เขาว่ากันว่า...หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน

อกหักครั้งแรก

วันนี้เป็นวันเกิดของเจมส์... หนุ่มลูกเสี้ยวอเมริกันเพื่อนรักของกัสนั่นล่ะ

เจมส์ชวนฉันไปฉลองที่บ้านด้วย เห็นว่าคุณแม่ของเจ้าตัวจัดงานให้แต่ฉันปฏิเสธไปเนื่องจากเลี้ยงตอนค่ำ เพราะงั้นช่วงสายของวันเสาร์นี้ ฉันเลยโผล่เอาของขวัญวันเกิดมาให้เจมส์ที่คอนโดพร้อมกับมาดูอาการของกัสไปในตัว

เจมส์เป็นคนเดียวในกลุ่มที่อยู่คอนโดใกล้โรงเรียนเพราะบ้านอยู่ไกลพอสมควร พ่อแม่สงสารลูกชายคนเล็กที่ต้องตื่นเช้าเลยยกเพนท์เฮ้าส์ห่างจากโรงเรียนไม่ถึงสี่ร้อยเมตรให้อยู่ซะเลย เพราะงั้นคอนโดของเจมส์เลยกลายเป็นที่รวมตัวของทั้ง 4 หนุ่มไปโดยปริยาย

เมื่อวานกัสกับเจมส์เป็นตัวแทนโรงเรียนลงแข่งฟุตบอลรอบชิงชนะเลิศระหว่างโรงเรียนอินเตอร์จากทั่วเอเชียซึ่งจัดขึ้นที่คีย์แกน คู่แข่งรอบนี้มาจากญี่ปุ่น แต่โชคไม่เข้าข้างคีย์แกนเอาซะเลย โดนอีกฝ่ายยิงเข้าตอนทดเวลาบาดเจ็บทำให้แพ้ไป 2ต่อ 1

กัสที่ฝึกหนักมาตลอดเดือนนอยด์มากถึงขั้นไม่ยอมกลับบ้านแถมยังค้างที่คอนโดของเจมส์ อันที่จริงไม่ใช่กัสคนเดียวหรอกที่ค้างที่นี่ เทมส์กับเดย์ก็เช่นกัน

“อ้าว! จะไปไหนอ่ะ” ฉันทักทายเทมส์หน้าล็อบบี้อย่างคุ้นเคย เมื่อเห็นร่างสูงของหนุ่มหล่อเกินต้านในสายตาของสาวๆ กำลังเดินตรงมาทางนี้

“จะกลับไปทำธุระนิดหน่อย พี่มารอรับแล้ว” ว่าแล้วก็พยักเพยิดไปยังนอกกระจก พอฉันมองตามต้องตาโตด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นร่างสูงของหนุ่มที่ดังที่สุด ฮ็อตที่สุดแถมหล่อที่สุดของอินฟินิตี้อย่างพี่รีเพลย์กำลังปิดประตูและล็อครถคันหรูพอดี

“พี่รีเพลย์เป็นพี่ชายของเทมส์เหรอ” ฉันหันมาถามเทมส์ด้วยความแปลกใจ

“อื้อ ลูกพี่ลูกน้องน่ะ โทรตามเราแต่เช้า จะให้ไปช่วยง้อแฟน ไม่รู้ไปทำเรื่องไรไว้แฟนถึงไม่ยอมเจอ นี่จะใช้เราเป็นตัวส่งส่วยหวังให้พี่เซอร์ไพรส์ยอมคืนดี” เทมส์ตอบด้วยสีหน้าเซ็งทำเอาฉันหลุดขำ

คู่ของพี่รีเพลย์กับพี่เซอร์ไพรส์ดังมากในโรงเรียน โดยเฉพาะความคลั่งรักแฟน... ไม่มีใครดังเกินพี่รีเพลย์อีกแล้ว

“งั้นเราไม่กวนเทมส์ละ ยิ่งรีบๆ อยู่” ฉันคลี่ยิ้มน้อยๆ

“พวกมันสามตัวยังนอนอยู่ เมื่อคืนหนักไปหน่อย ถ้ากดออดแล้วไม่มีใครเปิดประตู รหัสคือหนึ่งสองสามสี่” เทมส์บอกอย่างไม่คิดไรมาก

“โอเค ว่าแต่ที่ห้องมีอะไรกินมั้ยอ่ะ”

“ไม่น่ามี”

“งั้นเดี๋ยวเราแวะมาร์ทก่อนขึ้นไปดีกว่า”

