ซ่อนรักนายมาเฟีย

เปลี่ยนบรรกาศ

ภายในห้องแต่งตัวสุดหรูของคอนโด ไทเกอร์ยืนกอดอกมองดูโบว์ที่กำลังลอง ชุดนักศึกษา ตัวใหม่ที่สั่งตัดพิเศษด้วยเนื้อผ้าอย่างดี กระโปรงพลีทจีบคมกริบและเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่ขับผิวขาวเนียนของเธอให้ยิ่งดูผุดผ่อง

​"ดูดีกว่าชุดมัธยมอีกนะเนี่ย แต่ดูเหมือนเสื้อจะบางไปหน่อยไหม"

ไทเกอร์หรี่ตามองพลางเดินเข้าไปใกล้ เขาเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้เธออย่างถือคนหึงหวง

​"พี่ไทเกอร์คะ นี่หนากว่าปกติแล้วนะ"

โบว์ตอบยิ้มๆ พร้อมกับจัดเนคไทหรือเข็มกลัดสถาบันให้เข้าที่ "ตื่นเต้นจังเลยค่ะ จะได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว"

​"ไปเรียนน่ะได้ แต่อย่าไปให้พวกผู้ชายหน้าไหนมาขายขนมจีบให้เห็นก็แล้วกันไม่อย่างนั้นพี่จะสั่งให้คนไปถลมมหาลัยเธอซะ"

ไทเกอร์กระซิบขู่ข้างหูแต่แฝงไปด้วยความหึงหวง

หลังจากโบว์ลงชุดเสร็จเเล้ว​ไทเกอร์พาโบว์ตรงดิ่งไปยังห้างสรรพสินค้าชั้นนำอีกครั้ง ครั้งนี้เป้าหมายคือการเตรียมความพร้อมสำหรับการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยเขาพาเธอเข้าช็อปไอที เหมาทั้ง iPad Pro รุ่นท็อปพร้อมปากกา และ MacBook Air สีใหม่ล่าสุด

"เอาไว้ใช้เรียนถ้าเครื่องไหนช้าบอกพี่ พี่จะซื้อเครื่องใหม่ให้ทันที"

​เเละยังพาไปซื้อกรองเท้าผ้าใบสีขาวแบรนด์เนมใส่สบาย ไปจนถึงรองเท้าคัทชูหนังนิ่มที่ใส่เดินเรียนได้ทั้งวัน และที่ขาดไม่ได้คือกระเป๋า แบรนด์หรูใบใหญ่ที่จุสมุดเรียนได้ครบ "กระเป๋าใบนี้พี่เลือกให้ มันเรียบดีแต่ดูแพง เหมาะกับนักศึกษาดี"

เเละยังพาเเวะซื้อเครื่องเขียนราคาสูง น้ำหอมกลิ่นใหม่ที่ให้ความรู้สึกสดใสแต่ยังคงความเย้ายวน จนถุงสินค้าเต็มไม้เต็มมือบอดี้การ์ดทั้งสองคนเช่นเคย

​ก่อนจะกลับ ไทเกอร์จูงมือโบว์มาที่ลานจอดรถ VIP ของห้าง แล้วหยุดอยู่หน้า รถเก๋งยุโรปสีขาวคันกะทัดรัด ที่ผูกโบว์สีแดงยักษ์ไว้บนหลังคา

​"นี่คืออะไรคะพี่ไทเกอร์?

