ซ่อนรักนายมาเฟีย

ยินดีกับเธอด้วยนะ

วันนี้เป็นวันจบการศึกษาเเละวันสุดท้าย ที่โบว์จะได้เรียนที่นี่

มีรุ่นน้องเเละเพื่อนๆมาร่วมเเสดงความยินดีกับเธอมากมาย โบว์ซึ่งเป็นคนสวยน่ารักเเถมใจดีไม่ถือตัวอีกด้วย รุ่นน้องหลายๆคนจึงชอบเธอ

"พี่โบว์ครับ ผมยินดีด้วย"

"พี่โบว์รียนจบเเล้วอย่าลืมคิดถึงพวกหนูบ้างนะคะ "

เเต่สิ่งที่ทำเอาเหล่านักเรียนกรี้ดกร๊าดกันใหญ่เมื่อ มีบอดี้การ์ดชุดดำเดินนำไทเกอร์ที่ถือช่อดอกไม้กับตุ๊กตาหมีสีชมพูตัวใหญ่เดินมาหยุดที่เธอ

" พี่ยินดีด้วยนะโบว์ "

ไทเกอร์ในชุดเสื้อเชิ๊ตสีขาว สวมเเว่นตาปิดบังใบหน้า เเต่ก็ไม่ได้ปิดบังความหล่อของเขาเลย

เขายื่นตุ๊กตากับดอกไม้ช่อโตให้เธอ

"ขอบคุณมากคะพี่ไทเกอร์ ไหนบอกว่ามาไม่ได้ไงคะ "

เธอเเกล้งถามเขาเพราะเมื่อเช้าเธอบอกว่าวันนี้เธอไปโรงเรียนเเค่ช่วงเช้า เพราะมีเเค่กิจกรรมรับใบจบเเละกิจกรรมปัจฉิมนิเทศน์เท่านั้น .

"ก็ถ้าบอกว่ามา จะเรียกว่าเวอร์ไพรส์เหรอ ?

นั่นเเหน่ะ .. มีการยอกย้อนอีก ..

"เเต่ยังไงก็ขอบคุณมากๆนะคะ ที่มา โบว์ดีใจที่สุดเลยคะ อย่างน้อยในวันที่โบว์ประสบความสำเร็จไปขั้นนึง โบว์ก็ยังมีพี่ มีเเก้มใส อยู่ข้างๆ "

เธอดีใจที่อย่างน้อยในวันนี้เธอก็มีคนมาร่วมยินดีด้วย เเม้จะเพิ่งรู้จักกันก็ตาม

"เธอเป็นคนของพี่นะโบว์ ติดธุระให้ตายยังไงฉันก็ต้องมา "

"หวานเว่อร์อะ อิจฉาเเกจังโบว์ "

เเก้มใสได้เเต่เบะปากเเซวเพื่อนสนิท

"หืม... ยัยเเก้มป่องของฉัน หลังจากนี้เราจะไม่ได้เจอกันอีกเเล้วใช่ไหมอะ ฉันคงคิดถึงเธอมากๆเเน่ๆ "

โบว์สวมกอดเพื่อนสาวเเน่น . เพราะเเก้มใสมีเเพลนไปเรียนต่อที่อเมริกา

"คิดถึงฉันก็ให้คุณมาฟียของเเกพาขึ้นเครื่องไปหาฉันสิย๊ะ "

"ฉันคงไม่รบกวนเขาหรอก เอาไว้ฉันเรียนจบได้ทำงานเมื่อไหร่ จะบินไปหาเเกนะ "

"ยะ ฉันจะรอวันนั้นนะโบว์ "

มาเฟียหนุ่มเเละบอดี้การ์ดยืนยิ้มให้กับภาพตรงหน้า เด็กเลี้ยงของเขากำลังจะเติบโตขึ้นไปอีกขั้น

ต่อไปเธอก็เข้ามหาลัยเเล้วสินะ !!

"พี่ไทเกอร์คะ หนูขอเเวะลาเเม่ครูนิ่มกับน้องๆเเละพี่น้ำผึ้งเจ้าของคาเฟ่หน่อยได้มั้ยคะ เพราะคงไม่ได้เจอกันเเล้ว "

"อืม.ได้สิ บอกที่ๆเธอจะเเวะกับไอ้นิวตั้นมันก้เเล้วกัน "

เขาตามใจเธออยู่เเล้ว เพราะเขาเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่า เมื่อก่อนความเป็นอยู่เธอมันเป็นเเบบไหน

"ขอบคุณนะคะ คุณนิวตั้วเเวะ บ้านเด็กกำพร้าตรงสี่เเยกข้างหน้าหน่อยคะ "

"ครับ "

