เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดรำไรสาดส่องผ่านผ้าม่านราคาแพงเข้ามาในห้องนอนที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวสวาทและร่องรอยของการลงโทษที่ป่าเถื่อน ไทเกอร์ ลืมตาขึ้นมาพบว่าร่างเล็กของโบว์ยังคงขดตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา รอยรักสีเข้มช้ำทั่วลำคอและแผ่นหลังเนียนเตือนสติเขาถึงสิ่งที่ทำลงไปเมื่อคืนเพราะแรงโทสะ
ไทเกอร์ถอนหายใจยาว ความโกรธแค้นในใจมลายหายไปเหลือเพียงความรู้สึกผิดที่เห็น เธอ ของตัวเองบอบช้ำขนาดนี้ เขาขยับกายเข้าไปใกล้แล้วเอื้อมมือหนาไปลูบกลุ่มผมสลวยอย่างแผ่วเบา
"โบว์ ตื่นหรือยังไปทานข้าวกัน"
เสียงของเขาในเช้านี้ทุ้มต่ำและอ่อนโยนลงมาก "เอ่อ..คือพี่.. พี่ขอโทษนะ เรื่องเมื่อคืน พี่คงอารมณ์ร้อนไปหน่อย"
โบว์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก เธอไม่ได้ขยับหนีแต่ก็ไม่ได้ซุกเข้าหาเหมือนทุกครั้ง สายตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยจนไทเกอร์ใจหาย
"พี่ไทเกอร์คะ..."
โบว์เอ่
