ไปส่งเด็กที่โรงเรียน
1275 Words
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนกว้าง โบว์ขยับกายเล็กน้อยด้วยความรู้สึกปวดร้าวที่ช่วงล่าง ร่องรอยจากบทเรียนเมื่อคืนยังคงเด่นชัดอยู่บนผิวขาวเนียน เธอพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างสูงของไทเกอร์ในชุดคลุมอาบน้ำเดินเข้ามา พร้อมกับบอดี้การ์ดที่ถือถุงกระดาษแบรนด์หรูเข้ามาวางไว้ที่ปลายเตียง
"ชุดนักเรียนของเธอ... ฉันให้คนเอาไปซักแห้งมาให้ใหม่แล้ว ส่วนด้านบนนั่นเป็นชุดชั้นในชุดใหม่ ใส่ซะ"
เสียงทุ้มสั่งเรียบๆ ก่อนจะบุ้ยปากไปทางประตู
"อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็ตามออกไปทานข้าว แม่บ้านเตรียมมื้อเช้าไว้ให้แล้ว"
โบว์มองชุดชั้นในลูกไม้แบรนด์ดังที่ดูแพงกว่าค่าขนมเธอทั้งเดือนด้วยความประหม่า แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย
รถโรลส์-รอยซ์สีดำขลับแล่นมาจอดนิ่งสนิทที่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมชื่อดัง ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่านักเรียนและผู้ปกครองที่กำลังเดินเข้าโรงเรียน ประตูหลังถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ดชุดดำ โบว์ก้าวลงจากรถในชุดนักเรียนม.หก ที่รีดจนเรียบกริบ ใบหน้าของเธอซับสีระเรื่อเมื่อไทเกอร์ลดกระจกรถลง
เขามองเด็กสาวผ่านแว่นกันแดดสีเข้ม มุมปากหยักยกยิ้มจางๆ อย่างผู้ชนะ
"เลิกเรียนแล้วรอเเถวนี้ เดี๋ยวฉันมารับ เเล้วอย่าให้ฉันต้องตาม"
โบว์ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากพยักหน้าเบาๆ เธอตัดสินใจหันไปประนมมือยกขึ้นไหว้ขอบคุณเขาอย่างอ่อนช้อยตามนิสัยเดิม
"ขอบคุณพี่ไทเกอร์นะคะที่มาส่ง"
ไทเกอร์นิ่งไปครู่หนึ่งกับท่าทางไร้เดียงสานั้น ก่อนจะพยักหน้าและให้รถเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นและความสงสัยของคนรอบข้าง
ยังไม่ทันที่โบว์จะเดินเข้าพ้นเขตประตูโรงเรียน มือดีของแก้มใสเพื่อนสนิทตัวแสบก็คว้าหมับเข้าที่แขนทันที แก้มใสทำตาโตพลางมองตามท้ายรถหรูที่เพิ่งลับสายตาไป
"ยัยโบว์นั่นใครน่ อย่าบอกนะว่าเจ้าชายขี่รถสปอร์ตที่ไหนมาส่ง"
แก้มใสกระซิบกระซาบพลางหรี่ตามองสำรวจเพื่อน "แล้วนั่น... คอเธอน่ะ ไปโดนตัวอะไรกัดมาหรือเปล่า ทำไมมันแดงๆอะ"
โบว์รีบยกมือขึ้นกุมคอเสื้อเชิ้ตให้ชิดขึ้น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความกลัวว่าความลับจะแตก
"มะ...ไม่มีอะไรหรอกแก้มใส แค่มดกัดน่ะ ไปเรียนกันเถอะ"
โบว์รีบเดินนำเข้าโรงเรียนไป ทิ้งให้แก้มใสงงงวยกับท่าทีลุกลี้ลุกลนของเพื่อนสาว โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าชีวิตนักเรียน ม.6 ของเธอได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
บรรยากาศในห้องเรียนช่วงบ่ายที่ควรจะสงบสุข กลับอบอวลไปด้วยเสียงซุบซิบ โบว์นั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะของตัวเอง พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่บทสนทนาจากกลุ่มนักเรียนหญิงหลังห้องกลับดังเข้าหูอย่างตั้งใจ
"นี่พวกเธอเห็นรถที่มาส่งยัยโบว์เมื่อเช้าไหม? คันละตั้งกี่สิบล้านก็ไม่รู้ สงสัย คงจะได้เสี่ยเเก่ๆเลี้ยงสิท่า"
เมย์ หัวโจกประจำห้องจีบปากจีบคอพูด
"เห็นสิ... แหม ก็นึกว่าที่หายหน้าไปวันเดียวก็ไปตกบ่อทองนี่เอง"
เพื่อนในกลุ่มรับมุกพลางหัวเราะคิกคัก
"นั่นสิ คนไม่มีพ่อไม่มีแม่ แถมมาจากบ้านเด็กกำพร้าอย่างยัยนั่น จะเอาปัญญาที่ไหนไปนั่งรถหรูขนาดนั้นถ้าไม่ได้ใช้ทางลัดเอาตัวเข้าเเลกสงสัยงานนี้จะไม่ได้แค่ไปนั่งรถเล่นเฉยๆ มั้ง"