บอดี้การ์ดชุดดำรับคำเเล้วก็ขับรถไปตามที่เธอบอก

​รถหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าประตูไม้เก่าๆ ของ

"บ้านอุ่นรักซึ่งเป็นบ้านเด็กกำพร้าที่โบว์เติบโตมา สภาพรั้วที่สีลอกและหลังคาที่มีรอยปะผุทำเอาไทเกอร์ที่นั่งอยู่บนเบาะหลังขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันมองเด็กสาวข้างกายในชุดนักเรียนที่เขาเพิ่งซื้อให้

​"พี่ไทเกอร์คะ... ขอบคุณนะคะที่ยอมพาโบว์มา"

โบว์เอ่ยขอบคุณด้วยสายตาซึ้งใจ

​"อืม... เข้าไปเถอะ พี่อยากเห็นเหมือนกันว่าเธอโตมาในที่แบบไหน"

​เด็กๆต่างมามุงดูรถหรูที่เข้ามาจอด

​ทันทีที่โบว์ก้าวลงจากรถ เสียงตะโกนเรียกชื่อเธอก็ดังลั่นไปทั่วบริเวณ เด็กน้อยตัวเล็กๆ นับสิบคนวิ่งกรูเข้ามากอดขาและกอดเอวเธอไว้แน่น

​"พี่โบว์ พี่โบว์คนสวยกลับมาแล้ว"

"พี่โบว์สวยจังเลยค่ะ หนูคิดถึงพี่ "

"พวกหนูก็คิดถึงพี่โบว์ ฮือออ..."

​เสียงร้องไห้ด้วยความดีใจและระคนเสียดายที่พี่สาวคนโตของบ้านที่ย้อยออกไปใช้ชีวิตอยู่ข้างนอก ทำเอาโบว์น้ำตาซึมเธอย่อตัวลงกอดตอบน้องๆ อย่างรักใคร่ ท่ามกลางสายตาของ แม่ครูนิ่มหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าอิ่มเอิบไปด้วยความเมตตาที่เดินออกมาต้อนรับ

​โบว์คลานเข้าไปกราบที่ตักของแม่ครูนิ่มด้วยความเคารพรัก ไทเกอร์เดินตามเข้ามาเงียบๆ เขายืนสง่านิ่งขรึมอยู่ข้างหลังโบว์จนแม่ครูนิ่มต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความเกรงขาม

​"โบว์เอ้ย... ไปอยู่ที่ไหนก็ขอให้เป็นเด็กดีนะลูก" แม่ครูนิ่มลูบหัวโบว์เบาๆ

"ชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะทำดีได้นะ พ่อหนุ่มคนนี้แม่ครูฝากโบว์ด้วยนะจ๊ะ โบว์เขาเป็นเด็กดี หัวอ่อน และไม่มีใครจริงๆ"

​ไทเกอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

"ไม่ต้องห่วงครับแม่ครู ผมดูแลคนของผมดีเสมอ"

​เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องโถงที่ผนังมีรอยชื้นและพัดลมเก่าๆ ที่หมุนส่งเสียงดังลั่น เขาหันไปพยักหน้าให้ บอดี้การ์ดอีกคนที่ยืนรออยู่เบสเตอร์ส่งซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกให้ไทเกอร์ทันที

​"นี่ครับแม่ครู... ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยเลี้ยงยัยเด็กนี่มาจนโตถึงมือผม"

ไทเกอร์ยื่นซองเงินก้อนโตให้แม่ครูนิ่ม

"เอาไปซ่อมหลังคา ซื้อข้าวของให้น้องๆ แล้วก็เปลี่ยนพัดลมใหม่นะครับ เงินนี่ถ้าไม่พอ โทรไปเบอร์นี้ คนของผมเขาจะจัดการให้"

​แม่ครูนิ่มและโบว์อึ้งไปครู่ใหญ่ โบว์มองหน้าไทเกอร์ด้วยความตื้นตันใจอย่างที่สุด เธอไม่คิดว่าผู้ชายที่ดูนิ่งๆอย่างเขา จะมีความใจกว้างและใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอขนาดนี้

​ก่อนจะขึ้นรถกลับ โบว์หันไปโบกมือให้น้องๆ ที่ยืนร้องไห้กระจองอแงส่งเธอ ไทเกอร์โอบไหล่บางของเธอไว้แน่นเพื่อให้เธอรู้สึกมั่นคง

​"ร้องไห้อีกแล้วนะโบว์... ขี้แยชะมัด"

เขาบ่นอุบแต่ก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนแพงซับน้ำตาให้เธอ

​"โบว์แค่ซึ้งใจนี่คะ... พี่ไทเกอร์ใจดีที่สุดเลย"

​"ใจดีกับแค่เธอคนเดียวหรอก... จำไว้ว่านี่เป็นรางวัลที่เธอเป็นเด็กดี ถ้าดื้อเมื่อไหร่ พี่จะมาทวงคืนทั้งต้นทั้งดอกเลย"

ไทเกอร์กระซิบขู่เบาๆ ที่ข้างหู ก่อนจะดันเธอขึ้นรถไปในฐานะ คนพิเศษที่เขาจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกได้อีก

​