เขาว่ากันว่า...หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน

ใช่แฟนที่ไหนเล่า เพื่อนสนิทกันค่า🤭

“ขอบคุณนะที่ช่วยเราอีกแล้ว” ฉันบอกอย่างจริงใจ กัสหันมายิ้มให้กันพลางปล่อยมือออกเนื่องจากเราสองคนเดินออกจากจุดเกิดเหตุเยอะแล้ว

“ไม่ช่วยน้องจะให้เฮียช่วยใครที่ไหน” ว่าแล้วกัสก็ยื่นมือเข้ามาลูบหัวกันทำเอาสาวๆ ที่กำลังจะเดินไปทางเวทีวี้ดว้ายแถมซุบซิบกันยกใหญ่ที่แปลออกมาเป็นภาษาไทยจะประมาณว่า

“โคตรหล่อ เสียดายไม่น่ามีแฟน”

“หล่อจริง หล่อแบบละสายตาไม่ได้ หนุ่มเอเชียฮอตได้ขนาดนี้เลยเหรอ!!”

“ความหล่อของเค้าคือสมบัติของมวลมนุษยชาติ เค้าควรโสด!”

“ขอบคุณครับ” กัสหันไปยิ้มให้สาวๆ ที่ชมตัวเองทำเอาฝรั่งผมแดงผมบลอนทั้งหลายกรี๊ดหนักกว่าเดิมหลายเท่าตัว

ทว่าเสียงซาวด์เช็คที่ดังมาจากด้านหน้าทำเอาฉันตาโตอย่างตื่นเต้น รีบวิ่งไปทางเวทีโดยมีกัสที่ก้าวขายาวๆ มาด้วยกัน

“คนโคตรเยอะเลยอ่ะ” ฉันถอนหายใจอย่างปลงตก

มองจากดาวอังคารลงมายังรู้เลยว่าไม่สามารถเบียดแฟนคลับอีกแสนแปดเข้าใกล้กว่านี้ได้แน่ จากเวทีมาถึงจุดที่ยืนอยู่ตรงนี้น่าจะประมาณห้าร้อยเมตรได้ หมดกัน! ความฝันของหนูที่จะเห็นเทเลอร์ในแบบ Full Hd พลังทลายลงในพริบตา

แต่ก็พอเข้าใจแหละ นี่เป็นไลฟ์ฟรี ไม่ต้องแย่งชิงกดขอตั๋วหรือจ่ายเงินซื้อตั๋ว ยังไงคนต้องเยอะกว่าปกติอยู่แล้ว อย่างน้อยฉันก็ได้มาเอาบรรยากาศ ได้มาฟังเสียงร้องสด คุ้มแล้วเถอะในฐานะแฟนคลับคนนึง!

“เบียดเข้าไปด้านหน้าพอไหวมั้ย เดี๋ยวเรานำเอง” กัสขันอาสาทำเอาฉันเงยหน้ามองเจ้าตัวที่ตอนนี้ยืนข้างกัน ก่อนจะคลี่ยิ้มพลางสายหน้าน้อยๆ

“ไม่เป็นไร อยู่ตรงนี้แหละ ถึงเห็นไม่ชัดแต่ก็ได้บรรยากาศเหมือนกัน”

“แต่ลิลลี่อยากเห็นเทเลอร์ตัวเป็นๆ” กัสค้านด้วยสีหน้าไม่เห็นด้วย

“ก็อยาก แต่ว่า...”

“งั้นลองดูก่อน จับเสื้อเราไว้” ว่าแล้วกัสก็ใช้มือชี้เข้าที่แผ่นหลังตัวเอง

ฉันมองร่างสูงตาปริบๆ ก่อนจะถอนหายใจเมื่อกัสมองกันด้วยแววตานิ่งสนิทเหมือนกดดันทางอ้อม ฉันยกมือยอมแพ้ในความหวังดีของคนตรงหน้า เอื้อมมือไปจับเสื้อของกัสจนได้ กัสคลี่ยิ้มมุมปากก่อนจะเริ่มเบียดผู้คนโดยมีฉันตามไปติดๆ

โอเค! ขอสารภาพตามตรง ฉันคิดว่าวิธีนี้ไม่น่าจะเวิร์คแต่มันกลับได้ผลเกินคาด เพียงแค่กัสเอ่ยปากขอสาวๆ ที่อยู่ด้านหน้าด้วยรอยยิ้มหวาน พวกเธอพากันหันมายิ้มตอบพร้อมกับเปิดทางให้กัสเดินแทรกอย่างง่ายดายราวกับถูกมนต์สะกด เพราะงั้นตอนนี้เราสองคนเดินเข้าใกล้เวทีได้เกือบร้อยเมตรแล้วมั้ง เย้!

เพิ่งเห็นประโยชน์จากความหน้าตาดีของกัสก็วันนี้แหละ แฮร่!

“เฮ!” เสียงโห่ร้องชอบใจดังไปทั่วบริเวณดังขึ้นเมื่อพิธีกรเริ่มพูดออกไมค์

แต่ด้วยความที่ฉันตัวเล็กกว่าฝรั่งทั้งหลายทำให้มองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากหัวของผู้คนที่เรียงเป็นตับ แง! ทำไมฉันไม่เกิดมาสูงบ้างนะ!

