Mehmet...
Tüm umutlarımın sonbahar yaprakları gibi döküldüğü anda bir mucize gibi gelmişti Meryem.
Ayakta durmaya bile takatim yokken camın önünden ayrılamadığım bir günde görmüştüm onu hastanenin önünde. O gün kaderimizin birleştiği gün olduğunu biliyordum, o bana gösterilen kaderimdi çünkü. Kardeşimden onu bana getirmesini istemiştim, geleceğini biliyordum. Ondan isteyeceklerimi kabul edeceğini de bildiğim gibi.
Kaçarcasına gittiği hastaneden ertesi gün nasıl yapabiliriz diyerek gelmişti. Kırmızı çizgilerini bildiğim bir insandı, Allah için yaşayan, merhamet, hayâ ile özdeşleşen biriydi. Göze alacaklarına rağmen dini hassasiyetlerinden zerre ödün vermiyordu. Kendine yakıştıramayacağı bir durumdu nikahsız hamile kalmak hiçbir şekilde bir birlikteliğimiz olmayacağına rağmen, ki bende o
