Zaman durur ya işte tam ordaydım, zamanın dışında kalan beni zaman es geçiyordu. Açık tutmaya çalıştığı gözleri bizim üzerimizde sabitliydi. Durmadan kapanan göz kapaklarını tekrar tekrar büyük güçlükle açıyor ve bize bakıyordu.
"Meryem, niye ağlıyor çocuklar? " Ceren ne zaman gelmişti görmedim bile. Omuzuma yasladığım kızımı alırken kızımın sesi halasının kucağında kesildi. Ceren hâlâ farketmemişti abisinin uyandığını.
"Mehmet... " Sayıklamamla Ceren'in hafif çatılan kaşları bana döndü.
"Ne? " Tek kelime daha edemedim ancak elimle işaret edebildim. Ceren sesli bir iç çeker gibi nefes aldı. "Abi! " O nidası odayı titretti. Kucağındaki Ömür'ü hemen pusetine bırakıp abisinin yanına koştu.
"Abi... Beni duyuyor musun? " Öyle bir çırpınışı vardı ki Ceren'in içler acısıydı. Hızlı bir şekil