“เห็นบนเวทีมั้ย” กัสก้มถามกันด้วยสีหน้าลุ้นๆ

“ไม่เห็นอ่ะ” ฉันส่ายหน้าอย่างปลงตก

“งั้นเข้าไปอีก” กัสทำท่าจะขยับตัวไปด้านหน้าต่อ ฉันรีบท้วงอย่างไว

“ไม่เป็นไรหรอกกัส อยู่ตรงนี้แหละ ฟังเสียงเอาก็ได้แค่นี้เราโอเคมากแล้ว”

“แต่...” กัสจะทักท้วงทำให้ฉันต้องรีบพูดออกไป

“ดูหน้ากัสซะก่อนเถอะ เหงื่อเต็มเลย เรารู้ว่ากัสทั้งร้อนทั้งเหนื่อยเพราะงั้นอย่าพยายามเบียดเข้าไปอีกเลย นะ... เราขอร้อง”

พูดจบฉันก็รีบล้วงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋ากางเกง เอื้อมมือสุดแขนใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้กัสอย่างตั้งใจ ตอนนี้ที่นิวยอร์กอยู่ในช่วงซัมเมอร์ อากาศร้อนอบอ้าวไม่ต่างจากเมืองไทยแถมกัสยังต้องใช้ร่างสูงใหญ่ของตัวเองเบียดผู้คนไม่หยุดต้องร้อนกว่าปกติแน่นอน

“ขอบคุณครับ” กัสยิ้มให้กันอย่างอ่อนโยน

รู้ตัวอีกทีผู้คนในรัศมี 20 เมตรต่างหันมามองเราสองคนเป็นสายตาเดียว แถมบางคนถึงกับร้องว้าวไม่หยุด บางคนบอกว่าเราสองคนเป็นคู่ที่น่ารักมาก

“ใช่แฟนที่ไหนกันเล่า เพื่อนสนิทกันค่ะ” ฉันบ่นพึมพำด้วยภาษาไทยทำเอากัสหัวเราะออกมา

“ตกลงอยู่ตรงนี้”

“อื้อ ตรงนี้แหละ แค่นี้ก็ดีแล้ว” ฉันพยักหน้ารัวๆ เก็บผ้าเช็ดหน้าเข้ากระเป๋าแต่พอได้ยินพิธีกรประกาศว่า

“เทเลอร์ สวิฟ”

“กรี๊ดดด! กรี๊ดดด!” เหล่าแฟนคลับที่ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงต่างกรี๊ดแตกในชั่ววินาที

ฉันตาโตอย่างตื่นเต้นหนักกว่าเดิมสิบเท่าได้ หันขวับไปทางเวที พยายามยืดตัวสุดชีวิตแต่ดันเห็นแค่หัวคนด้านหน้าเช่นเดิม อินโทรเพลงดังขึ้น ตามด้วยเสียงของเทที่ร้องเพลงท่อนแรก ผู้คนรอบตัวรวมถึงฉันเริ่มร้องเพลงคลอและโยกตัวไปตามจังหวะ

พรึ่บ! ทันใดนั้นเองร่างของฉันก็ลอยขึ้นโดยไม่รู้ตัว พอก้มมองอย่างแตกตื่นตกใจก็เห็นแขนแกร่งของใครบางคนอุ้มฉันไว้ และจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากกัสนั่นเอง

“มองเวทีสิสาวน้อย” กัสบอกกันด้วยรอยยิ้มทำให้ฉันมีสติหันไปทางเวทีทันควัน แล้วก็ได้เห็นเทเลอร์ตัวเป็นๆ ยืนสวยอยู่กลางเวทีกำลังร้องเพลงพร้อมกับโบกมือทักทายหล่าแฟนคลับที่อยู่ด้านล่างด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ตึกตัก! ตึกตัก!

หัวใจของฉันดันเต้นแรงขึ้นมาซะดื้อๆ ...

ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเสียงเบสที่ดังมาก หรืออิ่มเอมเมื่อได้เห็นเทตัวเป็นๆ หรือรู้สึกดีกับสิ่งที่กัสกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อให้ความฝันของฉันสัมฤทธิ์ผลรึเปล่า

แต่ที่แน่ๆ ฉันหุบยิ้มไม่ได้เลยเมื่อก้มลงมองคนที่อุ้มกันอยู่อย่างเดิมโดยไม่สนว่าตัวเองจะเหงื่อออกไปทั้งร่าง ฉันร้องเพลงคลอตามที่ได้ยิน ยักคิ้วให้คนที่กำลังสบตากัน กัสหัวเราะออกมาก่อนที่ฉันจะหัวเราะตาม

แปลกเนอะ... ทั้งที่ฉันกำลังทำให้เพื่อนสนิทลำบากที่คอยอุ้มกัน แต่ทำไมเราสองคนถึงทั้งยิ้มทั้งหัวเราะให้กันไม่หยุด ราวกับมีความสุขที่สุดในโลกงั้นล่ะ...