After entering the guest room, I fixed the bed, and as soon as I lay down there, naiyak na 'ko.
Bigla ay bumukas ang pintuan ng guest room. Hindi ako lumingon dahil alam kong si Vermone lang naman 'yon.
"Baby..." His arm draped over my waist. "I'm sorry..."
Doon ay tumulo na naman luha ko. Alam ko ang babaw lang pero 'di ko mapigilan ang iyak ko.
"I-I'm sorry... I know that you don't want him to stay longer b-but I'm just being... kind???" Paliwanag ko.
Umangat na ng kaunti si Vermone at ginamitan n'ya ng lakas para mapahiga ako ng maayos at makita s'ya. He wiped my tears and kissed my forehead slowly.
"I know... I'm sorry... Ano lang kasi... Alam mo naman kasi pamilya nila 'di ba, Adelia?"
Tumango akong marahan at hindi na ulit makatingin sa kaniya.
"Sino 'yung sinasabi niy
