เขาว่ากันว่า...หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน

ขอโทษแฟนฉันเดี๋ยวนี้

“เห็นแล้วใช่มั้ยว่าลิลลี่ไม่ได้ทำศัลยกรรม” เทมส์เปิดประเด็นขึ้นมาอีกครั้งทำให้ทุกคนพุ่งสายตาไปที่แฟนของบอสทำเอาเจ้าตัวอึกอัก ผู้หญิงที่พากันรุมวิจารณ์ฉันรวมถึงผู้ชายที่หาว่าฉันซื้อได้ด้วยเงินก็ทำท่าถอยหนี

“ห้ามใครไปไหนทั้งนั้น! โรงอาหารมีกล้องวงจรปิด ใครกล่าวหา ใครวิจารณ์ลิลลี่ต้องอยู่ที่เดิม ไม่งั้นฉันให้ทนายร่อนจดหมายถึงผู้ปกครองแน่” กัสประกาศเสียงดังทำให้หลายคนหยุดนิ่งด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

“เธอเห็นแล้วใช่มั้ยว่าลิลลี่หน้าเดิมมาแต่เด็ก” เทมส์ถามเสียงนิ่งมองแฟนบอสด้วยแววตานิ่งสนิททำเอาเจ้าตัวยิ้มเจื่อน ผิดกับเมื่อสิบนาทีก่อนที่ฉะฉันไม่ยั้ง

“คือฉันคงเข้าใจผิดไปนิดหน่อยน่ะ”

“เมื่อกี้เธอใส่ร้ายแฟนฉันไม่หยุด ตอนนี้กลับลำหาว่าเข้าใจผิดนิดหน่อย ลิลลี่ต้องเสียหาย เสียใจ อับอายกับคำพูดไม่คิดของเธอแค่ไหน? คิดจะรับผิดชอบการกระทำของตัวเองบ้างมั้ย ขอโทษน่ะทำเป็นรึเปล่า” กัสถามเสียงต่ำ มองอีกฝ่ายด้วยสายดุดันซึ่งฉันไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต

วินาทีนี้ฉันอดรู้สึกไม่ได้ว่ากัสรู้จักฉันดีมากจริงๆ กัสเข้าใจความรู้สึกฉันทุกอย่าง รู้ด้วยว่าฉันทั้งเสียใจและอับอายจนแทบไม่รู้จะปั้นหน้ายังไงเมื่อถูกประนามต่อหน้านักเรียนหลายร้อยคน

“คะ คือ...” แฟนของบอสตะกุกตะตักเมื่อโดนกัสต้อน ก้มหน้าหนีความผิดเป็นพัลวัน

“คืออะไร? ว่าไงคำขอโทษน่ะมีมั้ย ถ้าไม่ขอโทษดังๆ ให้ทุกคนได้ยิน ฉันสาบานจะเอาคลิปจากกล้องวงจรปิดไปเปิดให้พ่อแม่เธอดูถึงบ้าน อยากรู้เหมือนกันว่าพ่อแม่เธอจะมีวิธีจัดการยังไง อ้อ! แล้วถ้าพ่อแม่ของเธอเพิกเฉยในความผิดของลูก ฉันจะปล่อยคลิปลงอินเตอร์เน็ต ให้คนในโซเชียลตัดสินว่าเธอควรโดนอะไร”

“ยะ อย่านะ! ขอร้องล่ะ อย่าทำอย่างนั้นเลย ฉะ... ฉันสำนึกผิดแล้ว” แฟนบอสเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าหวาดกลัว ละล่ำละลักของร้องไม่หยุด

“งั้นก็ขอโทษแฟนฉันเดี๋ยวนี้ตอนนี้เอาให้ได้ยินกันทั่ว” กัสพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แฟนบอสระรัวผงกหัวไม่หยุดพร้อมกับบอกขอโทษฉันอย่างง่ายดาย

“ฉันขอโทษนะลิลลี่ เรื่องทุกอย่างฉันเข้าใจผิดไปเอง ขอโทษเธอจริงๆ”

แค่นี้ล่ะที่ฉันต้องการ อย่างน้อยคำขอโทษก็ทำให้ฉันไม่ต้องโดนตราหน้าว่าทำศัลยกรรมหรือหลอกเอาเงินผู้ชาย ฉันยังสามารถใช้ชีวิตในโรงเรียนต่อโดยไม่อายใคร

“ก็แค่นั้นแหละ” เรนนี่แค่นเสียงในลำคออย่างสะใจ แอบขยิบตาส่งกำลังใจมาให้กัน

“มึงก็เหมือนกัน” กัสเบนสายตาไปทางบอสอย่างฟาดฟัน “มึงรู้อยู่เต็มอกว่าโอนเงินให้ใคร แต่พอแฟนมึงประนามแฟนกู มึงไม่กล้าแม้แต่จะแก้ต่าง มึงมันแม่งโคตรป๊อด ลูกผู้ชายกล้าทำต้องกล้ารับ นี่แม่งยืนเงียบมองผู้หญิงโดนด่าไม่หยุดอยู่ข้างหลัง มึงเป็นต้นเหตุทำให้คนรุมวิจารณ์แฟนกูไม่หยุด ไม่คิดจะขอโทษแฟนกูบ้างไง”

“คือ... กู”

“ขอโทษแฟนกูเดี๋ยวนี้!”