“เจอกัน” เทมส์บอกลาง่ายๆ พลางเดินไปทางประตูกระจกด้านหน้า

ส่วนฉันเดินมายังประตูด้านข้างที่ติดกับมินิมาร์ทขนาดใหญ่ กัสเคยพาฉันมาห้องเจมส์หนนึงเพื่อแวะมาเอาของ ฉันเลยพอรู้บ้างว่าคอนโดนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกอยู่ตรงไหนบ้าง

ซื้อของเสร็จฉันก็ขึ้นมายังชั้นบนสุด โชคดีที่นิติจำหน้าฉันได้เพราะเจมส์เคยแจ้งไว้ว่าถ้าเพื่อนทั้งสามคนรวมถึงฉันมาหาช่วยกดลิฟท์ให้ด้วย คอนโดแห่งนี้ต้องใช้คีย์การ์ดเข้าออกชั้นใครชั้นมัน คนนอกที่ไม่มีคีย์การ์ดไม่มีทางขึ้นลงเองได้ซึ่งมันปลอดภัยกับผู้อยู่อาศัยเป็นอย่างมาก แต่ก็นะ...เห็นว่าแม่ของเจมส์คือเจ้าของโครงการคอนโดหรูแห่งนี้ มีหรือนิติจะไม่เกรงใจถ้าเจมส์ขอร้องด้วยตัวเอง

พอลิฟท์เปิดออกฉันก็ก้าวออกมา ขาที่กำลังเดินไปยังประตูซึ่งทั้งชั้นมีแค่ห้องเดียวก็ต้องชะงักเมื่อสายปะทะเข้ากับร่างสูงของกัสกำลังกดรหัสอยู่หน้าห้อง มันจะไม่มีอะไรเลยถ้าไม่มีร่างบอบบางของเดียร์ยืนอยู่ข้างๆ

ขณะที่กัสกำลังจะผลักประตูเข้าไป เดียร์กลับเอื้อมมือดึงประตูเข้าหาตัวเพื่อปิดลง

วินาทีฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก มันอึดอัดราวกับมีใครเอามือมาบีบจมูกเมื่อดาราสาววัยรุ่นสุดน่ารักอย่างเดียร์ยื่นหน้าเข้าประกบปากของกัส

ฉันยกมือขึ้นปิดปาก หมุนตัวกลับเพราะไม่สามารถทนดูภาพนั้นได้ ทว่าขาดันไม่มีแรงถึงขั้นทรุดลงกับพื้นก่อนจะเผลอสะอื้นออกมา

“ฮึกๆ” เจ็บชะมัด เจ็บที่ใจอะไรอย่างนี้

ฉันชอบกัสสินะ... ถ้าไม่ชอบก็คงไม่รู้สึกอะไรเมื่อเห็นกัสจูบผู้หญิง

“ลิลลี่ ทำไมไม่เข้าห้อง ไปนั่งทำไมตรงนั้น” น้ำเสียงตกใจที่เรียกกันทำให้ฉันหันมองทางต้นเสียงก็เห็นร่างสูงของเทมส์เดินตรงออกจากลิฟท์มาทางนี้ “เป็นไร ร้องไห้ทำไม”

“ฮึก!” ฉันพยายามกลั้นสะอื้นแต่พอเทมส์ใช้มือแตะไหล่กันอย่างอ่อนโยน มองกันด้วยสีหน้าและแววตาเป็นห่วง ทุกอย่างที่ฉันกลั้นไว้ก็พังทลายลงปล่อยโฮในที่สุด

“ฮือออออ!”

“ใจเย็น!”

“ฮึกๆ”

“มีไรเล่าให้เราฟังมั้ย เรายินดีรับฟังทุกอย่าง” เทมส์ถามด้วยน้ำเสียงเข้าอกเข้าใจ ทว่าฉันไม่สามารถตอบอะไรได้ นอกจากสะอื้นไห้อยู่อย่างเดิม

รสชาติของการชอบใครสักคนแต่เขามีคนในใจเป็นแบบนี้เองสินะ... โคตรเจ็บเลย

จบช่วงมัธยมแล้วน้า ตอนหน้าจะเข้ามหาลัยกันแล้ว ตรีมเรื่องนี้คือฟิลกู้ดค่ะ ช่วงแรกลิลลี่อาจจะเศร้าบ้างไรบ้าง แต่หลังจากนี้จะหลายอารมณ์แต่นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องที่หวานที่สุดเท่าที่เคยแต่งมาเลย มาร่วมลุ้นไปกับกัสกับลิลลี่น้าา