ก็อยากดีใจนะที่กัสเป็นห่วงกัน แต่พอเจอประโยคปิดท้าย ความเศร้าดันบุกจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง ไม่เอาลิลลี่! อย่าเผลอแสดงท่าทีเศร้าออกมาเด็ดขาด! ฉันเตือนตัวเองก่อนจะพูดทำลายความเงียบเพราะไม่อยากให้กัสสงสัย
“เราอยากลองพยายามดูก่อน เอาจริงเราว่ากัสเหมาะกับเพลงจังหวะสนุกๆ ยิ่งร้องเพลงแล้วหันมองเธอคนนั้น น่าจะตกเธอได้ง่ายขึ้น”
“ถ้าตกง่ายจริงก็ดีดิ อยู่ใกล้เค้ามาหลายปีจนถึงตอนนี้ยังตกไม่ได้เลย มีแต่เราที่โดนเค้าตกฝ่ายเดียว”
หลายปีเลยเหรอ? ถ้างั้นคนที่กัสชอบต้องรู้จักกันมานาน ไม่ใช่เพิ่งเจอตอนเข้าเรียนที่ ม.
อิจฉาเธอคนนั้นชะมัด ขณะที่เราสองคนรู้จักกันมาแต่เกิด ฉันไม่สามารถเข้าไปอยู่ในใจของกัสได้ ชีวิตก็งี้แหละเนอะ... คนที่ไม่ใช่ ไม่มีทางเปลี่ยนเป็นใช่ได้หรอก!!
“ทำไมเงียบ”
ฉันเอียงคอไปมาเล็กน้อย “เราแค่กำลังคิด เรารู้จักเธอคนนั้นมั้ยในเมื่อกัสบอกว่ารู้จักมาหลายปี”
“..........” กัสไม่ตอบนอกจากยิ้ม