บอสสะดุ้งเฮือก หน้าตาเลิ่กลั่กเมื่อกัสใช้เสียงดังราวกับระเบิดลงเข้าข่ม แถมยังลนลานขอโทษฉันทันที “ผมขอโทษนะลิลลี่”

“ขอโทษอย่างเดียวไม่พอ มึงต้องเลิกตามตื๊อแฟนกูด้วย แล้วเอาของๆ มึงคืนไป กูมีเงินมากพอที่จะเปย์แฟน ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาเปย์แทน” ว่าแล้วกัสก็หันไปหยิบถุงกระดาษสีเขียวโยนคืนบอสจนอีกฝ่ายรับแทบไม่ทัน จากนั้นทั้งบอสและแฟนก็รีบมุดตัวออกจากเหล่านักเรียนมุงที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์ทั้งคู่ไม่หยุดราวกับต้องการหนีอายยังไงยังงั้น

“เมื่อกี้ใครหาว่าลิลลี่ทำศัลยกรรม ซื้อได้ด้วยเงิน รู้นะว่าต้องทำไง ไม่งั้นจุดจบไม่สวยอย่าหาว่าไม่เตือน!” กัสใช้เสียงต่ำกวาดสายตาเย็นยะเยียบไปทั่ว

พรึ่บ! นักเรียนทั้งหญิงและชายต่างพากันเข้ามาขอโทษฉันรัวๆ เหมือนกลัวความผิดติดตัว

ฉันไม่รู้ว่าคำขอโทษพวกนี้มาจากใจหรือไฟท์บังคับจากกัสกันแน่ แต่อย่างน้อยมันทำให้ฉันหายใจโล่งขึ้น สามารถเชิดหน้าขึ้นได้อีกครั้ง

“กัสโคตรคูล จัดการพวกปากไม่มีหูรูดซะอยู่หมัด” เรนนี่พึมพึมด้วยสีหน้าสะใจ หัวเราะหึในคอ

นั่นสินะ! ถ้าไม่ได้กัส... ชีวิตนักเรียน ม. ปลายของฉันอาจจะจบลงด้วยคำพูดตราหน้าต่างๆ นานา

ขวับ! ฉันเลื่อนสายตาไปยังกัส เห็นเจ้าตัวกำลังหันไปยักคิ้วให้เทมส์ เจมส์ เดย์อย่างรู้กัน และเหมือนกัสจะรู้ตัวว่าฉันกำลังมองอยู่ ร่างสูงหันมายิ้มให้อย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินเข้ามาโยกหัวฉันเบาๆ โดยไม่แคร์สายตาผู้คนที่กำลังวี้ดว้ายตื่นเต้นกันยกใหญ่

“ไม่ต้องคิดมากแล้ว” กัสพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มหูให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่ทว่าหัวใจฉันกลับเต้นแรงขึ้นมาซะงั้น อาการนี้คืออะไร? รู้ละ... คงเต้นด้วยความโล่งใจสินะ

เป็นเพราะกัสยื่นมือเข้ามาช่วย... ชีวิตนักเรียน ม. ปลายของฉันเลยได้ไปต่อ ไม่ต้องหลีกลี้หนีหน้าผู้คนด้วยการย้ายโรงเรียนแต่อย่างใด

“ขอบคุณมากนะ ถ้าไม่ได้กัสเข้ามาช่วยเราก็ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน” ฉันยืดตัวเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของกัสก่อนจะส่งยิ้มให้คนที่เห็นกันมาแต่เกิด กัสคลี่ยิ้มอบอุ่นกลับมา

“เล็กน้อยน่า ถ้าเฮียไม่ช่วยน้องสาวคนนี้จะให้ช่วยใครเล่า แล้วถ้ามีใครเข้ามาพูดไม่ดีใส่ก็รีบบอก... เดี๋ยวจัดการให้”

“อื้อ” ฉันพยักหน้าอย่างว่าง่าย กัสยิ้มด้วยสีหน้าพึงพอใจก่อนจะชวนฉันและเรนนี่ไปทานข้าวด้วย ฉันมองตามร่างสูงที่ตอนนี้หันไปคุยกับเทมส์ เจมส์ เดย์...

ไม่น่าเชื่อว่าเพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กจะกลายเป็นฮีโร่ของฉันไปแล้ว...

ไม่แปลกใช่มั้ยคะที่ฉันจะคิดว่ากัสคือฮีโร่ ก็ในเมื่อสิ่งที่กัสทำลงไปสมกับคำว่าฮีโร่จริงๆ นี่นา!