โบว์ถามด้วยความอึ้ง

​"ของขวัญวันเปิดเทอมไงพี่ให้คนขับรถไปส่งมันไม่ทันใจ พี่อยากให้เธอมีรถส่วนตัวไว้ใช้ เผื่อวันไหนพี่ติดงานเธอจะได้ขับไปเรียนเองได้"

"โบว์รับไว้ไม่ได้หรอกคะ รถนี่มันเเพงไปโบว์เป็นเเค่เด็กเลี้ยงเองนะคะ ไม่ใช่เเฟนซักหน่อย ที่พี่ไทเกอร์ซื้อให้มันก็มากพอเเล้ว

เขาไม่ตอบ เเต่ยื่นกุญแจรีโมทราคาแพงให้เธอ

รับเอาไว้เถอะโบว์ ตอนนนี้พี่อยากให้อะไรเธอๆก็ควรรีบคว้าไว้นะเเละก็จำไว้ในรถคันนี้มี GPS ติดตามตัว และพี่จะรู้ทุกฝีก้าวว่าเธออยู่ที่ไหน อย่าคิดจะหนีไปเที่ยวกับหนุ่มที่ไหนเชียว"

​โบว์โผเข้ากอดไทเกอร์ด้วยความซึ้งใจ

"โบว์ไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ โบว์จะอยู่กับพี่ไทเกอร์คนเดียวตลอดเวลาเลย "

​หลังจากช้อปปิ้งจนของเต็มรถโรลส์-รอยซ์ ไทเกอร์ก็พาโบว์กลับมาถึงคอนโดหรู บอดี้การ์ดทยอยขนถุงแบรนด์เนมนับสิบใบเข้าไปวางเรียงรายในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ที่ตอนนี้ดูเหมือนรันเวย์ส่วนตัวของโบว์ไปแล้ว

​ไทเกอร์ยืนพิงประตูมองเด็กสาวที่กำลังตื่นเต้นกับของขวัญกองโต เขาเดินเข้าไปซ้อนหลังแล้วสวมกอดเอวบางไว้แน่นจนแผ่นหลังเธอแนบชิดกับอกแกร่ง

​"ชอบไหม? พี่บอกแล้วว่าถ้าเป็นเด็กดี พี่จะเปย์ให้ทุกอย่างที่เธออยากได้"

​"ชอบมากค่ะ ขอบคุณนะคะที่ใจดีกับโบว์ขนาดนี้"

โบว์หันไปคล้องคอเขาไว้ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและเทิดทูน

​"ใจดีอย่างเดียวไม่ได้หรอก อย่าลืมสิว่าทุกอย่างที่จ่ายไป พี่ต้องได้กำไรคืน"

โบว์รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เธอไม่คัดขัดเขา เพราะไทเกอร์เองตามใจโบว์ทุกอย่าง

"งั้นคืนนี้โบว์จะทำให้พี่พอใจดีไหมคะ "

อ่า.. ตอนนี้เลยไม่ได้เหรอ? พี่อยากเห็นเธอทำให้พี่พอใจเเล้วโบว์"

"ไม่ได้คะ พี่จะไปตรวจสินค้าที่ท่าเรือไม่ไช่หรอคะ ดังนั้นพี่ไทเกอร์ไม่ควรเอาเวลางานมารวมกับเรื่องส่วนตัวนะคะ "

เห้อ .. "เอางั้นก็ได้ไปกันเถอะ "

เสียงถอนหายใจหนักของเขาดังออกมา ก่อนที่เขาเดินนำเธอไปขึ้นรถคันใหม่ที่เพิ่งซื้อให้เธอ ส่วนคันที่ขับมาเมื่อครู่ ให้คนมาเอากลับไปเเล้ว

บรรยากาศของท่าเรือน้ำลึกที่เต็มไปด้วยความดุดันและอำนาจ ตัดกับความสวยงามเงียบสงบของชายหาดส่วนตัว

รถเก่งใหม่เอี่ยมป้ายเเดงถูกขับผ่านประตูเหล็กขนาดใหญ่เข้าสู่เขตพื้นที่ ท่าเรือน้ำลึกส่วนตัวของไทเกอร์ เครนยกตู้คอนเทนเนอร์ขนาดมหึมาและเรือบรรทุกสินค้าลำยักษ์ที่จอดเรียงรายแสดงถึงอิทธิพลอันมหาศาลของชายหนุ่มข้างกายโบว์ บอดี้การ์ดชุดดำนับสิบคนยืนคุมเชิงอยู่ตามจุดต่างๆ ทันทีที่รถจอด ทุกคนต่างก้มศีรษะทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง

