“เฮียเข้าใจแล้วครับ ขอโทษที่คิดน้อยไป อย่าลืมหยิบมือถือไปล่ะ ถ้าใครเข้ามายุ่งรีบโทรมาเดี๋ยวจัดการเอง” กัสกำชับด้วยสีหน้าจริงจัง
“ทราบแล้วค่ะ” ฉันรับคำพลางเดินไปหยิบมือถือ ก่อนจะเปิดประตูห้องแล้วลงมาชั้นล่าง
เช้าๆ แบบนี้อากาศดีชะมัด แดดไม่ร้อนเกินไป เมื่อวานมาถึงก็รีบๆ ไม่มีเวลาชมโน่นนี่นั่น ที่นี่มีบ่อปลาคราฟด้วยแฮะ มุมถ่ายรูปก็เยอะ โอย! เค้าปั่นจักรยานกันด้วย เห็นแล้วอยากปั่นเล่นบ้างจัง
ฉันยกมือถือขึ้นมาดูหน้าจอ เพิ่งเจ็ดโมงยี่สิบ ยังพอมีเวลาอยู่ ขอถ่ายรูปถ่ายวีดีโอเก็บความสดชื่นเป็นที่ระลึกหน่อยดีกว่า ฉันเดินไปตามทางที่ร่มรื่น เห็นอะไรสวยๆ ก็ถ่ายเก็บไว้ในเครื่อง
“น้องลิลลี่!”
ขวับ! เสียงทักทายเหมือนตื่นเต้นทำให้ฉันหันมองด้านหลัง เห็นรุ่นพี่ปี 2 ในคณะที่คุ้นหน้าพอสมควรนั่งอยู่บนอานจักรยานห่างกันแค่พุ่มดอกไม้เตี้ยๆ กั้น
“มาเที่ยวเหมือนกันเหรอครับ” พี่ที่ถามอย่างกันเองชื่อพี่เป้ นักบา
