ไทเกอร์ในคราบคนขี้เมายังคงทุบประตูห้องแต่งตัวสลับกับเสียงโวยวายอ้อแอ้ จนสุดท้าย นิวตั้น และ เบสเตอร์ ต้องรีบถอยฉากออกไปยืนคุมเชิงอยู่ไกลๆ เพราะรู้ดีว่าเวลาเจ้านายคลั่งรักแบบเมาๆ ใครเข้าใกล้ก็เจ็บตัวทั้งนั้น
โบว์ ที่ขดตัวอยู่หลังตู้เสื้อผ้าแบรนด์เนมทนเสียงเรียกไม่ไหว เธอค่อยๆ บิดกลอนประตูเปิดออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา พอประตูเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของไทเกอร์ที่พิงประตูอยู่ก็แทบจะถลาเข้ามากอดเธอไว้ทั้งตัว กลิ่นเหล้าและน้ำหอมราคาแพงคละคลุ้งจนโบว์ต้องนิ่วหน้า
"โบว์จ๋ษ ฮึก.โบว์ไม่รักพี่แล้วเหรอ ถึงได้ล็อกห้องหนีพี่แบบนี้"
ไทเกอร์ซบหน้าลงกับไหล่บางพึมพำเสียงสั่น ร่างกายแกร่งที่เคยนิ่งขรึมบัดนี้กลับสั่นเทาเพราะความน้อยใจ
"พี่ไทเกอร์เมามากแล้วนะค่ะ ไปนอนเถอะค่ะ"
โบว์พยายามดันอกเขาออก แต่แขนแกร่งกลับรัดเธอแน่นขึ้น
"ไม่นอนถ้าโบว์ไม่หายโกรธ พี่ไม่นอน พี่ขอโทษที่ฉีกใบสมัคร แต่พี่หวง พี่รู