​"ที่นี่คืออาณาจักรของพี่"

ไทเกอร์เอ่ยเสียงเรียบพลางจูงมือโบว์ลงจากรถ

​เขาพาเธอเดินเลี่ยงจากส่วนท่าเรือที่วุ่นวาย ผ่านแนวป่าโกงกางส่วนตัวออกมายังชายหาดส่วนตัว ที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกล เสียงคลื่นกระทบฝั่งและลมทะเลเย็นๆ ช่วยให้บรรยากาศดูเป็นใจอย่างประหลาด

​ โบว์ยืนหันมองไปรอบๆ สถานที่เเปลกตา พี่ไทเกอรืต้องรวยขนาดไหนกันถึงจะมีท่าเรือใหญ่ยักษ์ส่วนตัวได้

"อยู่เเถวนี้นะ พี่ขอคุยกับลูกน้องเเป้บ "

เขาหันไปบอกเธอ

"คะ โบว์ขอเเดินเล่นได้ไหมคะ "

"ได้ เเต่อย่าไปไกลละ ลุกน้องพี่มันไม่รู้ว่าเธอคือใครเดี่ยวจะโดนจับเอา "

​บนผืนทรายขาวละเอียดที่ถูกโอบล้อมด้วยโขดหินมิดชิด ไทเกอร์ถอดสูทตัวนอกพาดไว้บนกิ่งไม้ เขาหันมามองเด็กสาวที่อยู่ในชุดเดรสสีขาวบางเบาที่เขาเพิ่งซื้อให้ ลมทะเลหอบเอาชายกระโปรงพลิ้วไหว เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน

​"พี่ไทเกอร์... ตรงนี้จะดีเหรอคะ? บอดี้การ์ดอยู่ใกล้ๆ แค่นี้อีกนิด... โบว์ อย่าหยุด..."

​เมื่อความหฤหรรษ์พุ่งขึ้นจนถึงจุดสูงสุด ไทเกอร์กระตุกเกร็งร่างปลดปล่อยความต้องการออกมาจนหมดสิ้น โบว์รับทุุกสัมผัสของเขาไว้อย่างเต็มใจ

แขน เขาใช้สูทของตัวเองคลุมร่างให้เธอเพื่อกันลมทะเลที่เริ่มเย็นลง

​"เก่งมากเด็กดี... คืนนี้พี่จะให้เธอนอนพักที่วิลล่าริมหาดนี่แหละ ไม่ต้อเอง"

โบว์ถามเสียงสั่นด้วยความประหม่า เพราะเธอยังได้ยินเสียงเครื่องจักรและเสียงตะโกนสั่งงานของลูกน้องเขาแว่วมาตามลม

​"ไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามาในที่ของพี่ถ้าพี่ไม่สั่ง... และพี่อยากให้พวกมันรู้ว่าเธอเป็นของใคร"

​ไทเกอร์รั้งเอวบางเข้ามาปะทะอกแกร่ง บดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรงและโหยหา รสชาติของน้ำเค็มจางๆ และกลิ่นอายทะเลทำให้อารมณ์ของทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาปลดอาภรณ์ของเธอออกทีละชิ้นจนร่างเปลือยเปล่าปรากฏแก่สายตาภายใต้แสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า

​เขาเริ่มเล้าโลมเธอด้วยความดุดันผสมความอ่อนโยน ปล่อยให้ผืนทรายและสายลมเป็นพยานในบทรักครั้งนี้ โบว์แอ่นกายรับสัมผัสจากมือหนาและลิ้นร้อนที่รุกรานไปทั่วร่าง เสียงครางหวานหูของเธอดังแข่งกับเสียงคลื่น

​"มาสิโบว์ได้เวลาที่เธอจะตอบเเทนพี่เเล้วนะ "