กัสจะไว้ใจไม่ได้ได้ไง!!
1256 Words
“ทำไมทำหน้างั้น” ผมถามลิลลี่ด้วยความขำเมื่อคนตัวเล็กกำลังขมวดคิ้วแถมเม้มปากแทบเป็นเส้นตรง
“ก็แล้วทำไมเราสองคนต้องมานอนด้วยกันเล่า? ปารีสกับอาร์ทอีก ทำไมไม่ถามความสมัครใจของเราก่อน” ลิลลี่ยกมือกอดอก บู้ปากด้วยสีหน้างอนอย่างที่ผมไม่เห็นมาหลายปี
พอได้เห็นสีหน้าท่าทางนี้... ความทรงจำวัยเด็กก็ย้อนกลับมาในหัว
ลิลลี่อายุน้อยที่สุดในบรรดาพวกเราทุกคน ทั้งเฮียแกรนด์ เจ้เกรซ เฮียไวท์รวมถึงตัวผมเองพากันโอ๋น้อง น้องอยากเล่นอะไรก็ยอมเล่นด้วยไม่เคยขัด เชื่อมั้ยว่าคนอย่างไอ้กัสยังเคยเล่นตุ๊กตาบาร์บี้มาละเพราะลิลลี่ออดอ้อน ไม่น่าเชื่อว่าน้องสาวตัวเล็กในวันนั้นจะโตขนาดนี้แล้ว
“สองคนนั้นคิดว่าเราเป็นแฟนกัน ถึงแลกห้องก็ไม่มีปัญหาไง” ผมยักไหล่บอก
อันที่จริงมันมีไรมากกว่านั้น หลังทานข้าวเย็นผมแยกกับลิลลี่ตั้งแต่หน้าร้านเพราะคนตัวเล็กนั่งรถมากับปารีส ส่วนผมแวะมาร์ทกับไอ้อาร์ทเพราะอยากซื้อของใช้ส่วนตัวด้วยกันทั้งคู่
ขากลับเข้าที่พัก ไอ้อาร์ทมัวแต่คุยโทรศัพท์เลยไม่สนใจไร ส่วนผมดันได้ยินไอ้ห่าเดือนนิเทศกับเดือนรัฐศาสตร์คุยกันแถวที่สูบบุหรี่
‘กูถามเพื่อนในเอกที่จบโรงเรียนเดียวกับลิลลี่มา สมัยไฮสคูลไอ้กัสกับลิลลี่คบกันจริง ช่วงแรกมันเทิดทูนลิลลี่มาก แต่พักหลังมันอยู่กับสาวอื่นซะบ่อยแถมไม่ซ้ำหน้า จากนั้นทั้งคู่ก็เลิกอัพรูปคู่ลงไอจีแต่ที่น่าแปลกคือทั้งลิลลี่กับไอ้กัสยังพูดจาคุยเล่นกันปกติ แถมไอ้กัสยังกล้าอาละวาดใส่คนที่เข้ามาจีบลิลลี่โดยที่ลิลลี่ไม่เคยห้าม’
‘มีงี้ด้วยเหรอวะ หรือเลิกกันด้วยดีแต่ไอ้กัสมันตามหวงก้างไปเอง กูเคยได้ยินเพื่อนผู้หญิงในเอกคุยกัน เห็นว่าบ้านไอ้กัสกับเพื่อนสนิทของมันรวยมาก คงมีอำนาจไม่น้อย ลิลลี่กลัวจุดนี้รึเปล่าถึงไม่กล้าห้าม”
‘กูก็ไม่แน่ใจ แต่จากที่ได้ข่าวมา ไอ้กัสกับลิลลี่ยังไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่ มึงก็เห็นว่าวันนี้มาด้วยกัน’
‘แต่อยู่นอก ม. ไอ้กัสมันมีหญิงอื่น คนเค้ารู้กันหมด สวยขนาดลิลลี่มีเหรอจะยอมให้แฟนมีคนอื่น ถ้ารู้มีเหรอจะไม่เลิก กูว่าเลิกกันละ’
‘ถ้าสองคนนั้นเลิกกันจริง พวกเราก็มีสิทธิ์ หึ!”
‘งานนี้ใครดีใครได้เว้ย แต่ถ้าลิลลี่กับไอ้กัสเพิ่งกลับมาคบกันอีกรอบล่ะวะ’
‘นั่นล่ะ! กูกะพิสูจน์ให้เห็นกับตา ละครหรือเรื่องจริง’
‘ไงของมึง’
‘คืนนี้กูจะไปกดออดห้องลิลลี่ มึงอย่าลืมว่าไอ้อาร์ทกับปารีสเป็นแฟนกัน ถ้าลิลลี่กับไอ้กัสเป็นแฟนกันจริง มีหรือจะไม่แลกห้อง’
หึ! พอไอ้อาร์ทขอให้มานอนห้องนี้ ผมตอบตกลงทันที อยากรู้เหมือนกันถ้าไอ้สองคนนั้นเห็นผมมันจะทำหน้าไง เหอะ! อยากยุ่งกับลิลลี่ดีนัก เดี๋ยวพวกมึงเจอกูจะพูดไม่ออก!!
“ถึงงั้นก็เถอะ ยังไงควรถามความสมัครใจของเราบ้างป่ะ ฮัดชิ่ว!” คนตัวเล็กรีบยกมือขึ้นมาปิดปาก
“ไปเป่าผมได้ละ จามแล้วเนี่ยเดี๋ยวหวัดกินเอา” ผมไล่ลิลลี่ที่อยู่ในชุดนอนแขนยาวขายาวแต่ผมยังหมาดๆ
“รู้แล้วน่า ไม่เห็นต้องทำเสียงดุเลย ฮัดชิ่ว!”