คำว่าทางลัดและไม่มีพ่อแม่เหมือนใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจโบว์ มือเล็กที่ถือปากกาอยู่สั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่น น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาแต่เธอก็พยายามกลั้นมันไว้
"นี่พวกเธอพูดแรงไปหรือเปล่า"
แก้มใสที่เพิ่งเดินกลับเข้าห้องมาได้ยินเข้าพอดีรีบออกตัวปกป้องเพื่อน
"โบว์เขาอาจจะมีญาติมารับก็ได้"
"ญาติเหรอแก้มใสญาติที่ไหนจะมาส่งเด็กในปกครองแล้วทิ้งรอยแดงเต็มคอแบบนั้น"
เมย์เดินเข้ามาใกล้โบว์แล้วแกล้งโน้มตัวลงกระซิบ
"บอกหน่อยสิโบว์เสี่ยคนนั้นเขาให้ค่าตัวเธอวันละเท่าไหร่เหรอถึงได้ลืมกำพืดเด็กกำพร้าของตัวเองไปหมดแบบนี้"
โบว์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเหลืออด
"มันไม่ใช่อย่างที่พวกเธอคิดนะ"
"งั้นก็บอกมาสิว่าเขาเป็นใคร"
เมย์คาดคั้น
ในขณะที่โบว์กำลังจนมุมและสับสน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากไลน์ที่แสดงชื่อผู้ส่งว่า
Tiger เจ้าของชีวิตเธอในตอนนี้
Tiger: "เลิกเรียนกี่โมง ฉันจะให้คนขับรถไปจอดรอที่เดิม เมื่อเช้า "
โบว์รีบคว้าโทรศัพท์มาแนบอก ความรู้สึกในตอนนี้มันช่างสับสน ทั้งหวาดกลัวคนตรงหน้า และแอบรู้สึกว่า อำนาจของไทเกอร์อาจจะเป็นที่เดียวที่ช่วยซ่อนเธอจากสายตาใจร้ายของคนพวกนี้ได้
ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างรั้วโรงเรียน โบว์นั่งกอดเข่าร้องไห้จนตัวโยน โดยมีแก้มใสคอยลูบหลังปลอบใจไม่ห่าง เสียงสะอื้นของโบว์เต็มไปด้วยความอัดอั้นจากคำพูดถากถางของเพื่อนในห้องที่ขุดเอาปมด้อยเรื่องกำพร้ามาโจมตีเธอ
"ฮึก... แก้มใส ทำไมเขาต้องพูดแรงขนาดนั้นด้วย เราเลือกเกิดไม่ได้นี่นา..."
"ช่างเขาเถอะโบว์ พวกนั้นก็แค่ปากเสีย อย่าไปฟังเลยนะ"
แก้มใสพยายามปลอบหลั
จากโบว์ตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้เพื่อนสาวฟัง
สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นรถโรลส์-รอยซ์คันเดิมที่แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทอย่างรวดเร็ว
ประตูรถถูกเปิดออกก่อนที่รถจะจอดสนิทดีเสียด้วยซ้ำ ไทเกอร์ ก้าวลงมาด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง รังสีความเหี้ยมเกรียมแผ่ซ่านออกมาจนนักเรียนที่เดินผ่านไปมาต้องรีบหลบทาง บอดี้การ์ดสองคนรีบเดินตามหลังเจ้านายตรงดิ่งมาที่ใต้ต้นไม้
"ใครทำเธอร้องไห้?"
เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นเหนือหัว โบว์สะดุ้งสุดตัวเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่บวมแดง ไทเกอร์ขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นน้ำตาของ'ของ'ในปกครอง เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ใช้นิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแรงจนผิวขาวขึ้นรอยแดง
"ฉันถามว่าใครทำ?
หรืออยากให้ฉันรื้อโรงเรียนนี้หาตัวมันเอง"
เมื่อขึ้นมาบนรถ โบว์ยังคงสะอื้นเบาๆ ซุกตัวอยู่ที่มุมเบาะ ไทเกอร์มองอาการเสียขวัญนั้นด้วยสายตาเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความคุกรุ่น เขาหันไปสั่งลูกน้องเสียงเรียบ
"ไปสืบมาว่าเมื่อกลางวันมีใครพูดอะไรบ้าง... ฉันต้องการชื่อทุกคนที่ทำให้เธอน้ำตาตก"
"คะ...คุณไทเกอร์ อย่าทำอะไรพวกเขาเลยนะโบว์ขอร้อง"
โบว์รีบคว้าแขนเขาไว้
ไทเกอร์รวบมือเล็กของเธอไว้แน่น ดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกอย่างถือวิสิทธิ์ "ของของฉัน... ฉันรังแกได้คนเดียว คนอื่นไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะทำให้เธอระคายหู
- Writer
