่ครูนิ่มละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ หันมามองเธอ

"คือหนูมาลาเเม่ครูคะหนูจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอก "

"ทำไมหละโบว์ มีอะไรรึเปล่า "

โบว์ส่ายหัวเบาๆก่อนจะบอกท่านออกมา "คือโบว์ต้องทำงานหนักขึ้นเเล้วเลิกดึกบ่อยๆ รบกวนน้องๆในหอต้องมาเปิดประตูให้บ่อยๆหนะคะ เกรงใจ "

เธอยอมโกหกออกไปเพราะถ้าเล่าก็สงสารเเม่ครูนิ่มอีก .

"คะ หนูขอบคุณเเม่ครูมากๆนะคะที่ดูเเลหนูมาจนโตไว้ถ้ามีโอกาศโบว์จะมาตอบเเทนพระคุณ เเม่ครูนะคะ

เธอร่ำไห้เเล้วโผเข้าสวมกอดเเม่ครูเเน่นท่านเองก็เปรียบเสมือนเเม่ของธอเพราะเลี้ยงดูเธอมาตั้งเเต่เล็กๆ

"เเม่เครูขอให้โบว์โชคดีนะ ดูเเลตัวเองด้วยนะลูก "

" เเม่ครูเองก็ดูเเลตัวเองด้วยนะคะ "

ร่ำลากันอยู่ไม่นานโบว์ก็ออกมกลับเข้าห้องนอนของเธอ ก่อนจะหยิบเอกสาร สำคัญที่ทางเเม่ครูมอบให้เมื่อกี้ ใส่ซองเก็บลงในกระเป๋า

พรุ่งนี้เธอจะไม่ได้นอนที่นี่อีกเเล้ว เธอจะเป็นเด็กน้อยที่โผบินออกจากรังไปเติบโต

ร่างบางล้มตัวลงนอนบนฟูกช้าๆ หยิบเอาตุ๊กตาหมีที่เเก้มใสให้เป็นของขวัญวันเกิดมากอด

"เเกต้องเป็นกำลังใจให้ฉันด้วยนะเจ้าหมี"

ก่อนจะนอนหลับไป ด้วยความเหนื่อยมาทั้งวัน