“นั่น! จามไม่หยุด เอาโกโก้มั้ย”
“ไม่เอาอ่ะ ไม่มียี่ห้อที่เราชอบเลย” ลิลลี่ส่ายหน้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำ สักพักผมได้ยินเสียงไดร์ลอดออกมา
ผมเปิดเป้ หยิบโกโก้ทรีอินวันจากคอนโดมาถือไว้ เดินไปเสียบกาน้ำร้อน รอไม่นานน้ำก็เดือด จัดการชงโกโก้ในน้ำร้อนจัดอย่างไม่รอช้า แอร์ในห้องนี้น่าจะเย็นไปสำหรับคนตัวเล็กแถมผมยาวๆ นั่นยังเปียกอยู่ ไม่แปลกที่จะจามติดกัน... ได้โกโก้ร้อนๆ คงดีขึ้น
ก๊อกๆ!
เสียงเคาะประตูจากด้านนอก ไม่กดออดแต่ใช้วิธีเคาะแทน ก็ดี! ลิลลี่คงไม่ได้ยินเพราะเสียงไดร์เป่าผมดังขนาดนั้น
หึ! ผมแสยะยิ้ม เดินตรงไปยังประตูแล้วเปิดออก พอเห็นว่าเป็นใครก็ฉะแบบไม่ไว้หน้า
“มีไรวะถึงเคาะห้องตอนนี้ ไม่รู้รึไงว่ารบกวน” ผมใช้เสียงต่ำ มองไอ้เดือนนิเทศกับเดือนรัฐศาสตร์ด้วยแววตาหาเรื่อง
“ไอ้กัส!” ไอ้สองคนนี้เบิกตา เรียกผมเสียงเบาหวิวเหมือนตกใจมากที่เห็นกัน
อยากพิสูจน์ดีนัก เหอะ! ถึงกับพูดไม่ออกเลยสิมึง หน้าซีดยิ่งกว่าไก่ต้ม!
“เออ! กูเอง! แล้วพวกมึงอย่าเสือกปากสว่างว่าเห็นกูในห้องนี้ล่ะ” พูดจบผมปิดประตูใส่หน้ามันสองตัว หัวเราะในลำคอด้วยความสะใจ ยุ่งกับใครไม่ยุ่ง ดันมาอยากยุ่งกับน้องสาวคนสำคัญของกู ถ้าพวกมึงไม่ดีจริง... ไม่มีทางผ่านด่านกูได้หรอกเว้ย ถุย!
ผมเดินไปเพิ่มอุณหภูมิแอร์ในห้อง ลิลลี่ออกมาจะได้ไม่หนาว
“หืม! หอมจัง กลิ่นที่คุ้นเคย” นั่นไง! ออกมาละ ผมตรงมาเชียว
“ถึงขั้นจำกลิ่นได้” ผมยิ้มขำเดินไปหยิบแก้วโกโก้ที่ชงแล้วยื่นให้ลิลลี่
“เอามาจากไหนอ่ะ ตอนเราเปิดดูโน่นนี่นั่นเห็นมีแต่ยี่ห้ออื่น” ลิลลี่เอียงคอด้วยสีหน้าแปลกใจที่ผมมีโกโก้ยี่ห้อโปรดของเจ้าตัว
“หยิบมาจากคอนโด” ผมยิ้มพลางยื่นมือไปเขย่าผมลิลลี่ด้วยความมันเขี้ยว
“ขอบคุณนะ” คนตัวเล็กยิ้มหวานให้กัน ยื่นมือมารับแก้วไปถือเองแล้วจิบช้าๆ “อุ่นพอดีเลย”
“ชงมาสักพักละ” ผมคลี่ยิ้มมุมปาก ก้าวมายังโซฟาที่อยู่ข้างเตียงขนาดคิงไซด์ หยิบมือถือขึ้นมาเช็คเมื่อเสียงข้อความรัวเข้า
“ว่าแต่... คืนนี้จะนอนห้องนี้จริงเหรอ” ลิลลี่เดินมานั่งปลายเตียง ถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจเท่าไหร่
“จริง!” ผมรับคำเสียงหนักแน่นพลางตอบแชทไอ้เทมส์ไปด้วย มันเรียกเข้าเกมส์ ผมมานอนที่นี่เลยอดตีบอสตามระเบียบ “สองคนนั้นขอแลกห้อง คงไม่ยอมเปลี่ยนคืนง่ายๆ ... ทำไมล่ะ” ผมเงยหน้าจากมือถือ มองร่างเล็กที่กำลังก้มหน้าจิบโกโก้
“ก็กัสเป็น...”
“ผู้ชาย ส่วนน้องสาวของเฮียเป็นผู้หญิงว่างั้น” ผมต่อให้จนจบประโยค ลิลลี่เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน พยักหน้าหงึกหงัก
“อือ”
“ไม่ไว้ใจเรา?” ผมถามตรงๆ เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของคนตัวเล็ก
“ก็เปล่า” ลิลลี่ส่ายหน้าช้าๆ บู้ปากพลางถอนใจเล็กน้อย “ถ้ากัสไว้ใจไม่ได้ ใครจะไว้ใจได้เล่า”
ผมคลี่ยิ้มพึงพอใจกับคำพูดของเพื่อนที่เห็นกันมาแต่เกิด ต้องบอกว่าเห็นกันมาตั้งแต่ลิลลี่อยู่ในท้องน้าเกตุด้วยซ้ำมั้ง “ถ้างั้นเลิกคิดมากได้ละ เดี๋ยวนอนโซฟาเอง”
- Writer
